Rasmus Jarlov

Rasmus Jarlov (født 29 waterproof pouch for swimming. april 1977) er en dansk politiker, formand for Folketingets Forsvarsudvalg. Fra 2010 til 2011 var han medlem af Folketinget, og ved valget i 2015 blev han igen valgt ind i Folketinget.

Rasmus Jarlov blev født i Aarhus som søn af Carsten Jarlov og Lisbeth Jarlov. Rasmus Jarlov blev matematisk student fra Ordrup Gymnasium i 1996 og cand.merc. i anvendt økonomi og finansiering fra Copenhagen Business School i 2003. Mellem 1996 og 1998 var han reserveofficer. I 2004 blev Jarlov ansat i Novo Nordisk, hvor han indtil 2006 var i deres “graduate program”. I 2007 blev han teamleder, en stilling han havde frem til 2010 meat tenderizer utensil.

Efter at han forlod Folketinget ved Folketingsvalget 2011, startede han vognmandsvirksomheden Hamlet Tours, der udbyder sightseeing-ture. Virksomhedens bus brændte ned i november 2014.

Rasmus Jarlov er medlem af De Berejstes Klub.

Jarlovs politiske karriere begyndte som folketingskandidat for Det Konservative Folkeparti i Bispeengkredsen i 2005, hvor han blev 2. suppleant. Han stillede op igen ved folketingsvalget 2007, denne gang i Rødovrekredsen, hvor han blev 1. suppleant.[kilde mangler] Han stillede i 2009 op til Københavns Kommunes borgerrepræsentation og blev valgt med over 2.000 personlige stemmer. Da Connie Hedegaard 12. januar 2010 nedlagde sit mandat, blev han medlem af Folketinget. Han har været sit partis kirke- og uddannelsesordfører.[kilde mangler] Jarlov blev ikke genvalgt ved Folketingsvalget 2011. Med 3.372 havde han modtaget næstflest personlige stemmer i Københavns Storkreds efter Per Stig Møller.

Ved folketingsvalget 2015 kandiderede Jarlov for Det Konservative Folkeparti i Lyngbykredsen og Rødovrekredsen. Han blev igen valgt ind i Folketinget ved valget den 18. juni 2015 med 3419 personlige stemmer.

Rasmus Jarlov er blandt andet kendt for sin modstand mod Ungdomshuset.

Mercedes-Benz OM 611/OM 612/OM 613

OM 611 er en firecylindret dieselmotor med commonrailindsprøjtning fra Mercedes-Benz. Motoren blev præsenteret i 1997 i modellen C 220 CDI. Denne artikel omhandler ligeledes motorerne OM 612 og OM 613, som teknisk set er beslægtede med OM 611.

OM 611 er en firecylindret dieselmotor med 2 overliggende knastaksler, som ved hjælp af hydrauliske ventilløftere aktiverer de 16 ventiler. OM 611 blev første gang præsenteret i september 1997 i C-klassen under betegnelsen C 220 CDI. OM 611 har i modsætning til forgængeren OM 604 en 30% højere effekt, 50% større drejningsmoment og 10% lavere brændstofforbrug. Motoren er udstyret med oxidationskatalysator. Da virkningsgraden på den nye motorgeneration blev større, er der ved lave udendørstemperaturer ikke nok varme til at opvarme kabinen tilstrækkeligt. Dette problem blev i CDI II-serien løst med et elektrisk varmeelement og i CDI I-serien med et dieseldrevet varmeelement. Knastakslerne drives af en Duplex-rullekæde.

Bemærkelsesværdigt er den første brug af commonrail-indsprøjtningssystemet fra Bosch i en Mercedes-Benz-motor. Brændstofforsyningen finder sted gennem en fælles ledning (Common Rail), hvor brændstoftrykket kontinuerligt holdes højt gennem en højtrykspumpe. Gennem ledningen føres brændstoffet ind i de magnetventilstyrede indsprøjtningsdyser, hvor det med et tryk på op til 1.350 bar sprøjtes ind i forbrændingskammeret. Som følge af pilotindsprøjtningen, hvor en mindre brændstofmængde sprøjtes ind i cylinderen og forbrændes inden den egentlige forbrænding, opvarmes forbrændingskammeret, hvorved temperatur- og trykstigningen ved hovedforbrændingen ikke er så voldsom. Dette giver en betydeligt bedre motorgang. I CDI II-serien blev indsprøjtningssystemet udvidet med en højtryksregulering med trykreguleringsventil, en mekanisk brændstoffødepumpe og brændstoftemperaturføler.

Alle OM 611-motorerne er udstyret med en turbolader med bypassventil (såkaldt Wastegate). Da turboladeren ved stigende motoromdrejningstal på grund af den højere mængde udstødningsgas drives hurtigere, kræver kompressionen mere luft. Dette øger mængden af udstødningsgas yderligere, da turbinen skal køre endnu hurtigere. For at forebygge skader på grund af mekanisk eller termisk overbelastning, er trykladningen nødt til at begrænses. Til dette formål er CDI I udstyret med en bypassventil, som åbner ved et bestemt ladetryk og leder udstødningsgasserne fra turboladeren ind i udstødningstragten. En yderligere stigning i turbinens omdrejningstal udelukkes herved. CDI II er i stedet for turbolader udstyret med VNT-lader (turbolader med variabel turbinegeometri), hvilket betyder at der på udstødningssiden er monteret justerbare, undertryksstyrede turbineblade. Denne teknik fører i det lave omdrejningsområde til en hurtigere opbygning af ladetrykket, som kan bemærkes ved en bedre cylinderfyldning og et højere drejningsmoment. For at køle den varme trykladningsluft ned til en optimal temperatur, er der desuden monteret en intercooler.

Indsugningstragten er udstyret med indsugningskanalfrakobling. Af de to indsugningskanaler på hver cylinder kan den ene ved lave omdrejningstal afbrydes. Herefter strømmer den indsugede luft nu fuldstændigt gennem den specielt formede anden kanal. Dette fører til en bedre brændstof/luft-blanding og dermed også en bedre forbrænding. På CDI I-serien er indsugningskanalfrakoblingen pneumatisk styret, mens den på CDI II er elektronisk styret samt trinløs. En yderligere nyhed i CDI II var den pneumatisk styrede udstødningsgastilbageføringsventil, som reducerer luftoverskuddet og reducerer temperaturspidserne beef marinade tenderizer, inden udstødningsgasserne tilføres den indsugede friskluft. Derved reduceres nitrogenoxidemissionerne og forbrændingsstøjen gym fanny pack. Udstødningsgastilbageføringen styres af en varmluftmåler, som muliggør en præcis analyse af den indsugede luftmasse.

Sideløbende med OM 611 blev serierne OM 612 (femcylinder) og OM 613 (sekscylinder) udviklet og danner sammen med den firecylindrede OM 611 en motorserie. Derved har motorerne samme slagvolume pr. cylinder og er rækkemotorer. Alle motorer af typen OM 612 og OM 613 kommer fra CDI II-serien.

Bemærkelsesværdig er motoren OM 612 DE 30 LA. Denne motor er baseret på OM 612 DE 27 LA, men har af AMG fået øget slaglængden for at øge slagvolumet. På grund af den højere effekt og det højere drejningsmoment måtte talrige dele modificeres og tilpasses den øgede belastning. Dermed blev topstykkefastgørelsen forstærket og optimeret og en oliepumpe med større forsyningskapacitet installeret ligesom forstærkede kolber med oliesprøjtekøling. Forglødningssystemet blev modificeret og kunne på grund af en højere forglødningstemperatur forgløde på kortere tid. Tomgangen kunne derved forbedres som følge af en forbedret styring af efterglødeforholdene.

For også ved højere udendørstemperaturer at kunne garantere maksimal effekt og drejningsmoment, var ladeluftkølingen usædvanligt konstrueret: Intercooleren er placeret direkte ved siden af motoren og suppleret med en luft/vand-varmeveksler. Varmen blev sendt ud af bilens front ved hjælp af et separat lavtemperatursvandkredsløb gennem to fra motorkølingen adskilte kølere.

Olympische Geschichte Singapurs

Singapur, dessen NOK, der Singapore National Olympic Council, 1947 gegründet und 1948 vom IOC anerkannt wurde, nimmt seit 1948 an Olympischen Sommerspielen teil. 1964 war Singapur ein Bestandteil des Staates Malaysia, Sportler aus Singapur starteten in Tokio für Malaysia. Nach der Unabhängigkeit von Malaysia trat Singapur ab 1968 wieder mit einer eigenen Mannschaft auf. 1980 folgte man dem Boykottaufruf der Spiele von Moskau sports water bottle online. An Winterspielen nahmen Sportler aus Singapur bislang nicht teil.

Insgesamt traten 156 Athleten, unter ihnen 42 Frauen, an. Sportler aus Singapur konnten bislang vier Medaillen gewinnen. Der erste Medaillengewinner war am 8. September 1960 der Gewichtheber Tan Howe Liang, der die Silbermedaille im Leichtgewicht gewann. Die ersten weiblichen Medaillengewinner gewannen am 17. August 2008 im Tischtennis Silber in der Teamwertung der Damen. Mit drei Medaillen, einer Silber- und zwei Bronzemedaillen, ist die Tischtennisspielerin Feng Tianwei die erfolgreichste Teilnehmerin Singapurs.

Jüngstes Mitglied einer Mannschaft aus Singapur war 1992 die Schwimmerin Joscelin Yeo, die im Alter von 13 Jahren an den Start ging where to buy a water bottle. Der Segler Ned Holiday war 1960 im Alter von 59 Jahren ältester Starter.

Bislang (Stand 2012) keine Teilnahmen an Olympischen Winterspielen.

Ägypten • Algerien • Angola • Äquatorialguinea • Äthiopien • Benin • Botswana • Burkina Faso • Burundi • Demokratische Republik Kongo • Dschibuti • Elfenbeinküste • Eritrea • Gabun • Gambia • Ghana • Guinea • Guinea-Bissau • Kamerun • Kap Verde • Kenia • Komoren • Lesotho • Liberia • Libyen • Madagaskar • Malawi • Mali • Marokko • Mauretanien • Mauritius • Mosambik • Namibia • Niger • Nigeria • Republik Kongo • Ruanda • Sambia • São Tomé und Príncipe • Senegal • Seychellen • Sierra Leone • Simbabwe • Somalia • Südafrika • Sudan • Südsudan • Swasiland • Tansania • Togo • Tschad • Tunesien • Uganda • Zentralafrikanische Republik

Amerikanische Jungferninseln • Antigua und Barbuda • Argentinien • Aruba • Bahamas • Barbados • Belize • Bermuda • Bolivien • Brasilien • Britische Jungferninseln • Cayman Islands • Chile • Costa Rica • Dominica • Dominikanische Republik • Ecuador • El Salvador • Grenada • Guatemala • Guyana • Haiti • Honduras • Jamaika • Kanada • Kolumbien • Kuba • Mexiko • Nicaragua • Panama  • Paraguay • Peru • Puerto Rico • St. Kitts und Nevis • St. Lucia • St. Vincent und die Grenadinen • Suriname • Trinidad und Tobago • Uruguay • Venezuela • Vereinigte Staaten

Afghanistan • Bahrain • Bangladesch • Bhutan • Brunei • China • Chinese Taipei • Hongkong • Indien • Indonesien • Irak • Iran • Japan • Jemen • Jordanien • Kambodscha • Kasachstan • Katar • Kirgisistan • Kuwait • Laos • Libanon • Malaysia&nbsp chemical meat tenderizer;• Malediven • Mongolei • Myanmar • Nepal • Nordkorea • Oman • Osttimor • Pakistan • Palästina • Philippinen • Saudi-Arabien • Singapur • Sri Lanka • Südkorea • Syrien • Tadschikistan • Thailand • Turkmenistan • Usbekistan • Vereinigte Arabische Emirate • Vietnam

Albanien • Andorra • Armenien • Aserbaidschan • Belgien • Bosnien-Herzegowina • Bulgarien • Dänemark • Deutschland • Estland • Finnland • Frankreich • Georgien • Griechenland • Irland • Island • Israel • Italien • Kosovo • Kroatien • Lettland • Liechtenstein • Litauen • Luxemburg • Malta • Mazedonien • Moldau • Monaco • Montenegro • Niederlande • Norwegen • Österreich • Polen • Portugal • Rumänien • Russland • San Marino • Schweden • Schweiz • Serbien • Slowakei • Slowenien • Spanien • Tschechien • Türkei • Ukraine • Ungarn • Vereinigtes Königreich • Weißrussland • Zypern

Amerikanisch-Samoa • Australien • Cookinseln • Fidschi • Guam • Kiribati • Marshallinseln • Mikronesien • Nauru • Neuseeland • Palau • Papua-Neuguinea • Samoa • Salomonen • Tonga • Tuvalu • Vanuatu

Gesamtkoreanische Mannschaft • Gemischte Mannschaften • Olympic Athletes from Russia • Refugee Olympic Team • Unabhängige Olympiateilnehmer

Australasien • Böhmen • GUS • Jugoslawien • Malaya • Neufundland • Niederländische Antillen • Nord-Borneo • Nordjemen • Rhodesien • Saarland • Serbien und Montenegro • Sowjetunion • Südjemen • Südvietnam • Tschechoslowakei • Westindische Föderation

Getto piotrkowskie

Getto piotrkowskie – pierwsze getto żydowskie na terenach okupowanej przez III Rzeszę Polski podczas II wojny światowej, funkcjonujące od 5 października 1939 do 29 października 1942 roku w Piotrkowie.

Przed II wojną światową na obszarze powiatu piotrkowskiego zamieszkiwało 20 450 ludzi pochodzenia żydowskiego, czyli 9,2% ogółu mieszkańców powiatu. W Piotrkowie, liczącym na dzień 1 stycznia 1938 r. 51 294 mieszkańców, 21,8% stanowili mieszkańcy pochodzenia żydowskiego, czyli 11 651.

Getto powstało zarządzeniem nadburmistrza i jednocześnie komisarycznego zarządcy miasta – Hansa Drechsela. Było pierwszym gettem utworzonym na terenach okupowanej Polski. Przymusem zamieszkania w getcie objęto wszystkie osoby należące do żydowskiej gminy wyznaniowej.

Obszar getta obejmował początkowo Rynek Staromiejski oraz ulice: Grodzką, Garncarską i Starowarszawską (rejon kościoła farnego), a dokładnie ulice: Jerozolimska 1-150, Spaceerowa 7-8, Rzemieślnicza 1-33, Litewska 1-26, Plac Litewski 1-14, Oddzielna 2-32

Brazil Home KAKA 10 Jerseys

Brazil Home KAKA 10 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, Wiejska 1-16, J. Piłsudskiego 1-30, Zamkowa 1-24, Garncarska 1-28, Pereca 2-17, Leonarda 1-20, Starowrszawska 1-35, Zamurowana 1-16, Farna 1-8, Plac Czarnieckiego 2-8, Łazienna Mokra 1-6, Konarskiego 1-4, Plac Trybunalski 1-12, Rwańska 1-5, Rycerska 5-12, Sieradzka 1-10, szewska 1-10, Plac Niepodległości 2-7, Nadrowy 2-6 i Wspólna 1-9. Z dniem 23 października 1939 r., rozporządzeniem starosty Busse’go, do getta włączono ulice: Limanowskiego 1-20, Obrytkę (cała) i J. Piłsudskiego 34-65. W końcu października włączono jeszcze do getta ul. M. Skłodowskiej-Curie 1-20.

Cechą charakterystyczną piotrkowskiego getta było to, że miało ono charakter otwarty hydration vest running, nie zostało odizolowane od reszty miasta ogrodzeniem, jak na przykład inne getta (np. łódzkie, utworzone 8 lutego 1940 a definitywnie zamknięte 30 kwietnia, czy warszawskie). Granice piotrkowskiego getta wyznaczały jedynie niebieskie tablice o wymiarach 40 × 60 cm z czarną „trupią czaszką” i białym napisem „Ghetto”, ustawione w listopadzie 1939 na liniach granicznych. Kosztami utworzenia getta została obciążona Gmina piotrkowska.

Przesiedlenia na teren getta odbywało się bez żadnych odszkodowań za mienie pozostawione w części „aryjskiej” miasta.

Początkowo Polacy i Niemcy mieli w miarę swobodny wstęp na teren getta, natomiast Żydzi mogli opuszczać jego obszar tylko za specjalnymi przepustkami. Zwolnieni z tego obowiązku były osoby udające się Biura Pośrednictwa Pracy przy Urzędzie Pracy przy ul. Ziem Wschodnich 39; ob. Wojska Polskiego) w celu załatwienia formalności pogrzebowych i na piotrkowski cmentarz żydowski.

Zarządzeniem starosty powiatowego Buss’ego z dnia 16 lutego 1942 r. obszar getta uległ znacznemu zmniejszeniu. Odtąd obejmowało ono ulice: Starowarszawską od nr 2 do nr 31) – Rogową (ob. częściowo Łazienna Mokra i Pijarska) – Gminną (ob. Wiejska) 1-11 – Plac Trybunalski – Grodzką – Jerozolimską 3, 5, 42, 44, 46 – Plac Żydowski (ob. Plac Czarnieckiego) – Klasztorną (ob. Pijarska), z wyjątkiem posesji nr 2 oraz dostępu do kościoła – Krakowską (ob. Krakowskie Przemieście) 4, z wyjściem jedynie na ul. Garncarską – Krzywą (ob. Pijarska) 1-4 – Plac Lipowy (ob. Plac Niepodległości) 4-7, jedynie z wyjściem na ul. Rycerską – Litewską – Zamurową – Ziem Wschodnich (ob. Wojska Polskiego) 1-27, z przejściem do Miejskiego Urzędu Zdrowia, domu izolacyjnego i szpitala dla zakaźnie chorych – Rwańską 1-5 (nr 3 i 5 z wyjściem jedynie na Plac Żydowski) – Rycerską 6-16 (bez nr 7) – Sieradzką 1-4 oraz 6 – Szewską (bez nr 10) – Zamkową 1-24, Plac Zamkowy – Garncarską – Wspólną – Zgubioną (ob. Konarskiego).

W trakcie tworzenia getta powstał Komitet pod kierownictwem Moszka Tenenberga, który z dniem 11 listopada 1940 r. przekształcił się ma polecenie władz okupacyjnych w Radę Starszych Gminy Żydowskiej w Piotrkowie. Rada posiadała pięć Wydziałów:

Wiosną 1941 r. powstała umundurowana Policja Porządkowa pod dowództwem mec. Stanisława Zilbersteina.

W Radzie odtworzył się przedwojenny układ polityczny zarządzający Gminą Żydowską w Piotrkowie. Większość stanowili członkowie Bundu w koalicji z innymi ugrupowaniami socjalistycznymi. W sumie w administracji piotrkowskiego Judenratu pracowało około 500 osób. 5 lipca 1941 r. dotychczasowy przewodniczący Rady – Moszek Tanenberg został aresztowany wraz z grupą „bundowskich” radnych. Jego obowiązki przejął dotychczasowy zastępca – Szymon Warszawski, który sprawował tę funkcję do grudnia 1944 r. kiedy to został wywieziony z ostatnią grupą piotrkowskich Żydów do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie.

W getcie piotrkowskim w pierwszej kolejności znaleźli się piotrkowscy mieszkańcy pochodzenia żydowskiego, których według stanu na 3 grudnia 1939 r. było 9376 osób. Na przełomie lat 1939/1940 przesiedlono do piotrkowskiego getta ok. 25 tys. Żydów zamieszkałych w powiecie piotrkowskim.

Według szacunkowych danych Rady w tym czasie w piotrkowskim getcie znalazło się 16 tysięcy więźniów (faktyczny stan sięgał prawdopodobnie około 25 tys. osób).

Codzienne funkcjonowanie getta opierało się na szeregu zarządzeń dyskryminacyjnych na podstawie ogólnych zarządzeń gubernatora Hansa Franka jak i miejscowych zarządzeń wykonawczych:

Koszty wykonania wszystkich tych zarządzeń obciążały Gminy oraz poszczególnych Żydów. Również Gmina była zmuszona pokryć koszty narzucanych jej inwestycji, na przykład budowy dwóch baraków dla okolicznej ludności żydowskiej przesiedlanej do getta piotrkowskiego. Na porządku dziennym było bezpłatne i przymusowe wykorzystywanie więźniów getta do pracy przez wszelkiego rodzaju niemieckie instytucje.

Likwidacja getta piotrkowskiego odbyła się w kilku etapach.

Pierwszy i główny miał miejsce w dniach 14 – 29 października 1942 roku. Więźniów getta spędzono na plac pokoszarowy przy ul. Jerozolimskiej gdzie dokonywano selekcji. Z osób młodych i zdrowych formowano transporty 1000-osobowe, które wywożono do miejsca zagłady w Treblince. Osoby opieszale stawiające się na miejsce zbiorki zabijano na miejscu. Tak zginęło około 350 osób. Podobnie postępowano z ukrywającymi się. W trakcie tej akcji wymordowano też wszystkich chorych w szpitalu oraz wszystkie dzieci z przytułka. Świadkowie tych wydarzeń przekazali później, że niemowlęta były palone w metalowych miednicach przed synagogą.

Po zakończeniu zasadniczej akcji rozpoczęły się poszukiwania jeszcze ukrywających się Żydów. Znalezionych gromadzono w synagodze lub zabijano na miejscu. Z tej grupy ok. 1000 osób wywieziono najpierw do Tomaszowa Maz. a następnie do Treblinki. Kolejnych znajdowanych dalej gromadzono w synagodze. W dniach 19 i 20 listopada 1942 r. wszystkie te osoby rozstrzelano w lesie rakowskim. Pierwszego dnia 160 osób, a następnego 560.

Po tej akcji pozostało z ok. 29 tys. więźniów getta ok. 3 tys. ludzi niezbędnych Niemcom do pracy. Dla nich, w miejscu dawnego getto utworzony został obóz pracy (tzw. “małe getto”) pomiędzy ulicami Starowarszawską – Garncarską – Zamurowaną i Jerozolimską. Z nich, 25 lutego 1943 r. wywieziono 250 osób do fabryki amunicji w Skarżysku Kamiennej. W sierpniu 1943 r. nastąpiła ostateczna likwidacja obozu pracy. W tym czasie 1040 osób skierowano do obozów pracy w Hucie Szkła Okiennego “Kara” i ok. 600 do Zakładów Drzewnych na Bugaju (rejon Piotrkowa). Te obozy zostały zlikwidowane w grudniu 1944 lub styczniu 1945 roku, na wieść o zbliżającym się froncie. Pozostałych w nich Żydów wywieziono do obozu koncentracyjnego Buchenwald, w tym ostatniego prezesa Rady Starszych getta piotrkowskiego Szymona Warszawskiego how to tenderize. Część z nich doczekała tam wyzwolenia.

Тунха

Колумбия

Бояка

5°32′00″ с. ш. 73°22′00″ з. д.

6 августа1539

2810 м

морской

испанский

168 069 человек (2005)

UTC−5

+57 7

150001

(исп.)

Ту́нха (исп. Tunja [ˈtuŋxa]) — город, расположенный на западе Колумбии, основан в 1539 году. Столица департамента Бояка.

Сокровища, захваченные конкистадором Гонсало Хименесом де Кесадой на территории Колумбии у чибча-муисков, составили меньшее количество, чем захваченное Франсиско Писарро у инков, как видно из доклада королевских чиновников Хуана де Сан Мартина и Антонио де Лебрихи, принявших личное участие в походе (июль 1539):

— Хуан де Сан Мартин и Антонио де Лебриха. Доклад о завоевании Нового Королевства Гранада (июль 1539 года).

Акитания | Альмейда | Аркабуко | Белен | Бербео | Бетейтива | Боавита | Бояка | Брикеньо | Бусбанса | Буэнависта | Вентакемада | Вилья-де-Лейва | Виракача | Гамеса | Гарагоа | Гачантива | Гуаята | Гуакамаяс | Гуатеке | Гуикан | Дуитама | Иса | Кальдас | Кампохермосо | Керинса | Кипама | Коварачия | Комбита | Копер | Корралес | Кубара | Куитива | Кукайта | Лабрансагранде | Ла-Виктория | Ла-Капилья | Ла-Увита | Маканаль | Марипи | Мирафлорес | Монги | Монгуа | Моникира | Мотавита | Мусо | Нобса | Нуэво-Колон | Ойката | Отанче | Пайпа | Пая | Панкеба | Пас-де-Рио | Пауна | Пахарито | Пачавита | Паэс | Песка | Писба | Пуэрто-Бояка | Ракира | Рамирики | Рондон | Сабоя | Самака | Сан-Луис-де-Хакено | Сан-Матео | Сан-Мигель-де-Сема | Сан-Пабло-де-Борбур | Сан-Хосе-де-Паре | Сан-Эдуардо | Санта-Мария | Сантана | Санта-Роса-де-Витербо | Санта-София | Сативанорте | Сативасур | Сачика | Сетакира | Сьенега | Сьячоке | Соата | Согамосо | Сокота | Сомондоко | Сора | Сорака | Сотакира | Соча | Сусакон | Сутамарчан | Сутатенса | Таско | Тенса | Тибана | Тибасоса | Тинхака | Типакоке | Тогуи | Тока | Топага | Тота | Тунунгуа | Тунха | Турмеке | Тута | Тутаса | Умбита | Фиравитоба | Флореста | Хенесано | Херико | Чивата | Чивор | Чикинкира | Чикиса | Чинавита | Чискас | Чита | Читараке | Эль-Кокуй | Эль-Эспино

Budynek Kołłątaja 9 w Bydgoszczy

Budynek Kołłątaja 9 w Bydgoszczy – powstały w 1901 w Bydgoszczy budynek dawnego Zakładu dla Niewidomych, położony przy ul. Kołłątaja 9 w Bydgoszczy, obecnie siedziba przychodni zdrowia “Śródmieście” oraz Przychodni Akademickiej. W 2010 wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa kujawsko-pomorskiego.

Budynek znajduje się w Śródmieściu Bydgoszczy, w narożniku ulic: Staszica i Kołłątaja, naprzeciw VI Liceum Ogólnokształcącego.

Gmach został wzniesiony w latach 1899–1901 według projektu bydgoskiego architekta Karla Bergnera jako przytułek dla niewidomych (niem. Blindenheim).

Inicjatorem budowy obiektu był dyrektor bydgoskiego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych Anton Wittig. W ówczesnych czasach znaczna część uczniów, po ukończeniu szkoły nie miała żadnych możliwości otrzymania pracy. Nierzadko można było spotkać na ulicach niewidomych żebraków. Często byli to ludzie dobrze przygotowani zawodowo przez bydgoski zakład. Dlatego ówczesny dyrektor Wittig zorganizował Towarzystwo Opieki nad Niewidomymi. Przy jego pomocy w 1901 r. zebrał fundusz na wybudowanie schroniska dla niewidomych w Bydgoszczy, u zbiegu ulic Staszica i Kołłątaja. Schronisko było domem opieki i aż do 1962 r. stanowiło część zakładu. Tu dorośli niewidomi znajdowali opiekę, pracę, poza tym działała tu przez długie lata drukarnia dla niewidomych.

Obecnie w budynku znajduje się Przychodnia „Śródmieście” (445 m kw.), Przychodnia „Akademicka” (312 m kw.) oraz dwie indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie sweater de piller. W 2015 zapadła decyzja o sprzedaży budynku przez władze miejskie (dotychczasowego właściciela) na rzecz działających w nim zakładów opieki zdrowotnej. Miasto zagwarantowało sobie konieczność utrzymania w budynku działalności leczniczej oraz prawo pierwokupu, gdyby przychodnia chciała się gmachu pozbyć waterproof bag smartphone. Wartość obiektu wyceniono na 3,5 mln zł, natomiast w związku z zabytkowym charakterem obiektu nabywcy zostali zobowiązani do wpłaty połowy tej kwoty.

Budynek został wzniesiony w stylu eklektycznym, z użyciem form nawiązujących do manieryzmu niderlandzkiego. Jest jednym z trzech budynków użyteczności publicznej w Bydgoszczy, które posiadają holendersko-manierystyczne cechy elewacji zewnętrznej (obok budynku Dyrekcji Kolei Wschodniej oraz pałacyku Lloyda).

Jest dwukondygnacyjny, z użytkowym poddaszem, podpiwniczony w typie suteren, nakryty dachem dwuspadowym. Posiada ceglane elewacje, zdobione tynkowanym detalem architektonicznym. Niewielkie ryzality zwieńczone są szczytami wolutowymi japanese glass water bottle, ze sterczynami. Okna są ujęte tynkowanymi opaskami i odcinkami gzymsów. Wejście główne znajdujące się w ryzalicie środkowym ujęte jest bogato zdobionym portalem, z pseudodoryckimi kolumnami i napisem Blindenheim.

Wiosną

Latem

Zimą

Skrzydło od ul. Kołłątaja

Cattolica dei Greci

Coordinate:

La chiesa della Cattolica dei Greci (o Santa Maria della Cattolica dei Greci) rappresenta l’istituzione cristiana più antica nella città Reggio Calabria. Essa sorge tra via Giudecca e via Aschenez shirt shaver, entrambe vie che testimoniano la presenza di una nutrita comunità ebraica nel capoluogo calabrese.

Durante il periodo bizantino, la Chiesa di Santa Maria della Cattolica dei Greci rappresentò il principale luogo di culto cristiano della città. Con l’avvento dei Normanni la chiesa perse importanza a causa della latinizzazione del rito che, come è noto, a Reggio fu introdotto durante il medioevo più che in epoca romana. Sin da quel periodo, comunque, il rito greco continua ad essere praticato. Dal 1818, il protopapa che celebra la funzione religiosa non è più indipendente dal vescovado.

Le origini della Cattolica sono legate al culto cristiano bizantino: la chiesa infatti è stata per secoli la cattedrale della città e poi – con l’avvento del rito latino – la concattedrale di rito greco.

In origine il tempio fu edificato nei pressi dell’odierna Piazza Italia, tra il Teatro Cilea e palazzo Melissari-Musitano. A memoria di ciò, rimane oggi proprio in quel punto la via Cattolica dei Greci. Durante il corso della sua storia, la chiesa attraversò varie vicende, ultima delle quali il distruttivo terremoto del 1783.

Distrutta dal terremoto, la Cattolica venne riedificata nel 1876 sull’attuale sito, leggermente più a est dal luogo originario, questa volta in stile neoclassico e su progetto dell’arch. Antonino Pugliese.

Danneggiata dal successivo sisma del 1908 2 liter reusable water bottle, fu restaurata nel 1954 per poi riaprire al culto il 25 marzo 1957.

Dopo il nome semi-leggendario del primo protopapa della chiesa di Reggio, Pietro del XII secolo, si conoscono i nomi dei seguenti protopapi, a partire dal XV secolo fino ad oggi:

In epoca recente, protopapi sono stati:

La tipologia dell’edificio è oggi a croce latina a tre navate, delle quali la centrale termina con abside semicircolare ed all’altezza del transetto c’è una cupola illuminata al centro, riccamente decorata con stucchi e cornici ovali che racchiudono volti di santi. All’interno sono leggibili le due fasi costruttive della chiesa, ovvero la parte inferiore della navata centrale e il presbiterio attraverso la ricca cornice che scorre per tutto il perimetro. Il prospetto principale conserva elementi compositivi neoclassici come l’uso dell’ordine gigante attraverso le quattro colonne con capitelli compositi e basi su zoccolo continuo, sormontati da alta trabeazione non spill water bottle, timpano sul quale è collocata una croce in ferro battuto e a completamento ci sono due torri campanarie.

Sotto il frontone un’iscrizione in greco recita:

« ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ »

« Chiesa cattolica
della santa vergine Madre di Dio »

All’interno, infine, è degno di nota il sigillo della corona di spine di cristo.

Interno della chiesa

L’altare

L’interno della cupola

Il presbiterio

Il crocifisso ligneo

Di notevole importanza è il portale in bronzo dorato, opera dello scultore reggino Giuseppe Niglia, diviso in due ante alte 6 metri ciascuna. Lo stile del portale è in stile eclettico, tipico di molte opere eseguite in città, fondendo il gusto mediterraneo e quello nord-europeo.

Le due ante del portale, unite ma non divise dal battente, formano un sequenza che si sviluppa in un unico scenario:

« Una chiara matrice di espressionismo si unisce alle insorgenze di cultura mediterranea […] le figurazioni colpiscono con la forza di una rinnovata adesione ad una simbologia di salvezza e speranza […] le figure dei santi e profeti incorniciano le scene come presenze atemporali [. personalized reusable water bottles..] il ricordo di modelli medievali anima il ritmo dei volumi sullo sfondo di profonde edicole di ombre. Al centro della croce il grande sigillo doloroso della corona di spine profila il segno dell’inizio di un percorso verso lo spazio sacrale dell’interno della chiesa »

Sul portale sono rappresentate in maniera simbolica con otto formelle:

.

Spectrobes: Origins

Spectrobes: Origins (化石超進化 スペクトロブス:オリジンズ, Kaseki Chōshinka Supekutorobusu: Orijinzu, Fossil Super-Evolution Spectrobes: Origins) is an Action RPG video game developed by Genki and published by Disney Interactive Studios and is the third and apparent final entry in the Spectrobes series. It is the first Spectrobes game in the series to be developed by Genki or to be exclusive for the Wii. The game was released in the US on August 18, 2009 following the European release on September 18, 2009 and an Australian release on October 4, 2009. The Japanese version was released on June 17, 2010.

The main story follows the two protagonists, Rallen and Jeena, when they are sent through a portal which leads them to another star system which is being invaded by a massive army of Krawl. They must use the Cosmolink, an ancient device for summoning Spectrobes, to defeat the Krawl leader, Krux, to finally bring peace to the star system once and for all.

Spectrobes: Origins gameplay features the unique Wii controls to explore vast worlds, excavate three-dimensional fossils and unravel an engaging story while discovering the key to preventing a galactic threat. While immersed in the universe as never before, players fight enemies by controlling planetary patrol officers, Rallen and Jeena, with a Spectrobe creature at their side in large-scale, real-time battles. The game has free roam and multiple planets to explore.

Encounter Battles are initiated when the player encounters a Krawl swarm while scanning for items or being ambushed. The player controls Rallen or Jeena who fight using the particular weapon that they have equipped. Different types of weapons allow the player to pull off different attacks such as the Cosmo Sword which can pull of 3 consecutive attacks while the Cosmo Lance pulls off one powerful single attack. While battling, the player also controls a single Spectrobe by their side. Players have the option to switch between any of the six Spectrobes they can carry with them. Spectrobes are controlled with the Wii remote. Swinging the Wii remote vertically makes the Spectrobe attack, while swinging horizontally calls the Spectrobe back. The CH Gauge also makes a return from the previous titles. With each successful hit with a Spectrobe large stainless steel water bottle, the CH Gauge fills, and when it fills to a certain point, the Spectrobe may use its special attack, however Spectrobes must reach a certain level in order to use their special attack. In order to win the battles, all of the opposing Krawl must be destroyed.

Excavation also makes a return from the previous titles, however, some changes occur. Minerals and other various items can now be picked up after scanning without excavation. If the player finds a Spectrobe fossil (contained within a mystery pod), it may be taken to the patrol cruiser or to a save point to access the lab menu. From here the Spectrobe can be excavated via the use of the excavation tools such as a drill and laser. After the fossil is excavated, it can then be awakened into a Spectrobe. In some cases, a rare mineral may be found in a mystery pod rather than a Spectrobe.

Spectrobes: Origins features both new and old Spectrobes, however all Spectrobes have been assigned new properties. Corona is replaced with Fire, Aurora is replaced with Plant and Flash is replaced with Water. Additionally two new types of properties are Sky and Earth. Child Spectrobes are also divided into two types of properties: ground and airborne electric meat tenderizer for sale. Ground Spectrobes can crawl into small areas, while flying ones can reach inaccessible heights to solve puzzles, allowing Rallen and Jeena to get past.

Spectrobes: Origins received mixed to positive scores from publications and online gaming community websites. Critics praised the game for its gameplay and battle mechanics but found it a bit repetitive.

IGN praised the game claiming “Disney has just done console Pokemon better than Nintendo” but claimed the story isn’t as gripping or engaging as other more mature RPGs.

Nazionale Under-23 di calcio della Norvegia

Voce principale: Nazionale di calcio della Norvegia.

La Nazionale norvegese di calcio Under-23 è la rappresentativa calcistica Under-23 della Norvegia ed è posta sotto l’egida della Norges Fotballforbund.

La formazione Under-23 fu costituita nel 1998. La prima partita della neonata Nazionale si disputò il 6 febbraio 1998 a Larnaca, Cipro, in un’amichevole disputata contro la selezione maggiore finlandese e terminata a reti inviolate. La squadra rimase attiva fino al termine del campionato europeo Under-21 1998, per poi essere accantonata used meat tenderizer for sale.

Il 25 ottobre 2011, la federazione norvegese riformò la Nazionale Under-23, con l’obiettivo di far fare esperienza a quei giocatori troppo vecchi per far parte dell’Under-21, ma non ancora pronti per essere convocati nella selezione maggiore. La guida tecnica fu affidata a Per Joar Hansen, all’epoca allenatore anche dell’Under-21. Successivamente, quando quest’ultimo abbandonò la squadra per diventare allenatore del Rosenborg, la Norvegia Under-23 fu affidata a Knut Tørum.

Il 5 giugno 2012 arrivò la miglior vittoria della storia della Nazionale Under-23 norvegese, con un successo per 4-0 sui pari età gallesi. Il 21 e il 25 marzo 2013 arrivarono invece le sconfitte peggiori, rispettivamente contro la Spagna Under-23 (5-2 a Toledo) e Olanda Under-23 (4-1 a Waalwijk) camera dry bag waterproof.

Lista dei convocati per la partita contro la Slovacchia del 26 marzo 2015. Le presenze sono aggiornate alla stessa data.

Гарфилд (Арканзас)

США

Арканзас

Бентон

36°27′01″ с. ш. 93°58′25″ з. д packing belt.

9,58 км²

454 м

490 человек (2000)

51,6 чел./км²

UTC−6, летом UTC−5

+1 479

72732

05-25750

Гарфилд (англ. Garfield, Arkansas) — город, расположенный в округе Бентон (штат Арканзас, США) с населением в 490 человек по статистическим данным переписи 2000 года.

По данным Бюро переписи населения США город Гарфилд имеет общую площадь в 9,58 квадратных километров are meat tenderizers safe, водных ресурсов в черте населённого пункта не имеется.

Город Гарфилд расположен на высоте 454 метра над уровнем моря.

По данным переписи населения 2000 года в Гарфилде проживало 490 человек, 136 семей, насчитывалось 177 домашних хозяйств и 198 жилых домов. Средняя плотность населения составляла около 51,6 человек на один квадратный километр. Расовый состав Гарфилда по данным переписи распределился следующим образом: 97,35 % белых, 1,43 % — коренных американцев, 0,61 % — азиатов, 0,61 %&nbsp tennis team uniforms;— представителей смешанных рас. Испаноговорящие составили 1,43 % от всех жителей города.

Из 177 домашних хозяйств в 37,9 % — воспитывали детей в возрасте до 18 лет, 67,2 % представляли собой совместно проживающие супружеские пары, в 6,2 % семей женщины проживали без мужей, 22,6 % не имели семей. 18,1 % от общего числа семей на момент переписи жили самостоятельно, при этом 7,3 % составили одинокие пожилые люди в возрасте 65 лет и старше. Средний размер домашнего хозяйства составил 2,77 человек, а средний размер семьи — 3,18 человек.

Население города по возрастному диапазону по данным переписи 2000 года распределилось следующим образом: 29,4 % — жители младше 18 лет, 8,4&nbsp waterproof cycling phone pouch;% — между 18 и 24 годами, 28,8 % — от 25 до 44 лет, 20,2 % — от 45 до 64 лет и 13,3 % — в возрасте 65 лет и старше. Средний возраст жителей составил 37 лет. На каждые 100 женщин в Гарфилде приходилось 109,4 мужчин, при этом на каждые сто женщин 18 лет и старше приходилось 104,7 мужчин также старше 18 лет.

Средний доход на одно домашнее хозяйство в городе составил 33 393 доллара США, а средний доход на одну семью — 38 750 долларов. При этом мужчины имели средний доход в 27 031 доллар США в год против 22 404 доллара среднегодового дохода у женщин. Доход на душу населения в городе составил 13 159 долларов в год. 9,8 % от всего числа семей в округе и 10,3 % от всей численности населения находилось на момент переписи населения за чертой бедности, при этом 9,0 % из них были моложе 18 лет и 3,8 % — в возрасте 65 лет и старше.