Grassroots Shakespeare London

Grassroots Shakespeare London is a British theatre company based in London, UK. The company specialises in producing accessible works of William Shakespeare inspired by using Elizabethan original theatre practices.

Grassroots Shakespeare London was established in London in 2011.

The company’s first production was A Midsummer Night’s Dream, which performed in Hyde Park and Victoria Embankment Gardens. In December 2011, they performed The Merry Wives of Windsor at the New Red Lion Theatre and in 2012, they launched the theatre festival at The Scoop at More London with Much Ado About Nothing during HM The Queen’s Diamond Jubilee celebrations. This production also played at the Dell Theatre, Royal Shakespeare Company as part of the World Shakespeare Festival 2012.

In August 2012 they devised a new production of Much Ado About Nothing for their summer residency at Victoria Embankment Gardens and were nominated by the Off West End Theatre Awards for Best Ensemble and Best Production. They also received recommendations from London newspaper The Evening Standard and Time Out.

In December 2012 to January 2013, the company performed a repertory season of A Midsummer Night’s Dream and The Tempest. In 2013, the company presented a ‘Summer of Love’ repertory season of Love’s Labour’s Lost and Romeo and Juliet in Islington at the Old Red Lion Theatre.

In 2014 a sold out production of Othello was presented at the Leicester Square Theatre starring BBC actor James Alexandrou as Iago and Ian Charleson Award nominee Nari Blair-Mangat as Othello. They were the only company to be performing Shakespeare in London’s West End for the 450th birthday celebrations, which also saw them perform with actor Damian Lewis at London’s Guildhall. Rehearsals were recorded by BBC World Service and James Alexandrou’s performance as Iago featured in their programme The Why Factor.

In 2016 the company was announced as the first ever resident theatre company at Leicester Square Theatre in London’s West End. As part of Shakespeare 400, Grassroots performed Twelfth Night, starring Ellie Nunn as Viola and John Pickard as Sir Toby Belch throughout April – May 2016. They additionally produced a 14-hour live ‘Dawn til Dusk’ broadcast in association with the live-streaming app Periscope, Twitter and GoPro, which saw the company gain over 700,000 views on Twitter alone. In May 2016, the company performed speeches with Simon Russell Beale at Guildhall and subsequently viewed the 1623 First Folio, held at Guildhall Library, one of the top 5 quality editions left remaining in the world.

The company’s Artistic Director and Executive Producer is Siobhán Daly.

Lockheed P-2 Neptune

De Lockheed P-2V (later P-2) Neptune was een maritiem langeafstandspatrouillevliegtuig bestemd voor onderzeebootverkenning en -bestrijding. Het toestel werd door de firma Lockheed voor de Amerikaanse marine ontworpen als vervanger van de verouderde typen PV-1 Ventura en PV-2 Harpoon.

Hoewel een klein aantal toestellen werd aangepast voor gebruik aan boord van vliegdekschepen was het ontwerp primair geschikt voor gebruik vanaf bases aan land. Dit vliegtuigtype was een succesvol exportartikel en heeft wereldwijd dienstgedaan in diverse krijgsmachten.

Ook bij de Nederlandse Marine Luchtvaartdienst heeft de Neptune lange tijd dienstgedaan. De MLD-toestellen waren eerst nog van het type P-2V5 (12 stuks in de periode 1958-1962) en later van het type P-2V7 (in de periode 1962-1984, aanvankelijk 15 stuks, later aangevuld met vier exemplaren overgenomen van de Franse marine). De P-2V7’s zijn later verbouwd tot SP-2H. Ze waren destijds ingedeeld bij 320 en bij 5 squadron en gelegerd op de basissen Valkenburg bij Katwijk aan Zee en Hato, Curaçao.

Het oorspronkelijke ontwerp stamde al uit de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog maar raakte vanaf 1944 in een stroomversnelling toen duidelijk werd hoe gemakkelijk de productie was en hoe onderhoudsvriendelijk het toestel in gebruik was. Deze beide factoren bleken later ook van cruciaal belang bij de wereldwijde export en bij de lange operationele levensduur van het toestel.

De eerste vlucht vond plaats in 1945 en de productie startte al 1946. In 1947 werden de eerste Amerikaanse squadrons operationeel.

De latere versie van de Neptune werd een van de eerste toestellen die zowel met zuigermotoren als straalmotoren was uitgerust.

De firma Lockheed bouwde in de loop van de tijd vele varianten van het succesvolle toestel:

Een van de eerste van 12 aan de MLD geleverde Neptunes.

Bij deze latere P-2H versie is de combinatie van zuigermotoren en straalmotoren goed zichtbaar.

Zeldzame foto; deze Neptune heeft de zuigermotoren afgezet en vliegt op straalaandrijving.

Bij deze Neptune van de Franse Aéronavale is de MAD apparatuur onder en in de staartboom goed zichtbaar.

Коваленко, Иван Никифорович

Иван Никифорович Коваленко (1905—1970) — генерал-лейтенант береговой службы ВМФ СССР, участник Великой Отечественной войны.

Иван Никифорович Коваленко родился 24 декабря 1905 года в деревне Аобово (ныне — в черте посёлка Идрица Псковской области). В 1926 году был призван на службу в Рабоче-Крестьянскую Красную Армию. В 1930 году окончил 2-ю артиллерийскую школу, после чего служил на командных и штабных должностях в артиллерийских частях. В 1934 году окончил артиллерийские сектор Специальных курсов командного состава Военно-морских сил.

Во время Великой Отечественной войны Коваленко первоначально служил на Тихоокеанском флоте, а в 1943 году был переведён в центральный аппарат ВМС СССР, был командиром по боевое подготовке. старшим офицером по артиллерийской разведке, начальником 3-го и 2-го отделений, заместителем начальника 2-го отдела Управления береговой обороны ВМС.

После окончания войны Коваленко продолжил службу в Советской Армии. В 1950 году окончил Артиллерийские курсы офицерского состава при Военной артиллерийской академии имени Ф. Э. Дзержинского. С 1951 года служил на Черноморском флоте, командовал его береговой обороной, затем был начальником флотских ракетных частей, начальником отдела — начальником береговых ракетно-артиллерийских войск. Являлся организатором проведения перевооружения Черноморской береговой обороны новейшими на тот момент артиллерийскими и ракетными комплексами. В мае 1968 года вышел в отставку. Скончался 2 февраля 1970 года, похоронен на кладбище Коммунаров в Севастополе.

Был награждён орденом Ленина, тремя орденами Красного Знамени, орденом Отечественной войны 2-й степени, тремя орденами Красной Звезды, рядом медалей и именным оружием.

Daisy de Lawayss

Daisy de Lawayss (24 novembre 1862 – 1870) era presumibilmente la figlia segreta della regina delle Due Sicilie Maria Sofia di Baviera e del suo amante Armand de Lawayss. La sua effettiva esistenza però è ancora oggetto di discussione tra gli storici. Chi sostiene la sua esistenza ricostruisce la seguente storia.

Maria Sofia era sposata con l’esiliato re di Borbone Francesco II delle Due Sicilie.

Può darsi che la regina fosse aiutata e coperta dalla propria cameriera Marietta e dalla sorella Matilde di Baviera.

Maria Sofia e il belga Armand si conobbero all’arrivo dei Borbone a Roma dopo l’Assedio di Gaeta. Armand faceva parte all’epoca di una compagnia di Zuavi pontifici. Poco dopo venne nominato da Papa Pio IX cavaliere d’onore della regina.

Nell’aprile del 1862 Maria Sofia si accorse di essere incinta.

Non potendo a lungo nascondere il suo stato, si finse malata e bisognosa dell’aria fresca di montagna e partì per la Baviera. Qui la madre Ludovica di Baviera riunì un consiglio di famiglia, a cui partecipò il fratello Massimiliano di Baviera e l’imperatrice Elisabetta di Baviera, perché si trovasse un modo per evitare scandali e mantenere segreta la nascita.

Maria Sofia, così come organizzato dai parenti, soggiornò e partorì nel convento di San’Orsola. Le stettero vicino la fedele Marietta e la cognata Henriette Mendel. Inaspettatamente il parto fu gemellare: nacquero due bambine che l’abate Ulrico von Tuerk, tra l’altro figlio naturale di Luigi I di Baviera, chiamò Daisy e Viola. Altre fonti invece riportano la nascita di un’unica bambina.

Maria Sofia, tempo di rimettersi dal parto, dovette tornare dal marito a Roma a cui alla fine disse la verità. Era stata via un anno.

Armand fu sempre tenuto aggiornato da Matilde, che la sorella utilizzava da tramite per inviare e ricevere le lettere. Il giovane innamorato arrivò, nonostante fosse malato, perfino in Baviera pur di rivedere l’amata ma la famiglia di lei aveva imposto ogni divieto a Maria Sofia di rivedere ancora l’amante.

Armand aveva potuto vedere soltanto le figlie, le cui esistenze da lì a poco avrebbero preso strade diverse. La piccola Viola fu affidata agli zii Luigi di Baviera e Henrietta che, per non destare sospetti, si trasferirono nella riviera ligure e lì denunciarono la nascita di una bambina. Da quel momento Viola non esisteva più e il suo posto fu preso da Maria Luisa von Wallersee.

La piccola Daisy invece fu riconosciuta dal padre, che aveva dovuto abbandonare il servizio militare perché ammalato, e andò a vivere con lui a Bruxelles.

Le sorelle ebbero modo di rivedersi qualche volta, ospiti entrambe di Maria Sofia che nei loro confronti mantenne sempre il massimo riserbo e si comportava come una normale e affettuosa zia. Le fanciulle mantennero tra di loro sempre buoni rapporti e si scrivevano frequentemente nei periodi in cui erano lontane senza mai sapere però del loro vero legame.

Maria Sofia riuscì a rivedere anche Armand. L’incontro avvenne a Parigi ma l’uomo era talmente malato che morì pochi mesi dopo nel 1870. Anche Daisy contrasse la tubercolosi, probabilmente contagiata dal padre, e morì l’anno successivo.

Anthony Swofford

Anthony Swofford (n. 12 de agosto de 1970 (47 años) es un escritor y exmarine de EE. UU. conocido por ser el autor del libro Jarhead, publicado en 2003, que se centra en la primera Guerra del Golfo. Estas memorias plantaron la base de la película Jarhead dirigida por Sam Mendes y estrenada en 2005. El título de la obra viene del apodo que tradicionalmente se le atribuye al corte de pelo de los Marines americanos.

Según sus propias palabras, Swofford se describe a sí mismo antes y durante su militancia en el cuerpo de Marines como un «lector y solitario».

Nacido en el seno de una familia de tradición militar, Swofford se crio en una base del Ejército. Su padre había servido en la Guerra de Vietnam y, anteriormente, su abuelo lo había hecho en la Segunda Guerra Mundial. De hecho, fue concebido en Honolulú durante un permiso de 24 horas de su padre en Vietnam.

Aterrorizado por el fracaso en una vida «normal», Swofford quiso alistarse en los Marines desde muy joven. Lo veía como una «puerta hacia la madurez». Sin embargo, el padre de Swofford discrepaba de su alistamiento y el primero de los dos reclutadores tuvo que ser escoltado desde la casa. El padre de Swofford decía que sabía «cosas sobre la milicia que no venían en los folletos».

Swofford se alistó en el cuerpo de Marines a la edad de 18 años y poco tiempo después de cumplir los 20 fue destinado a Riad, Arabia Saudí, a la espera del comienzo de la Guerra del Golfo.

Fue cabo de primera durante su servicio como francotirador con el pelotón de fusileros del segundo batallón del séptimo de Marines. Sin embargo, durante su servicio en el Golfo nunca disparo su arma en combate a pesar de estar bajo fuego tanto enemigo como amigo.

Tras la guerra Swofford fue ascendido a cabo y se sentía incómodo con el hecho de ser considerado un héroe, y se perdió deliberadamente el desfile de bienvenida a la base. Según Swofford el simplemente había hecho su trabajo y quería olvidarlo.

Tras de dejar el cuerpo de Marines justo después del final de la guerra del Golfo, Swofford se encontró con dificultades para adaptarse a la vida de civil. Según sus propias palabras, era “extraño encontrarse en algún sitio sin tener a nadie que te dijera que echase mis bártulos en un camión y fuera a otro sitio”.

Swofford volvió a la universidad haciendo una gran variedad de trabajos para pagarla. Su primer trabajo como civil fue cajero de banco; sin embargo, tan sólo unos meses después fue atracado a punta de pistola y lo dejó. Swofford también encontró empleo en almacenes.

Mientras asistía a la escuela American River, una universidad pública en Sacramento, Swofford éscribió y fue el editor jefe de la revista del American River, un premio de literatura periodística. Posteriormente, se graduó en Filología Inglesa por la Universidad de California y consiguió un Master de Bellas Artes del taller de escritores de Iowa, en la Universidad de Iowa.

Swofford se volcó en la escritura en 1995 a la edad de 24 años y escribió Jarhead, que documenta el tiempo que pasó en el Golfo. En el libro relata su deprimente vida como marine y, de hecho, se muestra a sí mismo bajo una visión poco favorecida. En su artículo para New York Times, Michiko Kakutani dijo que el libro combina “el humor negro de Catch-22 con el salvajismo de La chaqueta metálica y detalles viscerales de The Things They Carried“.

Tras el tiempo la Universidad de Iowa y Texas, Swofford ejerció como profesor de lengua inglesa en la universidad Lewis & Clark hasta que vendió los derechos de su libro para la película Jarhead. Swofford ha publicado artículos tanto de ficción como no en The New York Times. Actualmente vive en Nueva York. Su primera novela Salida A, se publicó en enero de 2007.

Swofford coprodujo y narró el documental de 2006 Semper fidelis,​ apareció en el documental de Richard E. Robbins Operación bienvenida,​ y ha colaborado en varios programas de debate y documentales​

Hilaira herniosa

Hilaira herniosa er en av edderkoppene i gruppen dvergedderkopper (Linyphiidae).

Hilaira herniosa er en liten edderkopp. Kroppen er todelt i en bakkropp (abdomen) og en forkropp (prosoma eller cephalothorax). Forkroppen er bredt oval, litt flat og forholdsvis liten. Bakkroppen hos hunnen er stor og kuleformet. Avstanden fra det fremste øyet til hodets fremkant er forholdsvis stor, mye mer enn to ganger øyets diameter.

Artene i denne slekten er ganske like hverandre, samtidig som de kan være fargevariable av utseende. For sikker artsbestemmelse kreves ofte nærmere undersøkelse av de kjønnsmodne edderkoppens genitalier, hos hunner epigynet og hos hanner pedipalpenes siste ledd.

Liphistiidae

Actinopodidae  · Antrodiaetidae  · Atypidae  · Barychelidae  · Ctenizidae  · Cyrtaucheniidae  · Dipluridae  · Hexathelidae  · Idiopidae  · Mecicobothriidae  · Microstigmatidae  · Migidae  · Nemesiidae  · Paratropididae  · Theraphosidae

Traktedderkopper (Agelenidae)  · Vindusedderkopper (Amaurobiidae)  · Ammoxenidae  · Amphinectidae  · Anapidae  · Summeedderkopper (Anyphaenidae)  · Hjulspinnere (Araneidae)  · Archaeidae  · Austrochilidae  · Caponiidae  · Chummidae  · Cithaeronidae  · Sekkedderkopper (Clubionidae)  · Corinnidae  · Ctenidae  · Cyatholipidae  · Vannedderkopper (Cybaeidae)  · Cycloctenidae  · Deinopidae  · Desidae  · Dictynidae  · Diguetidae  · Drymusidae  · Dysderidae  · Eresidae  · Filistatidae  · Gallieniellidae  · Flatbukedderkopper (Gnaphosidae)  · Gradungulidae  · Hahniidae  · Hersiliidae  · Holarchaeidae  · Homalonychidae  · Huttoniidae  · Hypochilidae  · Lamponidae  · Leptonetidae  · Liocranidae  · Mattevevere (Linyphiidae)  · Ulveedderkopper (Lycosidae)  · Malkaridae  · Mecysmaucheniidae  · Micropholcommatidae  · Kannibaledderkopper (Mimetidae)  · Miturgidae  · Mysmenidae  · Nephilidae  · Nesticidae  · Nicodamidae  · Ochyroceratidae  · Oecobiidae  · Oonopidae  · Orsolobidae  · Oxyopidae  · Palpimanidae  · Pararchaeidae  · Periegopidae  · Løpeedderkopper (Philodromidae)  · Pholcidae  · Phyxelididae  · Pimoidae  · Rovedderkopper (Pisauridae)  · Plectreuridae  · Prodidomidae  · Psechridae  · Hoppeedderkopper (Salticidae)  · Scytodidae  · Rørnettedderkopper (Segestriidae)  · Selenopidae  · Senoculidae  · Sicariidae  · Sinopimoidae  · Jaktedderkopper (Sparassidae)  · Stenochilidae  · Stiphidiidae  · Symphytognathidae  · Synaphridae  · Synotaxidae  · Telemidae  · Tengellidae  · Tetrablemmidae  · Kjeveedderkopper (Tetragnathidae)  · Kamfotedderkopper (Theridiidae) · Theridiosomatidae  · Krabbeedderkopper (Thomisidae)  · Titanoecidae  · Trechaleidae  · Trochanteriidae  · Trekantspinnere (Uloboridae)  · Zodariidae  · Zoridae  · Zorocratidae  · Zoropsidae

Colonia Santa Fe (ort i Mexiko, Chihuahua)

Colonia Santa Fe är en ort i Mexiko. Den ligger i kommunen Delicias och delstaten Chihuahua, i den nordvästra delen av landet, 1 200 km nordväst om huvudstaden Mexico City. Colonia Santa Fe ligger 1 213 meter över havet och antalet invånare är 328.

Terrängen runt Colonia Santa Fe är platt. Den högsta punkten i närheten är Sierra Palomas, 1 603 meter över havet, 14,5 km öster om Colonia Santa Fe. Runt Colonia Santa Fe är det glesbefolkat, med 9 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Ciudad Delicias, 7,1 km väster om Colonia Santa Fe. Trakten runt Colonia Santa Fe består till största delen av jordbruksmark.

I trakten råder ett hett ökenklimat. Årsmedeltemperaturen i trakten är 22 °C. Den varmaste månaden är juni, då medeltemperaturen är 32 °C, och den kallaste är januari, med 12 °C. Genomsnittlig årsnederbörd är 400 millimeter. Den regnigaste månaden är september, med i genomsnitt 109 mm nederbörd, och den torraste är februari, med 3 mm nederbörd.

Teresa Bogucka

Teresa Kinga Bogucka (ur. 5 kwietnia 1945 w Zakopanem) – polska dziennikarka i pisarka, działaczka opozycji demokratycznej w okresie PRL.

W drugiej połowie lat 60. studiowała na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1967 wchodziła w skład zarządu Związku Młodzieży Socjalistycznej na Wydziale Socjologii, kolportowała na uczelni wydawnictwa emigracyjne. Należała do środowiska zwanego „komandosami”. W 1968 brała udział w akcji zbierania podpisów pod protestem przeciw zdjęciu Dziadów ze sceny Teatru Narodowego w Warszawie, a także w przygotowaniach wiecu na Uniwersytecie Warszawskim, co dało początek wydarzeniom marcowym. Wchodziła w skład wybranego na wiecu 11 marca Tymczasowego Komitetu Studenckiego, 21 marca tego samego roku kierowała strajkiem na Wydziale Pedagogicznym UW. Za prowadzoną działalność została tymczasowo aresztowana na okres kilku miesięcy, następnie w kwietniu 1969 skazana na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym wyrok nie został wykonany w związku z amnestią.

Od 1969 do 1989 pracowała w Zakładzie Teatru Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Od początku lat 70. działała w Sekcji Kultury (młodzieżowej) Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. Współredagowała specjalny numer „Aneksu” dotyczący relacji między opozycją a Kościołem katolickim, tam też zamieściła artykuł pod pseudonimem „Anna Chmielewska”. Uczestniczyła w wielu działaniach młodzieżowego środowiska opozycyjnego Warszawy. Od 1976 współpracowała z Komitetem Obrony Robotników, następnie Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”. W 1977 ukończyła socjologię na Uniwersytecie Łódzkim. Od 1977 kierowała tzw. latającą biblioteką w Warszawie, wypożyczalnią niedopuszczanych do obiegu w PRL książek wydanych na emigracji. W 1978 weszła w skład redakcji niecenzurowanego pisma literackiego „Zapis”, którego była sekretarzem redakcji kierowanej przez Jacka Bocheńskiego. Pełniła tę funkcję do czasu wprowadzenia stanu wojennego.

W 1980 wstąpiła do „Solidarności”. W 1981 była sekretarzem Komisji Kultury w Regionie Mazowsze związku. Po wprowadzeniu stanu wojennego została internowana na okres kilkunastu dni, zwolniono ją po interwencji episkopatu i środowisk literackich. Kontynuowała działalność opozycyjną, publikując m.in. w podziemnym „Tygodniku Mazowsze”, a także w latach 1982–1983 organizując w podziemiu Komitet Kultury Niezależnej, którego była sekretarzem (pod pseudonimem konspiracyjnym „Kinga”). Od 1986 wchodziła w skład Rady Funduszu Wydawnictw Niezależnych, powołanego przez największe podziemne inicjatywy wydawnicze.

Od 1990 pozostaje publicystką “Gazety Wyborczej”. Przez kilkanaście lat (1991–2003) była członkinią zarządu Fundacji im. Stefana Batorego. Od 1991 członkini Komitetu Helsińskiego.

W 2006 odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymała Nagrodę Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (1991) oraz Nagrodę Kisiela (2004).

Peel en Maas

Peel en Maas is een Nederlandse gemeente in de provincie Limburg. Ze is op 1 januari 2010 ontstaan uit een fusie van de vroegere gemeenten Helden, Kessel, Meijel en Maasbree. Peel en Maas telde op 1 januari 2010 43.020 inwoners (bron: CBS) op een oppervlakte van 161 km².

De gemeente Peel en Maas ligt aan de linkeroever van de Maas en wordt tot Noord-Limburg gerekend. Voorts valt ze in de Peel, behalve de strook aan de Maas die tot het Maasland behoort. Ze beschikt over een eigen publieke lokale omroep, Omroep P&M geheten. De gemeente Peel en Maas heeft sinds 2016 een partnerschap met de Duitse stad Grevenbroich. Op 2 december 2017 zijn bij kasteel De Keverberg in Kessel en bij het Kasteel in Grevenbroich informatieborden geplaatst waarbij op de afzonderlijke borden informatie van beide kastelen is terug te vinden.

Gedeputeerde Staten wilden graag dat de gemeentes in Noord-Limburg voor 1 april 2008 een besluit namen hoe zij met elkaar willen samenwerken. Mocht dit niet lukken, dan zou de provincie een besluit namens de gemeenten nemen. De gemeentes Helden, Kessel, Maasbree en Meijel zouden eventueel een nieuwe fusiegemeente kunnen vormen.

De gemeenteraad van Helden was unaniem voor fusie. In Maasbree was iedereen voor de fusie, behalve eenmansfractie Lokaal Actief. In Kessel was slechts één raadslid van Reëel Alternatief tegen de fusie. Alle drie de gemeentes hebben aangegeven dat zij hoe dan ook een fusiegemeente zouden vormen, ook al wilde Meijel niet meedoen. In Meijel daarentegen waren alleen de oppositiefracties MVP en VVD vóór herindeling, de coalitiefractie CDA was tegen. De FWM-PvdA, de grootste coalitiepartij, nam de beslissing op 10 september 2007 en was tegen de herindeling. Hierbij koos Meijel voor zelfstandigheid en wilde alleen op lange termijn eventueel een fusie met de nieuwe gemeente Peel en Maas aan.

Op 2 oktober 2007 lieten de burgemeesters van de vier gemeentes weten dat slechts drie gemeentes verdergingen in een fusiegemeente. Deze moest voor 1 januari 2010, bij de eerstvolgende gemeenteraadsverkiezing, een feit zijn.

Op 10 maart besloot de Meijelse gemeenteraad met een kleine meerderheid (6-5) om voor een fusie met buurgemeenten Helden, Kessel en Maasbree te kiezen. Tijdens de extra raadsvergadering over de herindeling van Meijel stemde het grootste gedeelte van de fractie FWM-PvdA tegen fusie. Hierop besloten 4 leden van deze fractie per direct of op korte termijn hun raadslidmaatschap op te zeggen.

Er werd in 2008 een werkgroep gevormd om de fusie voor te bereiden en personeel van alle gemeentes te informeren. Deze werkgroep kreeg de naam Peel en Maas. Uiteindelijk werd dit in januari 2010 ook de gemeentenaam.

De gemeente Peel en Maas is het resultaat van een fusie tussen vier (voormalige) gemeentes met ieder haar eigen wijken en kernen. De onderstaande tabel geeft een overzicht van deze dorpen en kernen.

Helden

Kessel

Maasbree

Meijel

De gemeente Peel en Maas is aan zijn naam gekomen door de inwoners. De naam werd in drie fases gekozen:

1. Algemene naamverkiezing
Iedereen kon via een door een plaatselijk communicatiebureau opgezette campagne via internet een willekeurige naam inleveren hoe vaak hij wilde. Vanuit de ingeleverde namen is door een werkgroep – bestaande uit mensen vanuit iedere oude gemeente, aangevuld met een onafhankelijke voorzitter – een top 3 gemaakt (1 – gemeente Helden, 2 – gemeente Land van Kessel en 3 – gemeente Peel en Maas).

2. Top 3 stemming
Aan de hand van de gemaakte keuze in fase 1 werd een tweede stemronde voorbereid. Alle inwoners van de deelnemende gemeentes die 14(!) jaar of ouder waren (hier is héél bewust voor gekozen omdat de jeugd hierdoor meer betrokken raakte bij de naamkeuze) kregen een brief met een stembiljet met daarin een unieke code, om weer via internet te stemmen. Voor mensen die niet digitaal wilden stemmen kon het stembiljet ook worden ingeleverd of worden teruggestuurd naar de gemeente. Dit werd beide massaal gedaan. De papieren stembiljetten werden weer door vertegenwoordigers van alle gemeenten onder leiding van het hoofd bevolkingszaken geteld. Via internet kreeg de naam gemeente Helden een lichte voorkeur. Met de handmatig getelde stemmen erbij kreeg uiteindelijk de naam gemeente Peel en Maas de meeste stemmen. Het was een echte nek aan nek race met een minimaal verschil.

3. Vergaderen
Met deze drie overgebleven namen werd een gezamenlijke openbare vergadering gehouden met alle burgemeesters, wethouders en gemeenteraadsleden van de fusiegemeentes. De door de bevolking gekozen naam Peel en Maas werd hier bekrachtigd en was nieuwe naam gemeente Peel en Maas een feit.

De gemeenteraad van Peel en Maas telt zevenentwintig zetels.

Op 18 november 2009 werden vervroegde gemeenteraadsverkiezingen gehouden, acht fracties kwamen in de gemeenteraad. De coalitie werd gevormd door het CDA, PvdA/Groenlinks en de VVD. De lokale partijen vormden in de gemeenteraad samen één coalitiepartij, genaamd Lokaal Peel en Maas.

Op 20 maart 2014 vond de eerste gemeenteraadsverkiezing plaats na de gemeentelijke herindeling. Het CDA werd qua aantal stemmen de grootste partij, maar mocht niet deelnemen aan de nieuwe coalitie. De coalitie werd gevormd door Lokaal Peel en Maas, VVD en PvdA/Groenlinks. In juni 2017 splitste één raadslid zich af van Lokaal Peel en Maas en richtte in eerste instantie een eigen fractie op. Later voegde het raadslid zich bij de VVD. Net voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 splitsten zich twee andere raadsleden af van Lokaal Peel en Maas. Zij voegden zich bij de partij AndersNu. De coalitie verloor hierdoor de meerderheid in de raad, maar werd door de oppositie niet weggestuurd.

Op 21 maart 2018 vonden weer gemeenteraadsverkiezingen plaats. Het CDA won één zetel en werd deze keer in zetelaantal de grootste partij.

In de gemeente zijn er een aantal rijksmonumenten en oorlogsmonumenten, zie:

Dorpen: Baarlo · Beringe · Egchel · Grashoek · Helden · Kessel · Kessel-Eik · Koningslust · Maasbree · Meijel · Panningen
Buurtschappen: Belgenhoek · Oyen · ‘t Rooth · Siberië · Witdonk
Limburg: Steden en dorpen      Nederland: Provincies · Gemeenten

Beek · Beesel · Bergen · Brunssum · Echt-Susteren · Eijsden-Margraten · Gennep · Gulpen-Wittem · Heerlen · Horst aan de Maas · Kerkrade · Landgraaf · Leudal · Maasgouw · Maastricht · Meerssen · Mook en Middelaar · Nederweert · Nuth · Onderbanken · Peel en Maas · Roerdalen · Roermond · Schinnen · Simpelveld · Sittard-Geleen · Stein · Vaals · Valkenburg aan de Geul · Venlo · Venray · Voerendaal · Weert
Steden en dorpen · Voormalige gemeenten · Nederland: Provincies · Gemeenten

Simon Fabiani

Simon Fabiani (ou Simone Fabiani), né le à Santa-Reparata-di-Balagna et assassiné le à Orezza, est un politique et général corse, considéré comme « héros de l’indépendance corse », membre de la famille Fabiani reconnue noble en 1774 par la couronne de France (“noble au-delà de 200 ans”). Il fut assassiné par des Corses, sur ordre de Gênes, avec l’aide de la famille Luccioni (dont Théodore avait fait exécuté un membre qui avait livré Porto-Vecchio et tentait d’attirer Théodore dans un traquenard afin de le livrer aux Génois). Les Luccioni n’avaient rien dit et, pour se venger de Théodore, ils firent assassiner Fabiani qui n’avait strictement rien à voir avec la mort de leur parent.

Le général Simon Fabiani joua un rôle non négligeable au cours de la première révolution corse du XVIIIe siècle. Sa position sociale et ses racines géographiques, mais aussi sa personnalité hors du commun y contribuèrent largement. Sa disparition tragique laissa le roi inconsolable et fut aussi une des causes de l’affaiblissement précipité d’un projet par ailleurs gravement compromis dès l’origine.

Sa critique cinglante du régime des Nobles Douze, auquel sa famille participait pourtant depuis des décennies, marqua l’un des premiers signes actifs de la révolte des élites contre la domination génoise. En s’attaquant à ce système qui profitait à la fois à l’aristocratie insulaire et à la domination génoise, Fabiani sapait les bases d’un pouvoir qui ne tenait réellement que par quelques présides (Bastia, Bonifacio, Calvi) et une capacité d’incursion lui permettant de lever l’impôt, souvent manu militari. Ainsi, lors des élections de 1730, Fabiani s’écria, “avec grandiloquence” précisent certains historiens: “Le Prince demande les élections des XII, la Corse ne veut plus des XII… qui ont assassiné la Corse”. Toutes proportions gardées, ce fut l’équivalent pour la révolution corse de la fameuse formule de Sieyès. Alors que les cercles dirigeants étaient à la recherche de justifications philosophiques pour contester le pouvoir en place (Gênes), ce geste de refus arrivait ainsi à point nommé.

Simon Fabiani contribua au succès initial de l’éphémère royaume corse de Théodore de Neuhoff. En dépit des oppositions de clans en Balagne, notamment avec les Giuliani, il apporta au roi Théodore le soutien de cette région riche et ouverte sur la mer. Ce soutien s’exprima d’abord par le contrôle d’un périmètre territorial sécurisé, mais aussi par une capacité de communication par la mer avec les indépendantistes corses résidant en Ligurie: les Fabiani possédaient l’un des trois entrepôts de l’Île Rousse qui fut l’un des poumons de la rébellion puis du Royaume. Par son mariage avec une Raffalli d’Orezza, localité située au cœur de la révolte, Fabiani créait un lien fort entre le centre du nouveau pouvoir, isolé loin des côtes, et la riche et ouverte Balagne. Ses parents par alliance d’Orezza, pouvaient lui fournir des troupes supplémentaires, très utiles lorsqu’il s’est agi de conquérir certains points cruciaux tels qu’Oletta, prise par le général Fabiani. Cette parentèle hors de son terroir d’origine le reliait aussi à quelques personnages arrêtés comme lui par les Génois et, pour certains exécutés.

Indubitablement, l’engagement du général Fabiani, tout comme ses faits d’armes, contribuèrent aux premiers succès du roi Théodore et de ses partisans. “Le héros de la Balagne”, comme l’appelle Girolami-Cortona, contribua à la déroute des Génois à Biguglia et fut essentiel dans la prise puis la soumission de Campoloro et de sa pieve, entraînant la reddition du représentant du pouvoir génois, don Filippo Grimaldi.

Il fut membre du gouvernement du roi Théodore avec le titre de capitaine général/gouverneur de la Balagne, vice-président du conseil de guerre et capitaine de la garde royale. Enfin, son Testament politique, publié et diffusé par les soins du chanoine Erasme Orticoni immédiatement après son assassinat en 1736, qui fut considéré comme l’un des textes fondateurs du nationalisme naissant des Corses, d’abord par le consul de France, Campredon, inquiet d’une éventuelle flambée de colère des élites et populations locales.

La famille du nobile Simon Fabiani appartenait à la noblesse militaire corse et n’avait pas besoin de la couronne de France pour être considérée comme telle. Le père de Simon Fabiani, Giovan Giuseppe, était lieutenant-colonel ; sa mère, Giovanna Malaspina, était issue d’une autre famille dominante de Balagne, considérée comme tenant son origine des anciens marquis carolingiens Obertenghi ayant régné sur la Toscane. La tradition militaire lui venait de sa lignée paternelle, remontant de manière certaine à Tiberio fils de Giovannone, “messer” et capitaine au service de Gênes, en résidence à Algajola (Balagne) au XVIe siècle. Mais il était aussi l’héritier du colonel Simone Morazzani, de Monticello, au service du grand-duc de Toscane, et de Pompilio Morazzani, capitaine de la garde pontificale dont les troupes auraient notamment été associées au fameux incident diplomatique qui affecta le duc de Créqui et sonna le glas de la garde corse du pape.

Le rôle de Simon Fabiani dans l’épopée du roi Théodore renforça son clan en Balagne et fut l’un des soubassements du parti français opposé aux partisans de Pascal Paoli. Comme quelques autres grandes familles, les Fabiani passèrent presque sans transition d’une position de révolte contre le pouvoir existant – Gênes – à un soutien sans faille à la couronne de France. En filigrane, l’engagement de “l’autre Simon Fabiani”, le colonel Simone de Fabiani, colonel commandant le Royal Corse à Naples, écuyer de la reine d’Espagne Elisabeth Farnèse, gouverneur aussi de la place de Barcelone. Simoncino ou Simoncello, personnage haut en couleur au verbe sonore, prit en quelques sorte la succession du général dans la conduite du clan. Bourbonien, il préparait le “parti Fabiani” à soutenir les Bourbon de France. C’est ainsi que les fils et parents du général combattirent dans le camp français lors de la bataille décisive de Ponte-Novo (mai 1769), tout comme leurs alliés, notamment Boccheciampe. La réconciliation Paoli-Fabiani fut tardivement symbolisée par le mariage, le 9 juillet 1789 (sic) à Monticello, d’Angela Felicité de Fabiani, dite Felicina, et du colonel Felice Giudice Antonio Leonetti, neveu de Pascal Paoli, futur député à l’Assemblée législative (1792/93).

Simon Fabiani est l’un des héros d’un roman de Gérard Néry. Avec beaucoup de fidélité envers les sources, l’auteur rappelle le rôle que joua Fabiani lors des principales étapes de l’aventure du royaume corse de Théodore Ier. Sur un plan plus anecdotique, ce fut lui qui eut l’idée d’utiliser une couronne de laurier, “à l’antique”, pour couronner le roi. Son arrivée sur le lieu du couronnement, en compagnie d’Arrighi, est aussi restée dans les annales, tant les Balanins se firent remarquer par leurs salves en l’honneur du nouveau monarque. Gérard Néry, qui relève à juste titre que “Fabiani était châtain clair”, échafaude l’hypothèse invérifiable d’une confusion avec le roi d’origine westphalienne. Au-delà du romanesque de la situation, c’est dire la place qu’occupait le général auprès du roi.