Monthly Archives: February 2018

Ioan Gruffudd

Ioan Gruffudd (Welsh pronunciation: [ˈ ˈɡrɪfɪð] ( listen); born 6 October 1973) is a Welsh actor.

Having trained at the Royal Academy of Dramatic Art, he started off in Welsh language film productions, then came to the public’s attention as Fifth Officer Harold Lowe in the film Titanic (1997), and as Lt John Beales in Black Hawk Down (2001). He is also known in the UK for playing the title role in Horatio Hornblower (1998–2003). In 2017, he played Andrew Earlham in the suspense six-part miniseries Liar, airing on ITV in the UK and SundanceTV in the US.

In June 2012, he filmed Mariah Mundi and the Midas Box throughout the south-west of England, playing the role of “Charles Mundi”; the film was released in 2014. Other film roles include Lancelot in King Arthur (2004), Mister Fantastic (Reed Richards) in Fantastic 4 (2005) and its sequel Fantastic 4: Rise of the Silver Surfer (2007), and British anti-slavery abolitionist William Wilberforce in Amazing Grace (2006). He played Tony Blair in W. (2008). On television he has played Andrew Martin in Ringer, and Dr. Henry Morgan on the ABC drama, Forever. He was cast in the Lifetime Network series, UnReal in April 2016.

Gruffudd was born on 6 October 1973 in Llwydcoed, Aberdare, Wales, the eldest of three siblings. Gruffudd’s parents, Peter and Gillian (née James) Gruffudd, were both teachers.

His father was headmaster at two Welsh comprehensive schools in South Wales, first at Ysgol Gyfun Llanhari (in Llanharry, Rhondda Cynon Taf) then later at Ysgol Gyfun Rhydfelen (in Rhydfelin). He has a brother, Alun, two years younger, and a sister, Siwan, who is seven years his junior. The Gruffudd siblings were raised in a Protestant non-conformist household.

The Welsh name “Ioan”, pronounced “Yo-Ann”, is an equivalent of “John”, and “Gruffudd” corresponds to the anglicised “Griffith”.

During his childhood, his family moved to Cardiff. Gruffudd attended Ysgol Gynradd Gymraeg Aberdar (Ynyslwyd; now located in Cwmdare), Ysgol Gymraeg Melin Gruffydd (in Whitchurch, Cardiff), and Ysgol Gyfun Gymraeg Glantaf (in Llandaff).

He was an accomplished oboist in his teens, achieving a Grade 8 level in the ABRSM music examinations and playing in the South Glamorgan Youth Orchestra for several years, but gave it up once acting took up most of his time. He won prizes for his high baritone singing while at school, including one at the National Eisteddfod. He has said, “As a Welshman, I grew up in a culture of singing and performing with music, and I think it was through this performing that I got my confidence as an actor.”

Gruffudd’s parents are committed Christians, and in his early 20s he was a member of the London Church of Christ, but his mother later came to London to “sort [his] head out”. In June 2007, he said that he “wouldn’t describe myself as a deeply religious man”.

Gruffudd started his acting career at the age of 13 in a Welsh television film, Austin (1986), and later moved on to the Welsh language soap opera Pobol y Cwm (People of the Valley) from 1987 to 1994. He also played football with the Pobol y Cwm football team Cwmderi FC alongside co-stars Hywel Emrys, Gwyn Elfyn and Ieuan Rhys. During this time, he was also active on stage, in school performances, and in the 1991 Urdd Eisteddfod production of Cwlwm.

In 1992 running wrist pouch, aged 18, he began attending the Royal Academy of Dramatic Art (RADA) in London. However, he was only given small parts in the Academy’s productions, and feeling isolated and directionless, almost dropped out several times. However, in 1995 in his final year, he was cast in Ibsen’s Hedda Gabler as George (Jörgen) Tesman lime squeezer, the husband of Hedda, the lead character. This performance led to him being offered the lead role in the 1996 TV remake of Poldark.

After playing Oscar Wilde’s lover John Gray in 1997’s Wilde he took his first role as Fifth Officer Harold Lowe in the blockbuster film Titanic. He later landed the role of Horatio Hornblower in Hornblower, the Meridian production of the C. S. Forester novels (1998–2003), shown on ITV1 and A&E. He has said: “It was quite something for an unknown actor to get the lead. So I will always be grateful to Hornblower. … I would love to play this character through every stage of his life. I think it would be unique to have an actor playing him from the very early days as a midshipman, through till he’s an Admiral. So, I would love to play this character till he perishes.”

His television work includes playing the character Pip in the BBC TV production of Charles Dickens’ Great Expectations (1999), Lt. John Feeley in BBC One’s Warriors (1999) and architect Philip Bosinney in ITV’s adaptation of The Forsyte Saga (2002). He has starred in the films 102 Dalmatians (2000), Black Hawk Down (2001) and King Arthur (2004).

In 2007, he starred in the historical drama Amazing Grace as William Wilberforce, the British abolitionist, receiving critical acclaim for the role. Gruffudd has also portrayed characters of both Marvel Comics and DC Comics, having appeared as Mister Fantastic (Reed Richards) in Marvel’s Fantastic Four (2005) and Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer (2007), and provided the voice of Mister Miracle in DC’s Justice League Unlimited (2004–06).

In 2008, he appeared in the Julia Roberts-Ryan Reynolds film, Fireflies in the Garden. In 2008, he also appeared in The Secret of Moonacre. In 2009, he starred alongside Josh Brolin in W., a biopic about the life of US President George W Bush, in which Gruffudd played Tony Blair. In 2011, he played the financier of a cave dive in Sanctum.

Gruffudd débuted his new male lead of Dr Andrew Earlham, a respected surgeon and widowed father of a teenage son, on 11 September 2017, in ITV’s new 6-part thriller miniseries, Liar. Dr Earlham’s world—personally and professionally—is torn asunder when his son’s schoolteacher, Laura Neilson (Joanne Froggatt) accuses him of raping her after their first date, the details of which she cannot remember. Liar also began airing in the US on SundanceTV on 25 September 2017.

Apart from television and film work, he starred in the music video of Westlife’s version of “Uptown Girl” (2001) alongside Claudia Schiffer. On 7 July 2007 he was a presenter at the UK leg of Live Earth at Wembley Stadium, London.

Gruffudd is a native Welsh speaker. He was inducted into the Gorsedd Beirdd Ynys Prydain (the Bardic Order of Great Britain) at the highest rank of druid in the National Eisteddfod at Meifod, mid-Wales, on 4 August 2003, with the bardic name “Ioan”.

In July 2008 he featured in a promotional trailer in Welsh for BBC Wales, alongside fellow Welshmen Matthew Rhys and Gethin Jones, publicising BBC coverage of the 2008 National Eisteddfod of Wales in Cardiff. In early 2014, Gruffudd was among the stars of Wales in a short film from the BBC to mark the centenary of the birth of Welsh poet Dylan Thomas.

Gruffudd lives with his wife, actress Alice Evans, in Los Angeles. The couple met during the production of 102 Dalmatians, while she was engaged and living with Olivier Picasso (a grandson of Pablo Picasso), and married on 14 September 2007 in Mexico. One of Gruffudd’s best men and speechmakers at the wedding was fellow Welsh actor Matthew Rhys, his long-time friend and former flatmate of eight years. Both are patrons of Trust PA, a UK spinal injuries charity.

On 20 April 2009, Gruffudd and Evans announced that they were expecting their first child together. The couple have two daughters, Ella Betsi Janet (born on September 6, 2009) and Elsie Marigold (born on September 6, 2013).

Gruffudd enjoys being in Los Angeles because “it’s the easiest place in the world to drive, and it’s a real pleasure to do that in my black Jag XK8. I’ve gone all out.” Gruffudd has also said that “There’s a physicality and confidence to Americans; they’re very present. That’s something I enjoy being around because it rubs off on you. Although an actor friend of mine visited recently and said, ‘It’s no wonder they write such terrible scripts these days, there’s no pain! Everything’s so nice you can’t be bothered’.”

Some information in this table was obtained from . Hamilton Hodell Talent Management. Archived from on 16 December 2007. Retrieved 15 May 2008. 

Dave Creedon

David “Dave” Creedon (1 August 1919 – 11 March 2007) was an Irish hurler and Gaelic footballer whose league and championship career with the Cork senior team spanned seventeen years from 1938 to 1955.

Born near Blackpool in Cork, Creedon first played competitive hurling during his schooling at the North Monastery. He subsequently joined the Glen Rovers senior team and, in a club career that spanned three decades, he won nine county senior championship medals, serving as captain of the team on one occasion. As a Gaelic footballer with the Glen’s sister club, St. Nicholas’, Creedon also won three county senior championship medals. He finished his club career with Nemo Rangers.

Creedon made his debut on the inter-county scene at the age of sixteen when he was picked on the Cork minor panel. After two unsuccessful years in this grade, he was later added to the Cork junior team. A two-time Munster medal winner in this grade, he also won one All-Ireland medal. Creedon was added to the Cork senior panel in 1938. Over the course of the next ten years he remained as understudy to Tom Mulcahy, however, he did win his first All-Ireland medal in 1946. After retiring from inter-county hurling in 1949, Creedon was coaxed back to the Cork team in 1952. He went on to win a further three All-Ireland medals in-a-row between 1952 and 1954

Brazil Away RONALDINHO 10 Jerseys

Brazil Away RONALDINHO 10 Jerseys



. Creedon also won five Munster medals and one National Hurling League medal. He played his last game for Cork in June 1955.

In retirement from playing Creedon served as an administrative officer and as a selector with Glen Rovers.

Creedon first enjoyed success as a member of the Glen Rovers minor team. He won back-to-back county championship medals in 1933 and 1934, before later being added to the Glen Rovers senior panel. In 1940 he took over from Mick Casey as first-choice goalkeeper, as the Glen qualified for a seventh successive county championship final against Sarsfields. A remarkable feature of the game was the scoring of seventeen goals which remains a record for a county final. Charlie Tobin scored six of those goals as Glen Rovers secured a 10-6 to 7-5 victory. It was Creedon’s first county senior championship medal.

Glen Rovers continued their remarkable run of success in 1941 by qualifying for an eight successive championship decider. A Willie “Long Puck” Murphy-inspired Ballincollig provided the opposition hydration bag for running, however, they were completely outplayed. The Glen recorded a 4-7 to 2-2 victory, setting the all-time record of eight championship titles in succession. It was Creedon’s second successive winners’ medal.

Nine-in-a-row proved beyond Glen Rovers as Ballincollig exacted their revenge in the semi-final of the 1942 championship. After a season of reorganisation, which saw the introduction of nine new players to the team, Glen Rovers reached the 1944 championship final where they faced reigning champions and three-in-a-row hopefuls St. Finbarr’s. The game started at a furious pace and inside a minute Denis Leahy had the ball in the St. Finbarr’s net. This lead was increased to 2-3 after 27 minutes. “The Barrs” replied with a goal and at half time the Glen led by 4-3 to 1-0. A St. Finbarr’s goal at the three-quarter mark was immediately cancelled out by an own goal, however, the final quarter was fought out score for score. At the final whistle Glen Rovers were the champions by 5-7 to 3-3 and Creedon had collected his third championship medal.

Divisional side Carrigdhoun provided the opposition as Glen Rovers reached the 1945 championship final in search of their tenth title. In what was probably the most exciting decider in which the club had been involved in so far, the Glen were five goals ahead after 25 minutes having played with a gale force wind, however, Carrigdhoun fought back to reduce the arrears and set up an exciting finish. Lyons was single dout for praise at full-back as Glen Rovers retained the championship title following a 4-10 to 5-3 victory.

After defeat by St. Finbarr’s in the 1946 championship final, Glen Rovers saw a number of changes to the team when they next contested the decider in 1948. Retirement and emigration and forced a number of changes, however, Creedon remained in goal. Glen veterans Jack Lynch and Johnny Quirke were to the fore in securing the double scores 5-7 to 3-2 victory over roll of honour leaders Blackrock.

Glen Rovers were presented with their chance of retaining their title when they faced divisional side Imokilly in the 1949 championship decider. On a day of incessant rain, the game was described as one of the best of the year. Donie Twomey and Jack Lynch were the stars of the team as they bagged 5-2 between them. Christy Ring scored the Glen’s sixth goal of the game to secure the 6-5 to 0-14 victory. It was a sixth medal for Creedon, who also had the honour of lifting the Seán Óg Murphy Cup as captain.

Southside rivals St. Finbarr’s were the opponents as Glen Rovers were determined to make it three titles in-a-row in the 1950 championship final. St. Finbarr’s had the advantage of a very strong breeze in the first half and mounted attack after attack on the Glen goal but failed to raise the green flag. The Glen backs gave one of the finest displays of defensive hurling ever seen in the championship and kept the southsiders tally for the first half to 0-4. “The Barrs” added just one further point to their tally after the interval. The 2-8 to 0-5 victory secured a third successive championship title for the club and a seventh winners’ medal for Creedon.

Sarsfields ended the Glen’s hopes of four-in-a-row in 1951, while defeat in the first round of 1952 looked like heralding a fallow period. The club returned stronger than ever when they qualified for the 1953 championship final where they faced Sarsfields once again. After a slow start Glen Rovers gave an exhibition of hurling all over the field, with Creedon, John Lyons, Seán French and Seán O’Brien proving impregnable in defence. The 8-5 to 4-3 victory secured his eighth championship medal.

In 1954 Glen Rovers reached their 17th championship final in twenty years. Blackrock fielded a young team, however, Glen Rovers had eight inter-county players on their team running storage belt. In spite of this, Blackrock stood up to the champions and the result remained in doubt to the end. A 3-7 to 3-2 victory secured an eighth and final championship medal for Creedon.

Creedon played with the Cork minor hurling team in the mid-1940s. He was a member of the senior panel when Cork won the Munster Championship in 1947, however, he had yet to make his own championship debut. He won his first All-Ireland medal when he was sub goalkeeper in the 1946 final. In 1952 Creedon came out of retirement at the age of 33 to become the first-choice goalkeeper on the Cork senior hurling team. It proved to be an excellent decision as he won his first Munster title that year before later defeating Dublin to claim his first All-Ireland medal

New York City Football Club Away DAVID VILLA 7 Jerseys

New York City Football Club Away DAVID VILLA 7 Jerseys



. 1953 began well for Creedon when he won his first National Hurling League title. Later that year he won his second consecutive Munster medal as well as a second consecutive All-Ireland medal following an ill-tempered win over Galway. In 1954 Creedon made it a hat-trick of Munster and All-Ireland medals as a defeat of Wexford gave the team its third All-Ireland title in-a-row. In 1955 Cork were defeated by Clare in the first round of the championship. Creedon subsequently retired from inter-county hurling.

Partial Reference: Inter-County SHC Results and Teams. Information from Peter Devine. Accessed 17 July 2010.

Partial Reference: Inter-County SHC Results and Teams. Information from Peter Devine. Accessed 17 July 2010.

Partial Reference: Inter-County SHC Results and Teams. Information from Peter Devine. Accessed 17 July 2010.

Partial Reference: Inter-County SHC Results and Teams. Information from Peter Devine. Accessed 17 July 2010.

Rasmus Jarlov

Rasmus Jarlov (født 29 waterproof pouch for swimming. april 1977) er en dansk politiker, formand for Folketingets Forsvarsudvalg. Fra 2010 til 2011 var han medlem af Folketinget, og ved valget i 2015 blev han igen valgt ind i Folketinget.

Rasmus Jarlov blev født i Aarhus som søn af Carsten Jarlov og Lisbeth Jarlov. Rasmus Jarlov blev matematisk student fra Ordrup Gymnasium i 1996 og cand.merc. i anvendt økonomi og finansiering fra Copenhagen Business School i 2003. Mellem 1996 og 1998 var han reserveofficer. I 2004 blev Jarlov ansat i Novo Nordisk, hvor han indtil 2006 var i deres “graduate program”. I 2007 blev han teamleder, en stilling han havde frem til 2010 meat tenderizer utensil.

Efter at han forlod Folketinget ved Folketingsvalget 2011, startede han vognmandsvirksomheden Hamlet Tours, der udbyder sightseeing-ture. Virksomhedens bus brændte ned i november 2014.

Rasmus Jarlov er medlem af De Berejstes Klub.

Jarlovs politiske karriere begyndte som folketingskandidat for Det Konservative Folkeparti i Bispeengkredsen i 2005, hvor han blev 2. suppleant. Han stillede op igen ved folketingsvalget 2007, denne gang i Rødovrekredsen, hvor han blev 1. suppleant.[kilde mangler] Han stillede i 2009 op til Københavns Kommunes borgerrepræsentation og blev valgt med over 2.000 personlige stemmer. Da Connie Hedegaard 12. januar 2010 nedlagde sit mandat, blev han medlem af Folketinget. Han har været sit partis kirke- og uddannelsesordfører.[kilde mangler] Jarlov blev ikke genvalgt ved Folketingsvalget 2011. Med 3.372 havde han modtaget næstflest personlige stemmer i Københavns Storkreds efter Per Stig Møller.

Ved folketingsvalget 2015 kandiderede Jarlov for Det Konservative Folkeparti i Lyngbykredsen og Rødovrekredsen. Han blev igen valgt ind i Folketinget ved valget den 18. juni 2015 med 3419 personlige stemmer.

Rasmus Jarlov er blandt andet kendt for sin modstand mod Ungdomshuset.

Mercedes-Benz OM 611/OM 612/OM 613

OM 611 er en firecylindret dieselmotor med commonrailindsprøjtning fra Mercedes-Benz. Motoren blev præsenteret i 1997 i modellen C 220 CDI. Denne artikel omhandler ligeledes motorerne OM 612 og OM 613, som teknisk set er beslægtede med OM 611.

OM 611 er en firecylindret dieselmotor med 2 overliggende knastaksler, som ved hjælp af hydrauliske ventilløftere aktiverer de 16 ventiler. OM 611 blev første gang præsenteret i september 1997 i C-klassen under betegnelsen C 220 CDI. OM 611 har i modsætning til forgængeren OM 604 en 30% højere effekt, 50% større drejningsmoment og 10% lavere brændstofforbrug. Motoren er udstyret med oxidationskatalysator. Da virkningsgraden på den nye motorgeneration blev større, er der ved lave udendørstemperaturer ikke nok varme til at opvarme kabinen tilstrækkeligt. Dette problem blev i CDI II-serien løst med et elektrisk varmeelement og i CDI I-serien med et dieseldrevet varmeelement. Knastakslerne drives af en Duplex-rullekæde.

Bemærkelsesværdigt er den første brug af commonrail-indsprøjtningssystemet fra Bosch i en Mercedes-Benz-motor. Brændstofforsyningen finder sted gennem en fælles ledning (Common Rail), hvor brændstoftrykket kontinuerligt holdes højt gennem en højtrykspumpe. Gennem ledningen føres brændstoffet ind i de magnetventilstyrede indsprøjtningsdyser, hvor det med et tryk på op til 1.350 bar sprøjtes ind i forbrændingskammeret. Som følge af pilotindsprøjtningen, hvor en mindre brændstofmængde sprøjtes ind i cylinderen og forbrændes inden den egentlige forbrænding, opvarmes forbrændingskammeret, hvorved temperatur- og trykstigningen ved hovedforbrændingen ikke er så voldsom. Dette giver en betydeligt bedre motorgang. I CDI II-serien blev indsprøjtningssystemet udvidet med en højtryksregulering med trykreguleringsventil, en mekanisk brændstoffødepumpe og brændstoftemperaturføler.

Alle OM 611-motorerne er udstyret med en turbolader med bypassventil (såkaldt Wastegate). Da turboladeren ved stigende motoromdrejningstal på grund af den højere mængde udstødningsgas drives hurtigere, kræver kompressionen mere luft. Dette øger mængden af udstødningsgas yderligere, da turbinen skal køre endnu hurtigere. For at forebygge skader på grund af mekanisk eller termisk overbelastning, er trykladningen nødt til at begrænses. Til dette formål er CDI I udstyret med en bypassventil, som åbner ved et bestemt ladetryk og leder udstødningsgasserne fra turboladeren ind i udstødningstragten. En yderligere stigning i turbinens omdrejningstal udelukkes herved. CDI II er i stedet for turbolader udstyret med VNT-lader (turbolader med variabel turbinegeometri), hvilket betyder at der på udstødningssiden er monteret justerbare, undertryksstyrede turbineblade. Denne teknik fører i det lave omdrejningsområde til en hurtigere opbygning af ladetrykket, som kan bemærkes ved en bedre cylinderfyldning og et højere drejningsmoment. For at køle den varme trykladningsluft ned til en optimal temperatur, er der desuden monteret en intercooler.

Indsugningstragten er udstyret med indsugningskanalfrakobling. Af de to indsugningskanaler på hver cylinder kan den ene ved lave omdrejningstal afbrydes. Herefter strømmer den indsugede luft nu fuldstændigt gennem den specielt formede anden kanal. Dette fører til en bedre brændstof/luft-blanding og dermed også en bedre forbrænding. På CDI I-serien er indsugningskanalfrakoblingen pneumatisk styret, mens den på CDI II er elektronisk styret samt trinløs. En yderligere nyhed i CDI II var den pneumatisk styrede udstødningsgastilbageføringsventil, som reducerer luftoverskuddet og reducerer temperaturspidserne beef marinade tenderizer, inden udstødningsgasserne tilføres den indsugede friskluft. Derved reduceres nitrogenoxidemissionerne og forbrændingsstøjen gym fanny pack. Udstødningsgastilbageføringen styres af en varmluftmåler, som muliggør en præcis analyse af den indsugede luftmasse.

Sideløbende med OM 611 blev serierne OM 612 (femcylinder) og OM 613 (sekscylinder) udviklet og danner sammen med den firecylindrede OM 611 en motorserie. Derved har motorerne samme slagvolume pr. cylinder og er rækkemotorer. Alle motorer af typen OM 612 og OM 613 kommer fra CDI II-serien.

Bemærkelsesværdig er motoren OM 612 DE 30 LA. Denne motor er baseret på OM 612 DE 27 LA, men har af AMG fået øget slaglængden for at øge slagvolumet. På grund af den højere effekt og det højere drejningsmoment måtte talrige dele modificeres og tilpasses den øgede belastning. Dermed blev topstykkefastgørelsen forstærket og optimeret og en oliepumpe med større forsyningskapacitet installeret ligesom forstærkede kolber med oliesprøjtekøling. Forglødningssystemet blev modificeret og kunne på grund af en højere forglødningstemperatur forgløde på kortere tid. Tomgangen kunne derved forbedres som følge af en forbedret styring af efterglødeforholdene.

For også ved højere udendørstemperaturer at kunne garantere maksimal effekt og drejningsmoment, var ladeluftkølingen usædvanligt konstrueret: Intercooleren er placeret direkte ved siden af motoren og suppleret med en luft/vand-varmeveksler. Varmen blev sendt ud af bilens front ved hjælp af et separat lavtemperatursvandkredsløb gennem to fra motorkølingen adskilte kølere.

Olympische Geschichte Singapurs

Singapur, dessen NOK, der Singapore National Olympic Council, 1947 gegründet und 1948 vom IOC anerkannt wurde, nimmt seit 1948 an Olympischen Sommerspielen teil. 1964 war Singapur ein Bestandteil des Staates Malaysia, Sportler aus Singapur starteten in Tokio für Malaysia. Nach der Unabhängigkeit von Malaysia trat Singapur ab 1968 wieder mit einer eigenen Mannschaft auf. 1980 folgte man dem Boykottaufruf der Spiele von Moskau sports water bottle online. An Winterspielen nahmen Sportler aus Singapur bislang nicht teil.

Insgesamt traten 156 Athleten, unter ihnen 42 Frauen, an. Sportler aus Singapur konnten bislang vier Medaillen gewinnen. Der erste Medaillengewinner war am 8. September 1960 der Gewichtheber Tan Howe Liang, der die Silbermedaille im Leichtgewicht gewann. Die ersten weiblichen Medaillengewinner gewannen am 17. August 2008 im Tischtennis Silber in der Teamwertung der Damen. Mit drei Medaillen, einer Silber- und zwei Bronzemedaillen, ist die Tischtennisspielerin Feng Tianwei die erfolgreichste Teilnehmerin Singapurs.

Jüngstes Mitglied einer Mannschaft aus Singapur war 1992 die Schwimmerin Joscelin Yeo, die im Alter von 13 Jahren an den Start ging where to buy a water bottle. Der Segler Ned Holiday war 1960 im Alter von 59 Jahren ältester Starter.

Bislang (Stand 2012) keine Teilnahmen an Olympischen Winterspielen.

Ägypten • Algerien • Angola • Äquatorialguinea • Äthiopien • Benin • Botswana • Burkina Faso • Burundi • Demokratische Republik Kongo • Dschibuti • Elfenbeinküste • Eritrea • Gabun • Gambia • Ghana • Guinea • Guinea-Bissau • Kamerun • Kap Verde • Kenia • Komoren • Lesotho • Liberia • Libyen • Madagaskar • Malawi • Mali • Marokko • Mauretanien • Mauritius • Mosambik • Namibia • Niger • Nigeria • Republik Kongo • Ruanda • Sambia • São Tomé und Príncipe • Senegal • Seychellen • Sierra Leone • Simbabwe • Somalia • Südafrika • Sudan • Südsudan • Swasiland • Tansania • Togo • Tschad • Tunesien • Uganda • Zentralafrikanische Republik

Amerikanische Jungferninseln • Antigua und Barbuda • Argentinien • Aruba • Bahamas • Barbados • Belize • Bermuda • Bolivien • Brasilien • Britische Jungferninseln • Cayman Islands • Chile • Costa Rica • Dominica • Dominikanische Republik • Ecuador • El Salvador • Grenada • Guatemala • Guyana • Haiti • Honduras • Jamaika • Kanada • Kolumbien • Kuba • Mexiko • Nicaragua • Panama  • Paraguay • Peru • Puerto Rico • St. Kitts und Nevis • St. Lucia • St. Vincent und die Grenadinen • Suriname • Trinidad und Tobago • Uruguay • Venezuela • Vereinigte Staaten

Afghanistan • Bahrain • Bangladesch • Bhutan • Brunei • China • Chinese Taipei • Hongkong • Indien • Indonesien • Irak • Iran • Japan • Jemen • Jordanien • Kambodscha • Kasachstan • Katar • Kirgisistan • Kuwait • Laos • Libanon • Malaysia&nbsp chemical meat tenderizer;• Malediven • Mongolei • Myanmar • Nepal • Nordkorea • Oman • Osttimor • Pakistan • Palästina • Philippinen • Saudi-Arabien • Singapur • Sri Lanka • Südkorea • Syrien • Tadschikistan • Thailand • Turkmenistan • Usbekistan • Vereinigte Arabische Emirate • Vietnam

Albanien • Andorra • Armenien • Aserbaidschan • Belgien • Bosnien-Herzegowina • Bulgarien • Dänemark • Deutschland • Estland • Finnland • Frankreich • Georgien • Griechenland • Irland • Island • Israel • Italien • Kosovo • Kroatien • Lettland • Liechtenstein • Litauen • Luxemburg • Malta • Mazedonien • Moldau • Monaco • Montenegro • Niederlande • Norwegen • Österreich • Polen • Portugal • Rumänien • Russland • San Marino • Schweden • Schweiz • Serbien • Slowakei • Slowenien • Spanien • Tschechien • Türkei • Ukraine • Ungarn • Vereinigtes Königreich • Weißrussland • Zypern

Amerikanisch-Samoa • Australien • Cookinseln • Fidschi • Guam • Kiribati • Marshallinseln • Mikronesien • Nauru • Neuseeland • Palau • Papua-Neuguinea • Samoa • Salomonen • Tonga • Tuvalu • Vanuatu

Gesamtkoreanische Mannschaft • Gemischte Mannschaften • Olympic Athletes from Russia • Refugee Olympic Team • Unabhängige Olympiateilnehmer

Australasien • Böhmen • GUS • Jugoslawien • Malaya • Neufundland • Niederländische Antillen • Nord-Borneo • Nordjemen • Rhodesien • Saarland • Serbien und Montenegro • Sowjetunion • Südjemen • Südvietnam • Tschechoslowakei • Westindische Föderation

Getto piotrkowskie

Getto piotrkowskie – pierwsze getto żydowskie na terenach okupowanej przez III Rzeszę Polski podczas II wojny światowej, funkcjonujące od 5 października 1939 do 29 października 1942 roku w Piotrkowie.

Przed II wojną światową na obszarze powiatu piotrkowskiego zamieszkiwało 20 450 ludzi pochodzenia żydowskiego, czyli 9,2% ogółu mieszkańców powiatu. W Piotrkowie, liczącym na dzień 1 stycznia 1938 r. 51 294 mieszkańców, 21,8% stanowili mieszkańcy pochodzenia żydowskiego, czyli 11 651.

Getto powstało zarządzeniem nadburmistrza i jednocześnie komisarycznego zarządcy miasta – Hansa Drechsela. Było pierwszym gettem utworzonym na terenach okupowanej Polski. Przymusem zamieszkania w getcie objęto wszystkie osoby należące do żydowskiej gminy wyznaniowej.

Obszar getta obejmował początkowo Rynek Staromiejski oraz ulice: Grodzką, Garncarską i Starowarszawską (rejon kościoła farnego), a dokładnie ulice: Jerozolimska 1-150, Spaceerowa 7-8, Rzemieślnicza 1-33, Litewska 1-26, Plac Litewski 1-14, Oddzielna 2-32

Brazil Home KAKA 10 Jerseys

Brazil Home KAKA 10 Jerseys



, Wiejska 1-16, J. Piłsudskiego 1-30, Zamkowa 1-24, Garncarska 1-28, Pereca 2-17, Leonarda 1-20, Starowrszawska 1-35, Zamurowana 1-16, Farna 1-8, Plac Czarnieckiego 2-8, Łazienna Mokra 1-6, Konarskiego 1-4, Plac Trybunalski 1-12, Rwańska 1-5, Rycerska 5-12, Sieradzka 1-10, szewska 1-10, Plac Niepodległości 2-7, Nadrowy 2-6 i Wspólna 1-9. Z dniem 23 października 1939 r., rozporządzeniem starosty Busse’go, do getta włączono ulice: Limanowskiego 1-20, Obrytkę (cała) i J. Piłsudskiego 34-65. W końcu października włączono jeszcze do getta ul. M. Skłodowskiej-Curie 1-20.

Cechą charakterystyczną piotrkowskiego getta było to, że miało ono charakter otwarty hydration vest running, nie zostało odizolowane od reszty miasta ogrodzeniem, jak na przykład inne getta (np. łódzkie, utworzone 8 lutego 1940 a definitywnie zamknięte 30 kwietnia, czy warszawskie). Granice piotrkowskiego getta wyznaczały jedynie niebieskie tablice o wymiarach 40 × 60 cm z czarną „trupią czaszką” i białym napisem „Ghetto”, ustawione w listopadzie 1939 na liniach granicznych. Kosztami utworzenia getta została obciążona Gmina piotrkowska.

Przesiedlenia na teren getta odbywało się bez żadnych odszkodowań za mienie pozostawione w części „aryjskiej” miasta.

Początkowo Polacy i Niemcy mieli w miarę swobodny wstęp na teren getta, natomiast Żydzi mogli opuszczać jego obszar tylko za specjalnymi przepustkami. Zwolnieni z tego obowiązku były osoby udające się Biura Pośrednictwa Pracy przy Urzędzie Pracy przy ul. Ziem Wschodnich 39; ob. Wojska Polskiego) w celu załatwienia formalności pogrzebowych i na piotrkowski cmentarz żydowski.

Zarządzeniem starosty powiatowego Buss’ego z dnia 16 lutego 1942 r. obszar getta uległ znacznemu zmniejszeniu. Odtąd obejmowało ono ulice: Starowarszawską od nr 2 do nr 31) – Rogową (ob. częściowo Łazienna Mokra i Pijarska) – Gminną (ob. Wiejska) 1-11 – Plac Trybunalski – Grodzką – Jerozolimską 3, 5, 42, 44, 46 – Plac Żydowski (ob. Plac Czarnieckiego) – Klasztorną (ob. Pijarska), z wyjątkiem posesji nr 2 oraz dostępu do kościoła – Krakowską (ob. Krakowskie Przemieście) 4, z wyjściem jedynie na ul. Garncarską – Krzywą (ob. Pijarska) 1-4 – Plac Lipowy (ob. Plac Niepodległości) 4-7, jedynie z wyjściem na ul. Rycerską – Litewską – Zamurową – Ziem Wschodnich (ob. Wojska Polskiego) 1-27, z przejściem do Miejskiego Urzędu Zdrowia, domu izolacyjnego i szpitala dla zakaźnie chorych – Rwańską 1-5 (nr 3 i 5 z wyjściem jedynie na Plac Żydowski) – Rycerską 6-16 (bez nr 7) – Sieradzką 1-4 oraz 6 – Szewską (bez nr 10) – Zamkową 1-24, Plac Zamkowy – Garncarską – Wspólną – Zgubioną (ob. Konarskiego).

W trakcie tworzenia getta powstał Komitet pod kierownictwem Moszka Tenenberga, który z dniem 11 listopada 1940 r. przekształcił się ma polecenie władz okupacyjnych w Radę Starszych Gminy Żydowskiej w Piotrkowie. Rada posiadała pięć Wydziałów:

Wiosną 1941 r. powstała umundurowana Policja Porządkowa pod dowództwem mec. Stanisława Zilbersteina.

W Radzie odtworzył się przedwojenny układ polityczny zarządzający Gminą Żydowską w Piotrkowie. Większość stanowili członkowie Bundu w koalicji z innymi ugrupowaniami socjalistycznymi. W sumie w administracji piotrkowskiego Judenratu pracowało około 500 osób. 5 lipca 1941 r. dotychczasowy przewodniczący Rady – Moszek Tanenberg został aresztowany wraz z grupą „bundowskich” radnych. Jego obowiązki przejął dotychczasowy zastępca – Szymon Warszawski, który sprawował tę funkcję do grudnia 1944 r. kiedy to został wywieziony z ostatnią grupą piotrkowskich Żydów do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie.

W getcie piotrkowskim w pierwszej kolejności znaleźli się piotrkowscy mieszkańcy pochodzenia żydowskiego, których według stanu na 3 grudnia 1939 r. było 9376 osób. Na przełomie lat 1939/1940 przesiedlono do piotrkowskiego getta ok. 25 tys. Żydów zamieszkałych w powiecie piotrkowskim.

Według szacunkowych danych Rady w tym czasie w piotrkowskim getcie znalazło się 16 tysięcy więźniów (faktyczny stan sięgał prawdopodobnie około 25 tys. osób).

Codzienne funkcjonowanie getta opierało się na szeregu zarządzeń dyskryminacyjnych na podstawie ogólnych zarządzeń gubernatora Hansa Franka jak i miejscowych zarządzeń wykonawczych:

Koszty wykonania wszystkich tych zarządzeń obciążały Gminy oraz poszczególnych Żydów. Również Gmina była zmuszona pokryć koszty narzucanych jej inwestycji, na przykład budowy dwóch baraków dla okolicznej ludności żydowskiej przesiedlanej do getta piotrkowskiego. Na porządku dziennym było bezpłatne i przymusowe wykorzystywanie więźniów getta do pracy przez wszelkiego rodzaju niemieckie instytucje.

Likwidacja getta piotrkowskiego odbyła się w kilku etapach.

Pierwszy i główny miał miejsce w dniach 14 – 29 października 1942 roku. Więźniów getta spędzono na plac pokoszarowy przy ul. Jerozolimskiej gdzie dokonywano selekcji. Z osób młodych i zdrowych formowano transporty 1000-osobowe, które wywożono do miejsca zagłady w Treblince. Osoby opieszale stawiające się na miejsce zbiorki zabijano na miejscu. Tak zginęło około 350 osób. Podobnie postępowano z ukrywającymi się. W trakcie tej akcji wymordowano też wszystkich chorych w szpitalu oraz wszystkie dzieci z przytułka. Świadkowie tych wydarzeń przekazali później, że niemowlęta były palone w metalowych miednicach przed synagogą.

Po zakończeniu zasadniczej akcji rozpoczęły się poszukiwania jeszcze ukrywających się Żydów. Znalezionych gromadzono w synagodze lub zabijano na miejscu. Z tej grupy ok. 1000 osób wywieziono najpierw do Tomaszowa Maz. a następnie do Treblinki. Kolejnych znajdowanych dalej gromadzono w synagodze. W dniach 19 i 20 listopada 1942 r. wszystkie te osoby rozstrzelano w lesie rakowskim. Pierwszego dnia 160 osób, a następnego 560.

Po tej akcji pozostało z ok. 29 tys. więźniów getta ok. 3 tys. ludzi niezbędnych Niemcom do pracy. Dla nich, w miejscu dawnego getto utworzony został obóz pracy (tzw. “małe getto”) pomiędzy ulicami Starowarszawską – Garncarską – Zamurowaną i Jerozolimską. Z nich, 25 lutego 1943 r. wywieziono 250 osób do fabryki amunicji w Skarżysku Kamiennej. W sierpniu 1943 r. nastąpiła ostateczna likwidacja obozu pracy. W tym czasie 1040 osób skierowano do obozów pracy w Hucie Szkła Okiennego “Kara” i ok. 600 do Zakładów Drzewnych na Bugaju (rejon Piotrkowa). Te obozy zostały zlikwidowane w grudniu 1944 lub styczniu 1945 roku, na wieść o zbliżającym się froncie. Pozostałych w nich Żydów wywieziono do obozu koncentracyjnego Buchenwald, w tym ostatniego prezesa Rady Starszych getta piotrkowskiego Szymona Warszawskiego how to tenderize. Część z nich doczekała tam wyzwolenia.




5°32′00″ с. ш. 73°22′00″ з. д.

6 августа1539

2810 м



168 069 человек (2005)


+57 7



Ту́нха (исп. Tunja [ˈtuŋxa]) — город, расположенный на западе Колумбии, основан в 1539 году. Столица департамента Бояка.

Сокровища, захваченные конкистадором Гонсало Хименесом де Кесадой на территории Колумбии у чибча-муисков, составили меньшее количество, чем захваченное Франсиско Писарро у инков, как видно из доклада королевских чиновников Хуана де Сан Мартина и Антонио де Лебрихи, принявших личное участие в походе (июль 1539):

— Хуан де Сан Мартин и Антонио де Лебриха. Доклад о завоевании Нового Королевства Гранада (июль 1539 года).

Акитания | Альмейда | Аркабуко | Белен | Бербео | Бетейтива | Боавита | Бояка | Брикеньо | Бусбанса | Буэнависта | Вентакемада | Вилья-де-Лейва | Виракача | Гамеса | Гарагоа | Гачантива | Гуаята | Гуакамаяс | Гуатеке | Гуикан | Дуитама | Иса | Кальдас | Кампохермосо | Керинса | Кипама | Коварачия | Комбита | Копер | Корралес | Кубара | Куитива | Кукайта | Лабрансагранде | Ла-Виктория | Ла-Капилья | Ла-Увита | Маканаль | Марипи | Мирафлорес | Монги | Монгуа | Моникира | Мотавита | Мусо | Нобса | Нуэво-Колон | Ойката | Отанче | Пайпа | Пая | Панкеба | Пас-де-Рио | Пауна | Пахарито | Пачавита | Паэс | Песка | Писба | Пуэрто-Бояка | Ракира | Рамирики | Рондон | Сабоя | Самака | Сан-Луис-де-Хакено | Сан-Матео | Сан-Мигель-де-Сема | Сан-Пабло-де-Борбур | Сан-Хосе-де-Паре | Сан-Эдуардо | Санта-Мария | Сантана | Санта-Роса-де-Витербо | Санта-София | Сативанорте | Сативасур | Сачика | Сетакира | Сьенега | Сьячоке | Соата | Согамосо | Сокота | Сомондоко | Сора | Сорака | Сотакира | Соча | Сусакон | Сутамарчан | Сутатенса | Таско | Тенса | Тибана | Тибасоса | Тинхака | Типакоке | Тогуи | Тока | Топага | Тота | Тунунгуа | Тунха | Турмеке | Тута | Тутаса | Умбита | Фиравитоба | Флореста | Хенесано | Херико | Чивата | Чивор | Чикинкира | Чикиса | Чинавита | Чискас | Чита | Читараке | Эль-Кокуй | Эль-Эспино

Budynek Kołłątaja 9 w Bydgoszczy

Budynek Kołłątaja 9 w Bydgoszczy – powstały w 1901 w Bydgoszczy budynek dawnego Zakładu dla Niewidomych, położony przy ul. Kołłątaja 9 w Bydgoszczy, obecnie siedziba przychodni zdrowia “Śródmieście” oraz Przychodni Akademickiej. W 2010 wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa kujawsko-pomorskiego.

Budynek znajduje się w Śródmieściu Bydgoszczy, w narożniku ulic: Staszica i Kołłątaja, naprzeciw VI Liceum Ogólnokształcącego.

Gmach został wzniesiony w latach 1899–1901 według projektu bydgoskiego architekta Karla Bergnera jako przytułek dla niewidomych (niem. Blindenheim).

Inicjatorem budowy obiektu był dyrektor bydgoskiego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych Anton Wittig. W ówczesnych czasach znaczna część uczniów, po ukończeniu szkoły nie miała żadnych możliwości otrzymania pracy. Nierzadko można było spotkać na ulicach niewidomych żebraków. Często byli to ludzie dobrze przygotowani zawodowo przez bydgoski zakład. Dlatego ówczesny dyrektor Wittig zorganizował Towarzystwo Opieki nad Niewidomymi. Przy jego pomocy w 1901 r. zebrał fundusz na wybudowanie schroniska dla niewidomych w Bydgoszczy, u zbiegu ulic Staszica i Kołłątaja. Schronisko było domem opieki i aż do 1962 r. stanowiło część zakładu. Tu dorośli niewidomi znajdowali opiekę, pracę, poza tym działała tu przez długie lata drukarnia dla niewidomych.

Obecnie w budynku znajduje się Przychodnia „Śródmieście” (445 m kw.), Przychodnia „Akademicka” (312 m kw.) oraz dwie indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie sweater de piller. W 2015 zapadła decyzja o sprzedaży budynku przez władze miejskie (dotychczasowego właściciela) na rzecz działających w nim zakładów opieki zdrowotnej. Miasto zagwarantowało sobie konieczność utrzymania w budynku działalności leczniczej oraz prawo pierwokupu, gdyby przychodnia chciała się gmachu pozbyć waterproof bag smartphone. Wartość obiektu wyceniono na 3,5 mln zł, natomiast w związku z zabytkowym charakterem obiektu nabywcy zostali zobowiązani do wpłaty połowy tej kwoty.

Budynek został wzniesiony w stylu eklektycznym, z użyciem form nawiązujących do manieryzmu niderlandzkiego. Jest jednym z trzech budynków użyteczności publicznej w Bydgoszczy, które posiadają holendersko-manierystyczne cechy elewacji zewnętrznej (obok budynku Dyrekcji Kolei Wschodniej oraz pałacyku Lloyda).

Jest dwukondygnacyjny, z użytkowym poddaszem, podpiwniczony w typie suteren, nakryty dachem dwuspadowym. Posiada ceglane elewacje, zdobione tynkowanym detalem architektonicznym. Niewielkie ryzality zwieńczone są szczytami wolutowymi japanese glass water bottle, ze sterczynami. Okna są ujęte tynkowanymi opaskami i odcinkami gzymsów. Wejście główne znajdujące się w ryzalicie środkowym ujęte jest bogato zdobionym portalem, z pseudodoryckimi kolumnami i napisem Blindenheim.




Skrzydło od ul. Kołłątaja

Cattolica dei Greci


La chiesa della Cattolica dei Greci (o Santa Maria della Cattolica dei Greci) rappresenta l’istituzione cristiana più antica nella città Reggio Calabria. Essa sorge tra via Giudecca e via Aschenez shirt shaver, entrambe vie che testimoniano la presenza di una nutrita comunità ebraica nel capoluogo calabrese.

Durante il periodo bizantino, la Chiesa di Santa Maria della Cattolica dei Greci rappresentò il principale luogo di culto cristiano della città. Con l’avvento dei Normanni la chiesa perse importanza a causa della latinizzazione del rito che, come è noto, a Reggio fu introdotto durante il medioevo più che in epoca romana. Sin da quel periodo, comunque, il rito greco continua ad essere praticato. Dal 1818, il protopapa che celebra la funzione religiosa non è più indipendente dal vescovado.

Le origini della Cattolica sono legate al culto cristiano bizantino: la chiesa infatti è stata per secoli la cattedrale della città e poi – con l’avvento del rito latino – la concattedrale di rito greco.

In origine il tempio fu edificato nei pressi dell’odierna Piazza Italia, tra il Teatro Cilea e palazzo Melissari-Musitano. A memoria di ciò, rimane oggi proprio in quel punto la via Cattolica dei Greci. Durante il corso della sua storia, la chiesa attraversò varie vicende, ultima delle quali il distruttivo terremoto del 1783.

Distrutta dal terremoto, la Cattolica venne riedificata nel 1876 sull’attuale sito, leggermente più a est dal luogo originario, questa volta in stile neoclassico e su progetto dell’arch. Antonino Pugliese.

Danneggiata dal successivo sisma del 1908 2 liter reusable water bottle, fu restaurata nel 1954 per poi riaprire al culto il 25 marzo 1957.

Dopo il nome semi-leggendario del primo protopapa della chiesa di Reggio, Pietro del XII secolo, si conoscono i nomi dei seguenti protopapi, a partire dal XV secolo fino ad oggi:

In epoca recente, protopapi sono stati:

La tipologia dell’edificio è oggi a croce latina a tre navate, delle quali la centrale termina con abside semicircolare ed all’altezza del transetto c’è una cupola illuminata al centro, riccamente decorata con stucchi e cornici ovali che racchiudono volti di santi. All’interno sono leggibili le due fasi costruttive della chiesa, ovvero la parte inferiore della navata centrale e il presbiterio attraverso la ricca cornice che scorre per tutto il perimetro. Il prospetto principale conserva elementi compositivi neoclassici come l’uso dell’ordine gigante attraverso le quattro colonne con capitelli compositi e basi su zoccolo continuo, sormontati da alta trabeazione non spill water bottle, timpano sul quale è collocata una croce in ferro battuto e a completamento ci sono due torri campanarie.

Sotto il frontone un’iscrizione in greco recita:


« Chiesa cattolica
della santa vergine Madre di Dio »

All’interno, infine, è degno di nota il sigillo della corona di spine di cristo.

Interno della chiesa


L’interno della cupola

Il presbiterio

Il crocifisso ligneo

Di notevole importanza è il portale in bronzo dorato, opera dello scultore reggino Giuseppe Niglia, diviso in due ante alte 6 metri ciascuna. Lo stile del portale è in stile eclettico, tipico di molte opere eseguite in città, fondendo il gusto mediterraneo e quello nord-europeo.

Le due ante del portale, unite ma non divise dal battente, formano un sequenza che si sviluppa in un unico scenario:

« Una chiara matrice di espressionismo si unisce alle insorgenze di cultura mediterranea […] le figurazioni colpiscono con la forza di una rinnovata adesione ad una simbologia di salvezza e speranza […] le figure dei santi e profeti incorniciano le scene come presenze atemporali [. personalized reusable water bottles..] il ricordo di modelli medievali anima il ritmo dei volumi sullo sfondo di profonde edicole di ombre. Al centro della croce il grande sigillo doloroso della corona di spine profila il segno dell’inizio di un percorso verso lo spazio sacrale dell’interno della chiesa »

Sul portale sono rappresentate in maniera simbolica con otto formelle:


Spectrobes: Origins

Spectrobes: Origins (化石超進化 スペクトロブス:オリジンズ, Kaseki Chōshinka Supekutorobusu: Orijinzu, Fossil Super-Evolution Spectrobes: Origins) is an Action RPG video game developed by Genki and published by Disney Interactive Studios and is the third and apparent final entry in the Spectrobes series. It is the first Spectrobes game in the series to be developed by Genki or to be exclusive for the Wii. The game was released in the US on August 18, 2009 following the European release on September 18, 2009 and an Australian release on October 4, 2009. The Japanese version was released on June 17, 2010.

The main story follows the two protagonists, Rallen and Jeena, when they are sent through a portal which leads them to another star system which is being invaded by a massive army of Krawl. They must use the Cosmolink, an ancient device for summoning Spectrobes, to defeat the Krawl leader, Krux, to finally bring peace to the star system once and for all.

Spectrobes: Origins gameplay features the unique Wii controls to explore vast worlds, excavate three-dimensional fossils and unravel an engaging story while discovering the key to preventing a galactic threat. While immersed in the universe as never before, players fight enemies by controlling planetary patrol officers, Rallen and Jeena, with a Spectrobe creature at their side in large-scale, real-time battles. The game has free roam and multiple planets to explore.

Encounter Battles are initiated when the player encounters a Krawl swarm while scanning for items or being ambushed. The player controls Rallen or Jeena who fight using the particular weapon that they have equipped. Different types of weapons allow the player to pull off different attacks such as the Cosmo Sword which can pull of 3 consecutive attacks while the Cosmo Lance pulls off one powerful single attack. While battling, the player also controls a single Spectrobe by their side. Players have the option to switch between any of the six Spectrobes they can carry with them. Spectrobes are controlled with the Wii remote. Swinging the Wii remote vertically makes the Spectrobe attack, while swinging horizontally calls the Spectrobe back. The CH Gauge also makes a return from the previous titles. With each successful hit with a Spectrobe large stainless steel water bottle, the CH Gauge fills, and when it fills to a certain point, the Spectrobe may use its special attack, however Spectrobes must reach a certain level in order to use their special attack. In order to win the battles, all of the opposing Krawl must be destroyed.

Excavation also makes a return from the previous titles, however, some changes occur. Minerals and other various items can now be picked up after scanning without excavation. If the player finds a Spectrobe fossil (contained within a mystery pod), it may be taken to the patrol cruiser or to a save point to access the lab menu. From here the Spectrobe can be excavated via the use of the excavation tools such as a drill and laser. After the fossil is excavated, it can then be awakened into a Spectrobe. In some cases, a rare mineral may be found in a mystery pod rather than a Spectrobe.

Spectrobes: Origins features both new and old Spectrobes, however all Spectrobes have been assigned new properties. Corona is replaced with Fire, Aurora is replaced with Plant and Flash is replaced with Water. Additionally two new types of properties are Sky and Earth. Child Spectrobes are also divided into two types of properties: ground and airborne electric meat tenderizer for sale. Ground Spectrobes can crawl into small areas, while flying ones can reach inaccessible heights to solve puzzles, allowing Rallen and Jeena to get past.

Spectrobes: Origins received mixed to positive scores from publications and online gaming community websites. Critics praised the game for its gameplay and battle mechanics but found it a bit repetitive.

IGN praised the game claiming “Disney has just done console Pokemon better than Nintendo” but claimed the story isn’t as gripping or engaging as other more mature RPGs.