Monthly Archives: November 2017

VM i skiskyting 1986

Det 22. verdensmesterskapet i skiskyting for menn ble arrangert fra 18. til 23. februar 1986 i Oslo.

Det 3. verdensmesterskapet for kvinner ble arrangert sammen med junior-VM fra 13. til 16. februar i Falun i Sverige.

Dato: 21. februar
Peter Angerer fra Vest-Tyskland kom opprinnelig på andreplass, men ble diskvalifisert etter at det ble oppdaget spor av et forbudt, prestasjonsfremmende middel i dopingprøven.

Dato: 22. februar

Dato: 23. februar
Det vesttyske laget kom i mål på tredjeplass. Laget ble imidlertid diskvalifisert etter at det ble funnet spor av forbudte cheap metal water bottles, prestasjonsfremmende midler i dopingprøvene til Peter Angerer og Franz Wudy custom football t shirts.

Saalfelden 1958 · Courmayeur 1959 · Umeå 1961 · Tavastehus 1962 · Seefeld 1963 · Elverum 1965&nbsp wide mouth water bottle;· Garmisch-Partenkirchen 1966 · Altenberg 1967 · Zakopane 1969 · Östersund 1970 · Tavastehus 1971&nbsp dispenser toothpaste;· Lake Placid 1973 · Minsk 1974 · Antholz 1975 · Antholz 1976 · Vingrom 1977 · Hochfilzen 1978 · Ruhpolding 1979 · Lahtis 1981 · Minsk 1982 · Antholz 1983 · Chamonix 1984 · Egg am Etzl/Ruhpolding 1985 · Falun/Oslo 1986 · Lahtis/Lake Placid 1987 · Chamonix 1988 · Feistritz 1989 · Minsk/Oslo/Kontiolahti 1990 · Lahtis 1991 · Novosibirsk 1992 · Borovets 1993 · Canmore 1994 · Antholz 1995 · Ruhpolding 1996 · Brezno-Osrblie 1997 · Pokljuka/Hochfilzen 1998 · Kontiolahti/Oslo 1999 · Oslo/Lahtis 2000 · Pokljuka 2001 · Oslo 2002 · Khanty-Mansijsk 2003 · Oberhof 2004 · Hochfilzen 2005 · Antholz 2007 · Östersund 2008 · Pyeongchang 2009 · Khanty-Mansijsk 2011 · Ruhpolding 2012 · Nové Město na Moravě 2013 · Kontiolahti 2015 · Oslo 2016 · Hochfilzen 2017 · Östersund 2019

Khanty-Mansijsk 2005 · Pokljuka 2006 · Khanty-Mansijsk 2010

Bruno Gesche

SS-Obersturmbannführer** Bruno Gesche (5 November 1905 – 1980) was a lieutenant colonel of the SS in Nazi Germany pink water bottle. He was a member of Adolf Hitler’s entourage and the fourth commander of Hitler ‘s personal bodyguard (originally known as the SS-Begleitkommando des Führers, later known as Führerbegleitkommando) for the periods June 1934 – April 1942 and December 1942 – December 1944.

Gesche’s aspirations for a career in the German military as an officer were effectively ended by the limitations imposed by the Treaty of Versailles on the post-First World War national defence force, the Reichswehr and his limited education. Gesche joined what was then a fringe political movement, the NSDAP (Nazi Party), and its paramilitary wing, the Sturmabteilung (SA) in 1922. Although Gesche’s association with the Nazi movement cost him his job at a bank in 1923. His status within the Nazi Party as an Alte Kämpfer (NSDAP Member No. 8592) proved to be a tremendous asset to him during the better part of the subsequent two and a half decades. In 1927 Gesche left the SA to join what was then its subordinate outfit, the Schutzstaffel (SS Member No. 1093). The SS, as in its earlier incarnations, the Stabswache and Stoßtrupp-Hitler, functioned as the future Führer’s bodyguard.

On 29 February 1932, with the advice of Reichsführer-SS Heinrich Himmler, Hitler chose eight from a prospective twelve SS men presented by Sepp Dietrich, to serve as his personal bodyguard, the SS-Begleitkommando des Führers. One of the handpicked men was Bruno Gesche. Not long after the unit’s creation, Gesche managed to draw the ire of Himmler To Himmler’s consternation, Hitler’s fondness for Gesche stemming from their days as old guard comrades would define Gesche’s fate for practically the duration of Nazi Germany.

The first incident between Gesche and Himmler arose as a result of criticism that the former levied against the security detail provided by another SS unit during a Hitler campaign speech in Selb on 14 October 1932. Himmler regarded this as a personal affront. Both Himmler and the SS Group Commander South demanded that Gesche be demoted and removed from the SS-Begleitkommando, however, Hitler ordered that Gesche receive only a reprimand.

Himmler did succeed in having Gesche’s immediate superior, the third commander of the SS-Begleitkommando, Kurt Gildisch dismissed in 1934. Eventually Gildisch was dismissed from the SS, as well as the Nazi Party in 1936, for repeated instances of drunkenness. Gesche as second-in-command succeeded Gildisch as commander of the SS-Begleitkommando in June 1934. The unit was later expanded and became known as the Führerbegleitkommando (Führer Escort Command; FBK).

On another occasion in 1935, Himmler as part of his attempts at consolidating his authority ordered that salaries of Hitler’s personal bodyguard detail be suspended. Gesche responded by enlisting the help of the commander of Hitler’s personal bodyguard regiment, Leibstandarte SS Adolf Hitler, Sepp Dietrich, who was able to have Himmler’s order reversed.

Seizing on Gesche’s frequent bouts of intoxication, Himmler enforced an SS requirement that had been established in 1937, forbidding SS men from consuming alcohol in excess of certain mandated limits. After obtaining evidence that Gesche was in violation of the mandate, Himmler had him sign a statement on 26 September 1938, promising to abstain from alcohol consumption for three years or else face expulsion from the SS. After a few months Himmler lifted the ban. Hitler’s fondness for Gesche had again forced Himmler’s hand.

In early 1942, after another session of heavy-drinking, Gesche pulled his pistol and threatened a fellow SS officer. After Himmler was informed of the events what is a natural meat tenderizer, even Gesche’s close relationship with Hitler could not save him from the wrath of the Reichsführer-SS. Gesche was dismissed from his command of the Führerbegleitkommando and again required to abstain from drinking for three years. Gesche was transferred to the Eastern Front and the Waffen-SS, 5th SS Panzer Division Wiking. He served with 1./SS-Panzer-Jäger-Abteilung 5 best running hydration belts. The 5th SS thermal bike bottle, from the moment Gesche arrived in the summer of 1942, engaged in bitter battles with Soviet forces for control of the oil-rich Caucasus. Before the collapse of the German 6th Army at Stalingrad, and the retreat through the Caucasus by the remnants that had not surrendered Gesche had been evacuated from the front after being wounded in combat. Hitler was very pleased with Gesche’s performance, and by December 1942, he returned to command the Führerbegleitkommando. Hitler decreed that no man who had served in Hitler’s HQ should be sent to the Eastern Front, for fear of capture and interrogation by the Soviets as to security information.

In December 1944 Gesche’s time as commander of the Führerbegleitkommando came to an end. In his strongly worded rebuke, soon after an incident that featured a drunken Gesche firing shots at a comrade, Himmler wrote in part:

After Gesche was reduced by nine grades, from a SS-Obersturmbannführer to SS-Unterscharführer, Franz Schädle was promoted to be the next commander of the FBK. Gesche’s assignment to the notorious SS penal unit, Dirlewanger, at that stage of the war, was for all practical purposes a death sentence. Although Hitler did not personally intervene on Gesche’s behalf, other allies in the SS did. SS-Gruppenführer Hermann Fegelein and SS-Obergruppenführer Maximilian von Herff successfully argued that assignment to the Dirlewanger Brigade which was then operating on the Eastern Front, would be in contravention to the Hitler order forbidding such deployments. Although Gesche was spared certain death with the Dirlewanger unit, he never again rejoined the Führerbegleitkommando. He was instead assigned to the 16th SS Panzergrenadier Division Reichsführer-SS, 5./SS-Panzer-Grenadier-Regiment 35, ultimately surrendering to the Americans in Italy in 1945. According to records housed at the Deutsche Dienststelle (WASt), Bruno Gesche’s last date of internment by the Western Allies was 22 March 1947.

Alopecia areata

La alopecia areata es un enfermedad que consiste en la pérdida del pelo en una zona localizada del cuerpo, generalmente en áreas redondeadas y de tamaño pequeño del cuero cabelludo o de la barba. En la alopecia areata la zona de piel afectada tiene un aspecto normal flavour it glass water bottle, no existe inflamación, enrojecimiento, descamación ni otro tipo de anomalías, lo cual la diferencia de otras alopecias.​ ​

Puede afectar a ambos sexos y aparecer en cualquier época de la vida, aunque se producen más casos en niños y adolescentes varones.​

La alopecia areata es una enfermedad considerada de origen multifactorial, es decir, existen diversos factores que pueden influir en su aparición. Con frecuencia hay antecedentes familiares, por lo que se considera que existe predisposición genética.​​ También parece estar implicada la inflamación neurogénica, que provoca activación de los nervios del dolor o inflamación local.​ Se ha comprobado que se desarrolla un mecanismo autoinmune, pues se produce una acumulación de linfocitos T CD8 alrededor del folículo piloso, lo cual provoca la paralización en el desarrollo del pelo y su posterior caída.

Los genes implicados también están asociados a otras enfermedades autoinmunes, tales como la enfermedad celíaca,​​ la diabetes mellitus tipo 1 y la artritis reumatoide.​ La alopecia areata puede ser la única manifestación de una enfermedad celíaca no reconocida ni diagnosticada, en ausencia de síntomas digestivos o de otro tipo.​

Hay varios tipos de alopecia:

Existen numerosos tipos de alopecia que deben distinguirse de la alopecia areata, algunos de los más frecuentes son la tricotilomanía, la tiña capitis, el síndrome del cabello anágeno suelto, la alopecia secundaria a la sífilis y la alopecia que tiene lugar tras picaduras de garrapata.​

La enfermedad no tiene consecuencias graves, salvo desde el punto de vista psicológico, pues no existe ningún tipo de complicación ni aumento de la mortalidad, Es habitual que alternen largos periodos de mejoría con otros de empeoramiento.​

Algunas personas presentan únicamente una o dos placas de pérdida de cabello que en muchos casos vuelve a crecer espontáneamente en un periodo de tiempo inferior a un año. Sin embargo la evolución de la enfermedad es impredecible y muy variable. Según los estudios que se han realizado, el 50% de los pacientes recuperan el crecimiento del cabello en la zona afectada en menos de un año sin ningún tipo de tratamiento. Alrededor del 10% de los enfermos tienen afectación severa o muy severa used football jerseys.​

La elección del tratamiento adecuado depende fundamentalmente de la extensión de las lesiones. Cuando predominan las lesiones parcheadas poco extensas, se suelen emplear productos tópicos, como soluciones de minoxidil al 2% o 5%, cremas o champús con corticosteroides toothpaste tube dispenser, antralina o terapias combinadas. Cuando las lesiones son extensas, a los anteriores tratamientos se puede sumar terapia con láser, tratamientos biológicos, corticosteroides por vía oral o inmunosupresores 1 litre glass water bottle, como la ciclosporina o el metotrexato.​

En los casos en los que la alopecia areata aparece asociada a la enfermedad celíaca, el tratamiento con la dieta sin gluten suele permitir la recuperación completa y permanente, con crecimiento del cabello perdido y del vello corporal, sin que se produzcan nuevas recaídas. Esta recuperación se atribuye a la normalización de la respuesta inmune.​

John Gadret

John Gadret (Épernay, 22 aprile 1979) è un ciclista su strada e ciclocrossista francese che corre per il team di ciclocross Cross Team By G4. Ha vinto una tappa al Giro d’Italia 2011, che ha chiuso al terzo posto, e due titoli nazionali di ciclocross.

Attivo nella categoria Elite del cross a partire dal 2001, nelle stagioni successive vince due campionati nazionali francesi e due Challenge la France Cycliste. In totale nel cross ottiene una decina di successi, partecipando anche a numerose edizioni dei campionati del mondo (miglior risultato l’ottavo posto nel 2007 a Hooglede-Gits) water backpacks for running.

Passa professionista su strada nel 2004, e dopo una stagione alla Chocolade Jacques-Wincor Nixdorf e una alla Jartazi-Revor, nel 2006 si accasa alla AG2R La Mondiale, squadra del circuito Pro Tour. Dotato di un fisico minuto, da scalatore, si mette in evidenza al Giro d’Italia 2006, rendendosi protagonista di buone prestazioni in salita, prima di cadere e fratturarsi la clavicola. Nel 2007 ottiene le prime tre vittorie da pro su strada, una tappa e la classifica finale del Tour de l’Ain, e il Gran Premio del Canton d’Argau; si ripete nel 2008 aggiudicandosi una frazione al Tour de l’Ain.

Nella 2010 partecipa sia al Giro d’Italia che al Tour de France. Al Giro si fa notare nella tappa con arrivo sul Terminillo con continui scatti; l’unico piazzamento di rilievo è tuttavia il terzo posto rimediato nella cronoscalata di San Vigilio di Marebbe: chiude al tredicesimo posto in classifica, con un ritardo superiore ai 20 minuti dal vincitore Ivan Basso. Al Tour non trova né successi né podi concludendo al diciannovesimo posto a più di 24 minuti da Alberto Contador, risultando tuttavia il migliore dell’AG2R e il miglior corridore francese nella classifica generale.

Nel 2011 ritorna sulle strade del Giro d’Italia. Questa volta vince l’undicesima tappa, da Tortoreto Lido a Castelfidardo, dedicando il successo allo sfortunato corridore Wouter Weylandt, deceduto per un incidente nove giorni prima. Chiude la corsa al quarto posto (poi divenuto terzo a seguito della squalifica di Alberto Contador), ottenendo il miglior risultato in carriera in un Grande Giro.

Altri progetti

46 Augé · 47&nbsp built water bottle sleeve;Casar · 48 Chavanel · 49 Gadret50 Le Mével · 51 Lequatre · 52 Moinard · 53 Pineau · 54 Vogondy · Crono Chavanel · Crono Coppel · CT: Frédéric Moncassin


Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants waterproof cover.

Géolocalisation sur la carte&nbsp buy water bottles online;: Communauté valencienne

Géolocalisation sur la carte : Espagne

Géolocalisation sur la carte : Espagne

Náquera, en castillan et officiellement (Nàquera en valencien), est une commune d’Espagne de la province de Valence dans la Communauté valencienne. Elle est située dans la comarque du Camp de Túria et dans la zone à prédominance linguistique valencienne.

Le territoire communal de Náquera est voisin de celui des communes suivantes : Albalat dels Tarongers, Bétera waterproof bag with headphone jack, Moncada, Museros toddler sports bottle, El Puig de Santa Maria, Rafelbunyol, Sagonte, Segart et Serra, toutes situées dans la province de Valence.

Liste des maires, depuis les premières élections démocratiques.

Sur les autres projets Wikimedia :

Португальский язык в Анголе

Португальский язык в Анголе (порт. Português de Angola, Português Angolano) — один из национальных вариантов португальского языка, распространённый в республике Ангола, единственный официальный язык республики и самый распространённый разговорный язык страны. Общее число владеющих —свыше 17 млн (оценка на 2009 год), в том числе около 11 млн носителей. Таким образом, свыше 60 % населения современной Анголы считают португальский язык родным и эта доля постепенно увеличивается. Данная языковая ситуация является уникальной на Африканском континенте all metal water bottle, где, несмотря на то buy water bottle, что языки бывших метрополий (французский, английский, испанский) продолжают широко использоваться в официальной сфере, и даже порой являются единственными государственными, они не стали родными для подавляющего большинства населения, за редким исключением некоторых столичных регионов французской Африки custom football t shirts.

В Анголу португальский язык проник в ХV веке вместе с португальскими мореходами, основавшими колонию Португальская Ангола. Сами португальцы в Анголе в целом никогда не были многочисленны, составляя менее 1 % населения по данным на 1900 год. Тем не менее, на португальских фазендах в результате межрасовых контактов возник смешанный класс мулатов (около 3 %), не такой многочисленный как в Бразилии, но достаточный для укрепления позиций португальского в роли языка межнационального общения Анголы. Также, в ходе внутриконтинентальной экспансии письменный португальский превратился в основное средство общения между разобщёнными автохтонными племенами. Приток португальских поселенцев в столицу Анголы Луанду в 1940–1960-х годах привёл к дальнейшему укреплению позиций португальского.

Даже после исхода из страны большинства португальцев после обретения Анголой независимости в 1975 году, использование португальского местными жителями не уменьшилось, а наоборот, возросло. Этому процессу напрямую способствовал приход бразильского телевидения с его знаменитыми телесериалами, транслируемыми на языке оригинала до сих пор. Уже по переписи 1983 года португальский язык назвали родным 75 % из 2,5-миллионного населения Луанды. С начала 80-х, с приходом массовой прессы и телевидения, началось постепенное распространение языка в другие города страны, с запада на восток. По данным последних исследований свыше 90 % молодёжи в столице говорят только по-португальски, хотя родными языками старшего поколения обычно являются языки группы банту. Подобная ситуация наблюдается и в других городах страны, а также в сельской местности на западе страны. Португальский язык в Анголе традиционно опирался на европейские орфографические и произносительные нормы, но с конца 1980-х началось интенсивное проникновение бразилизмов. Кроме того, язык содержит значительное число африканизмов (преимущественно в разговорной лексике) из автохтонных языков.

Tinchy Stryder discography

The discography of Tinchy Stryder, a recording artist whose real name is Kwasi Danquah, consists of four studio albums, one compilation album (with Roll Deep), one collaboration album, five extended plays, four mixtapes (including one with Roll Deep), 17 singles (including one promotional single, and one other charted single), five singles as a featured artist (including two charity singles), and ten collaborations. Danquah has sold over 22.2&nbsp phone belt holder;million digital singles worldwide. Danquah performed under the stage name Stryder from 1997 to 2006, and has performed under the stage name Tinchy Stryder since 2006.

Danquah is a recording artist who throughout his music career mainly practiced the grime music genre from 2002 to 2007, and was a member of the grime group Roll Deep. In 2002, the grime group Roll Deep was formed, and included Danquah and Dizzee Rascal. They were making music that was a derivative of garage. For a while, there was not even a name for it. The label “grime” was the one that stuck.

In 2007, Danquah released his debut solo studio album, Star in the Hood, on the independent record label Takeover Entertainment—a partner of Live Nation—in August 2007. This album spawned two main singles, “Breakaway”, which was released on 9 April 2007 and “Something About Your Smile” best water thermos, released on 6 August 2007. Bonus track “Mainstream Money” was also released as an underground single in November 2007.

In 2009, Danquah released his second solo studio album, Catch 22, which was mainly influenced by the electronic and alternative hip hop genres. He released his second single from the album, Catch 22, entitled “Take Me Back” with English singer Taio Cruz, which peaked at number 3 on the UK Singles Chart in January 2009. He then released the song “Number 1” (a collaboration with English band N-Dubz), which entered the European Hot 100 at number 6, on April 26, 2009. Danquah later released “Never Leave You” with English singer Amelle Berrabah, which entered the European Hot 100 at number 5, on August 9, 2009.

In 2010, Danquah released his third solo studio album, Third Strike, an electronic dance music studio album. On BBC Radio 1’s Chart Show, it was revealed that the song “Number 1” is the first song in chart history anywhere in the world entitled “Number 1” ever to actually reach #1.





Schwedische Division 1 (Eishockey) 1968/69

Die Saison 1968/69 war die 25. Spielzeit der Division 1 als höchster schwedischen Eishockeyspielklasse. Meister wurde zum ersten Mal in der Vereinsgeschichte überhaupt Leksands IF. Skellefteå AIK, Hammarby IF runners water bottle holder, IFK Bofors und Rögle BK stiegen in die zweite Liga ab top rated glass water bottles.

In der Hauptrunde wurde die Liga in zwei Gruppen (Nord und Süd) eingeteilt. Jede der acht Mannschaften pro Gruppe absolvierte insgesamt 21 Spiele. Die vier bestplatzierten Mannschaften jeder Gruppe qualifizierten sich für die Finalrunde, in der der Meister ausgespielt wurde. Die beiden Letztplatzierten jeder Gruppe stiegen direkt in die zweite Liga ab. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden gab es einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Sp = Spiele, S = Siege, U = Unentschieden, N = Niederlagen

Sp = Spiele, S = Siege, U = Unentschieden, N = Niederlagen

Sp = Spiele, S = Siege, U = Unentschieden, N = Niederlagen

1922 1923 1924 1925 1926 1927 1928 1929 1930 1931 1932 1933 1934 1935 1936 1937 1938 1940 1941 1942 1943 1944 1945 1946 1947 1948 1950 1951

1923 1924 1925 1926 1927

1927/28 1928/29 1929/30 1930/31 1931/32 1932/33 1933/34 1934/35

1935/36 1936/37 1937/38 1938/39 1939/40 1940/41 1941/42 1942/43 1943/44

1944/45 1945/46 1946/47 1947/48 1948/49 1949/50 1950/51 1951/52 1952/53 1953/54 1954/55 1955/56 1956/57 1957/58 1958/59 1959/60 1960/61 1961/62 1962/63 1963/64 1964/65 1965/66 1966/67 1967/68 1968/69 1969/70 1970/71 1971/72 1972/73 1973/74 1974/75

1975/76 1976/77 1977/78 1978/79 197980 1980/81 1981/82 1982/83 1983/84 1984/85 1985/86 1986/87 1987/88 1988/89 1989/90 1990/91 1991/92 1992/93 1993/94 1994/95 1995/96 1996/97 1997/98 1998/99 1999/00 2000/01 2001/02 2002/03 2003/04 2004/05 2005/06 2006/07 2007/08 2008/09 2009/10 2010/11 2011/12 2012/13

2013/14 2014/15 2015/16 2016/17 2017/18

Daniël den Hoed

Daniël den Hoed (Gouda, 18 oktober 1899 – Rotterdam, 10 maart 1950) was een Nederlandse arts en een belangrijke grondlegger van de radiotherapie in Nederland. Hij was directeur van het Rotterdams Radiotherapeutisch Instituut en werd na zijn overlijden bekend als naamgever van de oncologische kliniek in Rotterdam-Zuid.

Daniël den Hoed groeide op in Gouda waar hij aan de plaatselijke Rijks-HBS zijn HBS-diploma behaalde. Vervolgens studeerde hij geneeskunde aan de Universiteit Utrecht, waarna hij zijn loopbaan begon bij het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam. Hier wijdde hij zich aan de bestraling van kanker ofwel radiotherapie, toentertijd een nauwelijks ontwikkeld vakgebied in de geneeskunde. In 1925 kreeg Den Hoed de leiding over de betreffende afdeling.

Den Hoed promoveerde in 1934 aan de Universiteit van Amsterdam tot doctor in de geneeskunde op het proefschrift Over de werking van harde röntgenstralen en gammastralen van radium en kan daarmee gezien worden als de eerste radiotherapeut van Nederland.

In 1940 werd Den Hoed directeur van het in 1914 opgerichte Rotterdams Radiotherapeutisch Instituut. In een oud pand aan de Bergweg werkte hij verder aan de behandeling van kwaadaardige gezwellen met behulp van röntgenstraling. Zeker in het begin was dit een kleine organisatie met zeer beperkte middelen. De kleine groep medewerkers, waaronder de echtgenote van Den Hoed die eveneens radiologe was, groeide geleidelijk uit tot een multidisciplinair team van radiologen en andere academici.

Den Hoed overleed in 1950 aan een hartinfarct youth uniforms. Na zijn dood werd hij benoemd tot erelid van de Noord-Amerikaanse Vereniging van Radiologen (Radiological Society of North America).

Tegenwoordig is Daniël den Hoed vooral bekend als naamgever van de Daniel den Hoedkliniek aan de Groene Hilledijk in Rotterdam Vreewijk. Deze in 1960 opgerichte kliniek biodegradable water bottles, gelegen naast het toenmalige Zuiderziekenhuis, groeide uit tot een internationaal gerenommeerd multidisciplinair kankerinstituut. De kliniek is sinds 1995 onderdeel van het Erasmus MC.

Eind 1999 riepen de lezers van het Rotterdams Dagblad Den Hoed uit tot Rotterdammer van de eeuw.

Tell Ramad

Tell Ramad – tell, stanowisko archeologiczne u podnóża góry Hermon w południowo-zachodniej Syrii (20 km od Damaszku). Wykopaliska na obszarze stosunkowo małej prehistorycznej osady (ok. 2 ha) miały duże znaczenie w badaniu początków rolnictwa w okresie neolitu.

Pierwsze profesjonalne prace wykopaliskowe w Tell Ramad zostały wykonane podczas ośmiu sezonów między 1963 a 1973 przez francuską ekspedycję pod kierownictwem Henri de Contenson’a (z W.J. van Liere). W 1972 roku ekspedycja odkryła pozostałości neolitycznej społeczności z VII tysiąclecia p waterproof handphone pouch.n.e., której egzystencja oparta była na zbieractwie jęczmienia i trzech gatunków pszenicy. W osadzie rozwinięte były techniki obróbki obsydianu, sprowadzanego z terenów Anatolii.

Najstarsze poziomy z okresu przedceramicznego wskazują, że pół-ziemne chaty w Ramad budowane z gliny miały kształt elipsy o średnicy 3-4 metrów. Wewnątrz tych zabudowań znajdowały się piece oraz pomieszczenia o charakterze silosów. Z tego okresu pochodzi odkryty w Tell Ramad wisiorek wykonany z bryłki miedzi, jeden z najwcześniejszych śladów obróbki tego metalu w okresie neolitu w Syrii.

W późniejszych okresach, domostwa w Ramad były prostokątne (jedynie rogi budynków były nieco zaokrąglane) z jednym pomieszczeniem. Najpomyślniejszy okres osady stanowiło ostatnie ćwierćwiecze VII tysiąclecia p.n.e. (ok. 6250-6000). Z tego okresu pochodzą domy budowane z glinianych cegieł na kamiennym fundamencie i z użyciem wapiennego tynku, gliniane figurki ludzi i zwierząt, ślady udomowienia świń oraz prawdopodobnie owiec i kóz. O znacznym rozwoju Tell Ramad może świadczyć zmniejszenie konieczności polowań (nieliczne pozostałości jeleni i gazeli) stock football jerseys, zastąpionych wydajnym rolnictwem i hodowlą na potrzeby całkowicie osiadłej społeczności. W tym okresie w Tell Ramad pojawiły się pierwsze wapienne naczynia ceramiczne z dużą domieszką pucolany, produkowane w dużych ilościach i niekiedy ozdabiane szerokimi czerwonymi pasami pigmentem z ochry.

Zwyczaje religijne nie odbiegały od charakterystycznych dla północnej Syrii czy Jerycha na południu. Znaleziono tutaj czaszki pokryte glinianymi maskami w celu odwzorowania ludzkiej twarzy (niektóre pokryte czerwona farbą); dobrze zachowane, stanowią obecnie eksponaty Muzeum Narodowego w Damaszku. Czaszki w Tell Ramad chowane były a dołach razem z antropomorficznymi glinianymi figurkami bez głów, co sugeruje, że figurki mogły być piedestałami pod czaszki. Wspólne zestawianie tych dwóch artefaktów może świadczyć, że nie były to dary grobowe lecz obiekty kultu, składane do ziemi podczas rytualnego pochówku.