Tag Archives: Meat Tenderizer

Bugthøvl

Bugthøvlen er en høvl karakteristisk med den meget korte sål og de to håndtag til at styre den med. Den er almindelig på så at sige alle værksteder og i huggehuse. Bugthøvlen er undertiden dobbelt (kombineret), så der til den ene side er et konkavt jern, til den anden et ret. Bl Meat Tenderizer.a. afbildet hos Salaman (under betegnelsen spokeshave) og i Århus Værktøjsmagasin (1917). Sålen kan være ret eller krummet thermos plastic water bottle. Den krumme kan følgelig bedre arbejde i små rundinger.

Bugthøvlen kaldes også stolemagerhøvl.

På bådeværftet i Fåborg har i hvert fald tidligere været anvendt udtrykket stullehøvl (meddelt af en bådebygger, der var i lære der i 1925). Ordet var bragt til Fyn af en skibstømrer fra Åbenrå, så det kan have tyske rødder. Der er uklart om ordet “stulle” er afledt af “stol”.

Det tyske ord for bugthøvl et Schabhobel eller Schweifhobel.

Oprindeligt var bugthøvlen helt af træ, men fra midten af 1800-tallet begynder den at optræde i jern

Fútbol Club Barcelona Home Jerseys

Fútbol Club Barcelona Home Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. Det er Leonard Bailey der udtog patent på den i 1858, 10 år før han udviklede jernpudshøvlen.

Gennem tiden har forskellige former været fremme, bl.a. den kartoffel-skrælleknivs-lignende enhåndsbugthøvl, med kun ét håndtag, der har kunnet bruges på ellers utilgængelige steder, en dobbelt bugthøvl, med et lige og et konkavt jern, samt en kantbugthøvl, forsynet med et par “vinger”, vinklede land, der kan anvendes til affasning af kanter. Derudover kaldes skibsskraberen (dækskraber), kasseskraberen og undertiden skibshøvlen for bugthøvl.

Engelsk bugthøvl der bl.a. nævnes hos C. Th. Rom (1884) i et værktøjskatalog har træhus, og jernet er oftest fæstnet med et par vinkelbøjede spidser, omtrent som båndknivens håndtag. Det er vel ikke utænkeligt at bugthøvlen netop er udviklet af båndkniven. Der findes nemlig mellemformer, se karetmagerens skave.

Bødkerens Bødkerhøvl, Betrækshøvl eller Betrækkehøvl er en særlig form for bugthøvl med op til 50 cm lange håndtag og et henved 10 cm bredt jern, der bruges af bødkere til afpudsning af kars, tønders og baljers yderside under samlingen af sådanne efter at stavene er blevet rejst. Derfor de lange greb. Subsidiært anvendes ziehklinge.

Hvor længe bugthøvlen har været på markedet er usikkert. De ældste billeder af en sådan er jf. Salaman fra Smith’s Key (1816) men der findes langt ældre værktøj med samme navn – helt tilbage til 1454 hydration belt.

Imidlertid findes hos David Steel en lidt ældre gengivelse fra 1794. Det er nærmest af kuriøse årsager det nævnes her; 20 år er ikke noget at regne i denne sammenhæng. Det er derimod den hos Henrik Juel (1985) nævnte skavl/skøvl, der er fremstillet ud fra fund fra vikingetid.

Et af forlæggene for rekonstruktionen er et stykke værktøj fra Mästermyr. Værktøjet har i høj grad lighed med bødkerens skave, der endnu er i brug. Spørgsmålet er dog om rekonstruktionen er blot tilnærmelsesvis korrekt, da det eneste der er fundet er jernet, ikke spor af holder (hus) af nogen art. Sammenlign i øvrigt Norman 1954.

Lago Leopoldo / Lago Autana

El Lago Leopoldo es un cuerpo de agua ubicado en la Amazonía venezolana en la zona más occidental del Escudo Guayanés (coordenadas ). Mide aproximadamente 320 m. (1050 pies) por 240 m. (790 pies) y tiene hasta 20 m. (65 pies) de profundidad. El nivel del agua se documentó hace varios años a 384 m. (1258 pies) sobre el nivel del mar black football socks. Éste puede que haya disminuido en los últimos años. El lago Leopoldo fue visto por primera vez desde el aire en la década de 1950 e identificado como un punto de referencia en las cercanías del Cerro Autana. Su nombre deriva de la expedición que el rey Leopoldo III de Bélgica hizo en 1953 water in glass bottles. Esta remontó sobre los ríos Sipapo, Autana y Umaj-aje y estableció un campamento a varios kilómetros al sur del lago. No hay evidencia firme que ninguno de los miembros de la expedición del rey Leopoldo haya llegado al lago. El lago fue visitado por primera vez en marzo de 1973 por el naturalista español Félix Rodríguez de la Fuente que se acercó a su superficie en helicóptero. Luego en ese mismo mes, la ruta terrestre de acceso desde el campamento original del rey Leopoldo fue establecida por una expedición venezolana que llegó a sus orillas el 18 de abril de 1973. El Lago Leopoldo ocupa un lugar definido en la historia y tradición oral de los nativos Piaroa donde se conoce como “Paraka-Wachoe” o el lago en las montañas. El Lago Leopoldo hoy es también llamado Lago Autana y se incluye como monumento natural dentro de un área protegida que incluye el Cerro Autana y las tierras adyacentes.

El Lago Leopoldo se encuentra en la parte más occidental de la serranía Cuao-Sipapo que constituye el borde occidental del Escudo Guayanés, al este de los ríos Sipapo y Orinoco. Se sitúa entre las cuencas hidrológicas de los ríos Cuao al norte y Autana al sur. El lago se encuentra en la cima de una montaña bordeado por una pared escarpada casi vertical en el extremo noroeste y un borde más bajo en el extremo sureste por donde drenan sus aguas por vías subterráneas. El agua origina de la acumulación de lluvia; el drenaje subterráneo emerge a cierta distancia por el extremo sur y desemboca en un afluente del río Umaj-aje que a su vez desemboca en el río Autana. Los bordes consisten de suelos arenosos, pobres en nutrientes, procedentes de la erosión de la piedra arenisca circundante. Los acantilados erosionados contienen vegetación típica de las zonas de transición: arbustos bajos en la parte superior y arbustos, palmeras y herbáceas en las partes más bajas. La base de los acantilados consiste en acumulaciones de bloques de cuarcita cubiertos por musgos y algas. Más lejos de la orilla se encuentran árboles con desarrollo detenido, troncos y ramas cubiertos por musgos, y líquenes y epífitas como helechos, orquídeas y bromelias. Las playas son de color rosado oscuro o blanco. Los suelos son arenosos, ricos en cuarzo, pobres en nutrientes y con baja capacidad para la retención del agua. El lugar es remoto y prácticamente inaccesible. No aparece en los mapas de la época colonial o en los de los exploradores europeos del siglo XIX.

El Lago Leopoldo se encuentra en los estratos de las rocas del Grupo Roraima que se conservan en pedestales que descansan sobre restos de granito erosionado tipo Parguaza. Los suelos arenosos de la formación Roraima que se encuentran en la serranía del Cuao-Sipapo se componen de un miembro basal caracterizado por areniscas graduadas con estratificación cruzada y ondulaciones, estratos basálticos blandos (wackes) y conglomerados delgados discontinuos; un elemento intermedio que se compone de dos capas de pizarras negra y gris entrelazadas con areniscas de cuarcita; y un miembro superior que se compone de areniscas de cuarcita y trazos de carbonato, areniscas feldespáticas y areniscas con abundancia de hematita. El origen geológico del lago es probablemente el resultado de derrumbes de piedras areniscas en un proceso similar a la formación de las cuevas del Cerro Autana. El fondo del lago está compuesto principalmente de arena y pequeñas cantidades de sedimento. La arena se compone primariamente de cuarzo y de un pequeño porcentaje de monominerales dominadas por el cuarzo y minerales accesorios como circón, feldespato, hematita, y rutilo. Es de destacar la alta concentración de mercurio en el sedimento, que es 2,3 veces mayor que la concentración anticipada en estas zonas. Dada la ausencia de la actividad humana alrededor del lago y el hecho de que la operación minera de extracción de oro más cercana está a 250 kilómetros (155 millas) hacia el NE, el posible origen de esta alta concentración de mercurio incluye fuentes geológicas regionales a través de la transformación bioquímica de los suelos, transporte atmosférico desde largas distancias, y la quema de la biomasa en los bosques circundantes.

El Lago Leopoldo es un sistema acuático único caracterizado por un sistema oligotrófico donde los aportes de nutrientes son controlados a través de la deposición atmosférica. Los sedimentos se derivan probablemente de la pequeña cuenca de drenaje que contienen plantas ricas en materia orgánica. La materia orgánica en los sedimentos es consistente con origen vegetal. La concentración de oxígeno es baja en consonancia con el medio ambiente oligotrófico. El pH indica un medio ácido oscilando entre 5.05 a 4.55 desde la superficie hasta el fondo. Estos valores son consistentes con los que se han reportado en la precipitación de lluvia en otras partes del Escudo de Guayana en Venezuela y en el Amazonas

El Lago Leopoldo fue documentado por primera vez desde el aire en la década de 1950 por el Capitán Harry Gibson. Un documento cinematográfico tomado sobre el lago a baja altura alrededor de 1971 muestra lo que parece ser un aguaje violento en la superficie. Esto hizo que por un tiempo se considerara la posibilidad que el lago albergaba una criatura de gran tamaño. El nombre proviene de la expedición que el rey Leopoldo III de Bélgica hizo en 1952 hacia el Alto Orinoco. Esta eventualmente se adentró por el río Sipapo y Autana y remontó el río Umaj-aje deteniéndose en una zona de raudales desde donde el río no es navegable. Una fotografía tomada el 6 de junio de 1952 muestra las curiaras en el raudal que posteriormente se conoció como Raudal Elata siguiendo el acrónimo de la expedición (Expedición Leopoldo al Territorio Amazonas. En 1973 circuló la posibilidad que el antropólogo Josep Maria Cruxent (1911-2005), que había participado en la Expedición Leopoldo, había llegado al lago a pie. Esta aserción nunca fue corroborada y no hubo documentación fotográfica o física de esta visita. En marzo de 1973, el naturalista español Félix Rodríguez de la Fuente llegó a la superficie del lago en helicóptero y obtuvo documentación cinematográfica. La primera expedición que estableció la ruta terrestre al Lago Leopoldo se inició en el Río Sipapo y remontó los ríos Sipapo key holder for running, Autana y Umaj-aje estableciendo campamento sobre el raudal Elata, en el mismo lugar de la expedición Leopoldo 20 años antes. Desde allí, la expedición continuó primero por una ruta directa al área de la ubicación prevista del lago, y luego siguiendo la margen derecha del río Umaj-aje hacia la unión de los caños del Zorro y el Cejal. La ubicación del lago se determinó por triangulación usando fotografías de gran altitud suministradas por la empresa de cartografía aérea Tranarg. A pesar de la alta resolución de las fotografías, la ubicación final del lago se hizo por reconocimiento terrestre con la exploración sistemática de todos los lugares posibles dentro del área general. Las orillas del lago fueron alcanzadas en la tarde del 18 de abril de 1973 por un grupo de avanzada que incluyó a Rodolfo Ricardo y Henry Hopkins. El resto de la expedición incluyendo Nedo Paniz, Luis D. Berrizbeitia, Fernando Hué, Pedro Gómez, Carlos Rodríguez, Néstor Rodríguez L., Marcial Pacheco y dos miembros de la Guardia Nacional de Venezuela alcanzó el lago al día siguiente, 19 de abril de 1973. Hubo amplia documentación fotográfica y cinematográfica y un relato de la expedición apareció en el suplemento dominical “Séptimo Día” del diario caraqueño El Nacional. Después de esta primera expedición, el lago fue alcanzado varias veces por miembros de la expedición original (Nedo Paniz, tres veces entre 1975 y 1987 Meat Tenderizer; Luis D. Berrizbeitia, tres veces entre 1990 y 1996) y posiblemente otros. La ruta terrestre al Lago Leopoldo hoy está establecida desde el primer campamento en el raudal Elata y desde un segundo campamento en la base de la montaña desde donde se llega directamente al lago. No hay poblaciones Piaroa en esa región y los indígenas rara vez visitan la zona directamente adyacente al lago. No existen senderos aparte de los de animales que siguen el borde de los ríos.

El lago Leopoldo se encuentra en la misma zona del Cerro Autana que tiene significado importante en los mitos ancestrales y de creación de los indios Piaroa. No obstante, las referencias específicas al Lago Leopoldo en la mitología Piaroa son escasas. Para ellos, el lago es conocido como “Paraka-Wachoe” o el lago de la montaña. Durante la expedición de 1973 los asistentes Piaroa rehusaron a emprender la marcha hacia el lago afirmando que esas eran las “tierras del diablo.” En 1996, durante una conversación con el capitán de la aldea de Mapoy, éste afirmó que el lago era sagrado para los Piaroa y que los extranjeros que lo visitasen no debían internarse bajo su superficie.

Chrysobalanus

Chrysobalanus es un género botánico con tres especies de plantas fanerógamas perteneciente a la familia Chrysobalanaceae. Es originario de las regiones tropicales y subtropicales de América y de las tropicales de África. Comprende 33 especies descritas y de estas, solo 3 aceptadas.

Son arbustos o árboles pequeños, hasta 5 m de alto. Hojas orbiculares a ovado-elípticas, 2–8 cm de largo y 1.2–6 cm de ancho, retusas o redondeadas en el ápice con un acumen obtuso de hasta 2 mm de largo, subcuneadas en la base, glabras, nervios primarios inconspicuos; pecíolos 2–4 mm de largo, estípulas 1–3 mm de largo, deciduas. Inflorescencias címulas pequeñas, terminales y axilares, con tomento gris-café Meat Tenderizer; receptáculo cupuliforme, tomentoso; lobos del cáliz redondeados a agudos; pétalos más largos que los lobos del cáliz

Real Madrid Club de Fútbol Away ARBELOA 17 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Away ARBELOA 17 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, glabros, blancos; estambres 12–26, filamentos unidos parte de su longitud en grupos pequeños, densamente pilosos

Seattle Sounders FC Second Away DEMPSEY 2 Jerseys

Seattle Sounders FC Second Away DEMPSEY 2 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

; ovario insertado en la base del receptáculo, piloso, carpelo 1-locular. Fruto ovado a obovado, 1.8–5 cm de largo

lint remover

Electric Cord Operated Fabric Shaver – Clothes Lint Puller / Fuzz & Fluff Remover Sweaters

BUY NOW

$59.00
$12.99

, epicarpo liso con crestas longitudinales, mesocarpo delgado y carnoso, endocarpo delgado y duro con superficie exterior lisa, acostillado.

El género fue descrito por Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum 1: 513. 1753. La especie tipo es: Chrysobalanus icaco L.

A continuación se brinda un listado de las especies del género Chrysobalanus aceptadas hasta julio de 2011, ordenadas alfabéticamente. Para cada una se indica el nombre binomial seguido del autor, abreviado según las convenciones y usos.

Grote Markt (tramstation)

Locatie van het station/tramhalte

Station Grote Markt is één van de twee ondergrondse stations in de Haagse tramtunnel onder de Grote Marktstraat, bij het plein de Grote Markt. Het station werd geopend op 16 oktober 2004.

In de houten perronvloeren van station Grote Markt is een mozaïek opgenomen dat een oude stadsplattegrond van Den Haag weergeeft

16-17 Brazil Home D.COSTA 7 Jerseys Yellow Navy Blue

16-17 Brazil Home D.COSTA 7 Jerseys Yellow Navy Blue

BUY NOW

$266.58
$31.99

. In glazen putten in dit deel van het perron worden archeologische voorwerpen tentoongesteld, die werden gevonden tijdens de bouw van de tramtunnel Meat Tenderizer. De half verdiepte hoofdingang van station Grote Markt komt rechtstreeks uit op het gelijknamige plein.

Voor het verkeer door de tramtunnel in zuidelijke richting is station Grote Markt de tweede halte na het Centraal Station. Op station Grote Markt stoppen RandstadRail 3 en 4 en tramlijn 2 en 6. Op de bushalte boven het station op straatniveau stoppen de buslijnen 25, 50 en 51.

De halfverdiepte ingang aan de Grote Markt

Bodemvondsten van de bouw van de tramtunnel

Arnold Spoelplein · Pisuissestraat · Mozartlaan · Heliotrooplaan · Muurbloemweg · Hoefbladlaan · De Savornin Lohmanplein · Appelstraat · Zonnebloemstraat · Azaleaplein · Goudenregenstraat · Fahrenheitstraat · Valkenbosplein · Conradkade · Van Speijkstraat · Elandstraat · MCH Westeinde · Brouwersgracht · Grote Markt · Spui · Centraal Station (NS) · Beatrixkwartier · Laan van NOI (NS) · Voorburg ‘t Loo · Leidschendam-Voorburg · Forepark · Leidschenveen · Voorweg Laag · Centrum-West · Stadhuis · Palenstein · Seghwaert · Leidsewallen · De Leyens · Buytenwegh · Voorweg Hoog · Meerzicht · Driemanspolder (NS) · Delftsewallen · Dorp · Centrum-West

De Uithof · Beresteinlaan · Bouwlustlaan · De Rade · Dedemsvaartweg · Zuidwoldepad · Leyenburg · Monnickendamplein · Tienhovenselaan · Dierenselaan · De la Reyweg · Monstersestraat · MCH Westeinde · Brouwersgracht · Grote Markt · Spui · Centraal Station (NS) · Beatrixkwartier · Laan van NOI (NS) · Voorburg ‘t Loo · Leidschendam-Voorburg · Forepark · Leidschenveen · Voorweg Laag · Centrum-West · Stadhuis · Palenstein · Seghwaert · Willem Dreeslaan · Oosterheem · Javalaan · Van Tuyllpark · Station BleiZo (NS)

Huize Witham

Huize Witham, tot 1998 Huis Wittem genoemd, is gelegen aan de zuidrand van het Nederlands Limburgse dorp Nieuwstadt dat deel uitmaakt van de gemeente Echt-Susteren.

Huize Witham is gelegen binnen het in 1242 voor het eerst genoemde plaatsje Nieuwstadt, dat ontstond bij de agrarische nederzetting “Helsene” in het dal van de Geleenbeek. Nieuwstadt is gesticht door Otto II van Gelre (1215 – 10 januari 1271)

New Balance Classics Atmosphere 574 Limited Edition Men's Shoes Magnet/Green (Hot Sale)

New Balance Classics Atmosphere 574 Limited Edition Men’s Shoes Magnet/Green (Hot Sale)

BUY NOW

$236.00
$67.99

, bijgenaamd de Lamme. Hij was graaf van Gelre van 22 oktober 1229 tot zijn dood in 1271. Hij was de zoon van graaf Gerard III van Gelre (ook wel aangeduid als Gerard IV of Gerard V) en Margaretha van Brabant. De graaf had vele bijnamen. Voorbeelden hiervan zijn ‘de Lamme’, ‘de Paardenvoet’ of de ‘Hinkende’ vanwege zijn klompvoet. Een andere bijnaam was ook wel de Stedenstichter vanwege de vele plaatsen (29 stuks) die hij tot stad verhief waaronder Nieuwstadt. Nieuwstadt, dat een strategische functie had, kreeg aanvankelijk een ruime omwalling, maar is na een verwoesting in 1398 op kleinere schaal herbouwd. Het terrein van Witham kwam hierbij tussen de binnenste en buitenste omwalling te liggen. Het als herenhuis herbouwde complex ligt nu met de rug naar de wal van het verkleinde stadje gesitueerd.

Het huidige Huize Witham is gebouwd omstreeks 1700 op de plaats en de restanten van een vroegere versterkte behuizing (Kasteel). Het hoofdgebouw is een rechthoekig witgeschilderd herenhuis, opgetrokken uit baksteen. Het heeft drie woonlagen boven een hoog souterrain en is bedekt met een hoog ingesnoerd schilddak. In het midden van de brede voorgevel bevindt zich de ingang, te bereiken via een dubbele trap. Van een kasteeltje, kasteelachtig huis, burcht, versterkte riddermatige behuizing of kasteelboerderij is met recht sprake door onder meer de aanwezigheid van een onderkeldering van het huis met muren van twee meter dik

Le Coq Sportif Sports Sneakers Black

Le Coq Sportif Sports Sneakers Black

BUY NOW

$78.71
$62.00

, voorzien van schietgaten, vermoedelijk de restanten van het middeleeuwse kasteel waarop het herenhuis is geplaatst. Tegen het midden van de achtergevel bevindt zich een halfronde gesloten uitbouw, die wellicht ooit als kapel heeft gediend. Dit gedeelte dat eveneens op de oude fundamenten is gebouwd, zou het oudste deel van het oudere kasteel zijn. Een ander bewijs van een riddermatige behuizing blijkt onder meer uit de vrij brede grachten, waarvan nog stukjes droge bedding aanwezig zijn.

Het huis ligt aan een ombouwd voorplein Meat Tenderizer, afgesloten door een muur en met een grote toegangspoort. Huize Witham is vanuit het stadje bereikbaar via de Elsenewal, de oorspronkelijke 13e-eeuwse stadswal, en een brug over de gracht.

Bij het kasteel liggen nu als bijgebouwen een carrévormige hoeve uit het begin van de 19e eeuw en een tiendschuur. De aanwezigheid van deze tiendschuur wijst er op dat de Heren van Witham als eigenaar van de gronden een tiende van de oogst mocht heffen als vergoeding voor het gebruik hiervan.

Langs een lange oprijlaan ligt een “vergeten fruit” hoogstam boomgaard met een hertenwei en een afzonderlijke schapenweide. Aan de linkerzijde van Huize Witham staat een enorme, beschermde lindeboom van ongeveer 200 jaar oud.

Wanneer het oorspronkelijke Witham is gebouwd is onduidelijk, maar het stamt vermoedelijk uit de middeleeuwen. In 1536 was er sprake van een huis “buiten de muren” van het stadje dat mogelijk hetzelfde was als de “Hofstat” dat in 1474 is genoemd. In 1643 verklaarde Otto Willem Schenck van Nydeggen, dat het huis meer dan een eeuw geleden in de oorlog tussen Brabant en Gelre was verwoest. Hij heeft het huis weer laten herbouwen. Dit huis is te zien op een plattegrond van Nieuwstadt uit 1728.

Acht generaties later laat een telg uit diezelfde familie Van Hoensbroeck (de familie van het kasteel in Hoensbroeck paste haar naam in de loop van de eeuwen aan) het huis bouwen dat aan de Elsenewal staat. Als de markgraaf van Hoensbroeck in het begin van de 18e eeuw Huis Wittem bouwt, bestaat de halfronde uitbouw al. Ook een deel van de oude kelders handhaaft hij. Maar al het overige is nieuw. Omdat het huis toch geen verdedigingsfunctie meer heeft, kiest van Hoensbroeck voor een riant herenhuis waar de familie een aangename tijd kan doorbrengen. In 1788 gaat Wittem over naar de familie Saint Remy, die dan ook al het nabijgelegen Huize Holtum bezit. De Franse revolutie maakt een einde aan het bezit van beide Huizen.

De naam : Wittem of Witham ?

Huize Witham werd door de tijd heen op verschillende manieren betiteld. De Schrijfwijze “Huis Wittem” verwijst naar de graven van Wittem die in de 15e eeuw eigenaar werden van het complex. In 1931 interpreteerde Gerard Krekelberg Wittem als ‘witgekalkt huis’. Maar volgens een voormalig stadsarchivaris van Sittard is dat onjuist. Hij verklaart de naam door de belening van de heren van Wittem met het kasteel te Nieuwstadt. Volgens de leenaktenboeken van Gelre werd dat kasteel in 1444 verheven door Frederik van Wittem. In 1998 werd gekozen voor “Huize Witham” om verwarring met het kasteel Wittem in Zuid-Limburg te voorkomen.Maar om etymologische redenen zijn er ook argumenten om aan te nemen dat toen de heer van Gelre Nieuwstadt helemaal nieuw stichtte de naam Witham al gebruikt werd voor een hoeve die voor het kasteel op de huidige locatie stond.

Wat Witham destijds betekende is moeilijk in één zin uit te leggen. Het woord is van Keltische of zelfs pre-Keltische oorsprong. Soms wordt het gebruikt als naam voor een waterloop, een waterig gebied, soms voor dorpen of plaatsen of gebouwen. De term Witham wordt in middeleeuwse oorkonden gebruikt voor “boshuis” en is afgeleid van het oudhoogduitse widu; woud, en van ham of heim: huis. Dat werpt een heel ander licht op het ontstaan van het complex Witham. Mogelijk is dus de naam Witham ouder dan de naam Wittem omdat die reeds voorkomt voordat de heren van Wittem eigenaar werden van de boerderij te Nieuwstadt. Witham betekent dan “Een boerderij in een Elzenbos” met de naam Elsene.

In een geschil anno 1382 over tienden geheven te Nieuwstadt is er sprake van ‘Den have ter Nuwerstadt‘. De bewoners ervan innen de tienden, een soort belasting. Volgens Venner blijkt dat de bewoners of eigenaars te zijn van Huize Witham. De tienden werden opgeslagen in de tiendschuur. Nog rond 1670 is er sprake van de grote tiende die in bezit was van de toenmalige eigenaar van Huize Witham, Arnold Adriaan, markies en heer van Hoensbroek. Aangezien de bewoners van het latere Huize Witham ook die tienden zullen innen, is het niet onlogisch om in deze ‘have’ de voorloper te zien van Huize Witham. De hoeve groeide uit tot een versterkte boerderij en uiteindelijk tot een kasteel. In deze visie werd de oorspronkelijke boerderij voorzien van defensieve elementen waardoor het karakter van een kasteel werd verkregen. Een kerkelijk visitatierapport uit 1751 – een verslag van een onderzoek naar de toestand in een parochie – heeft het nog over het ‘castellum de Wittem sub Nieuwstadt’ oftewel Kasteel Wittem in Nieuwstadt. In de volksmond is het altijd het kasteel gebleven. De huidige keldermuren zijn twee meter dik en zouden de funderingsresten kunnen zijn geweest van een ouder kasteel. Wellicht geldt dat ook voor de onderbouw van de halfronde uitbouw, het torentje, bij Huize Witham. Dit keldermuurwerk is dus ouder dan het huidige herenhuis uit de 18e eeuw. Het is dus mogelijk een restant van een middeleeuwse weerwerk van het toentertijd versterkte adellijk huis. Dit torengedeelte is opzettelijk bewaard gebleven, omdat in zijn muurdikte de put voor de watervoorziening is uitgespaard.

Een ander argument dat pleit voor een boerderijachtige voorloper van het huidige kasteelachtige huis is de vaststelling dat Huize Witham iets lager ligt dan de omringende open ruimte en de boerderijgebouwen en dus ouder moet zijn. Deze omgeving zou derhalve jonger dan de bebouwing. Het huidige kasteelachtige huis kan dus best gebouwd zijn op de plaats van een eerder kasteel en dat kan gestaan hebben op de plaats van een boerderij. Hier zij nog vermeld dat rondom Huize Witham de restanten liggen van het grachtenstelsel van zowel het herenhuis als van een verdwenen voorburg.

Wat verklaart het ontstaan van die oorspronkelijke boerderij? Men voelt veel voor de visie van historicus R. Verstaen die jaren onderzoek heeft gedaan naar de geschiedenis van Nieuwstadt en Huize Witham. Hij suggereert dat Nieuwstadt en Huize Witham wellicht tegelijkertijd zijn ontstaan. In deze zin hangt het ontstaan van de open ruimte rond het kasteel nauw samen met het ontstaan van Nieuwstadt als versterkte nederzetting (‘Oppidum’). De graven van Gelre stichtten dus een ‘Nieuwe stad’ en tezelfdertijd laten ze een boerderij bouwen of maken zich meester van een boerderij die hun economische belangen moet dienen. Omstreeks 1225 is de plek waar Nieuwstadt ligt eigendom geworden van de graven van Gelre. Vermoedelijk werd daar toen een boerderij gebouwd – het latere Huize Witham – alsmede een stad gesticht, het latere Nieuwstadt.

Nieuwstadt is ontstaan te Elsene zoals te lezen valt in de rand van een zegel van een akte van de graven van Gelre uit 1277. Daar staat namelijk “ S. NOVE VILLE APUD HELSENE COMITIS GELRENSIS “ hetgeen betekent: ‘Sigillum’ van de nieuwe stad te (H)elsene van de graven van Gelre’ . De bewoner van de boerderij kon, uit naam van de graaf van Gelre, een zekere controle houden op de gang van zaken in de ‘Nieuwe stad’. Bovendien kon hij, voor de graaf van Gelre, de verplichte bijdragen in geld of in natura in ontvangst nemen en opslaan in bijvoorbeeld de tiendschuur. Deze situatie verklaart ook de verkaveling van de open ruimte rond Huize Witham. Dat deze versnipperd was kwam doordat de Heer van Gelre, de uiteindelijke eigenaar van de grond, deze grond in pacht had gegeven aan kolonisten, boeren uit andere streken die hun geluk kwamen zoeken in de nieuwe stad.

Wat wordt bedoeld met het woord ‘Elsene‘ uit het stadszegel? Volgens historicus R. Verstaen ontleenden in de middeleeuwen pioniers in een streek de naam van een eerste nederzetting vaak aan botanische kenmerken van de omgeving. Zo zou het Elsene uit het zegel kunnen verwijzen naar een plaats met veel elzen. Dat er in het verleden (veel) elzen stonden te en in de omgeving van Nieuwstadt is een feit. De naamgeving ‘Elsene’ verwijst vaak naar een lager gelegen stuk grond dat om die reden met elzen beplant was. In de vroege middeleeuwen werden elzen immers vaak aangeplant in drassige stukken grond die in of nabij een beekdal waren gelegen. In het geval van Nieuwstadt was dat het dal van de Geleenbeek. Het is dus heel aannemelijk de voorloper van Huize Witham een herenboerderij is geweest op een plek waar veel elzenbomen stonden. Deze visie wordt ondersteund door de etymologische interpretatie van het woord ‘Witham’ wat ‘huis in een bos’ wil zeggen.

Torentje tijdens de grote restauratie

Achterzijde met torentje

Het huis vanuit de schapenwei

Witham vanaf tiendschuur

Nieuwstadt werd voor het eerst genoemd in een historische akte uit 1242 als “Nove Ville apud Helsene”. In dit document wordt Nieuwstadt erfelijk overgedragen aan Graaf Reinoud door diens oom Hendrik van Gelder, Heer van Montfort. Het dorp had vermoedelijk al wallen en grachten om zich te verdedigen. Het kreeg omstreeks 1250 stadsrechten en in 1290 trad Nieuwstadt zelfstandig op als stad, deel uitmakend van het Gelders Overkwartier. In 1398 werd het echter met de grond gelijk gemaakt door zijn eigen heer, Willem van Gelder, die hiermee wilde verhinderen dat de Brabanders en Luikenaren zich er zouden nestelen.

In 1444 werd Frederik van Wittem beleend met de Gelderse leengoederen te Nieuwstadt en in 1474 gingen deze over naar zijn broer Johan van Wittem. Door het huwelijk van dochter Maria van Wittem met Arnold van Ghoor, heer van kasteel Heel, kwam het kasteel in 1510 in handen van Jan van Ghoor. Zijn dochter trouwde met Johan van Groesbeek en hun zoon Seger droeg Witham over aan zijn zwager Arnold II Huyn van Amstenrade, heer van Geleen, gehuwd met Anna van Groesbeek.

In 1536 was er sprake van een huis ‘buiten de muren’, mogelijk hetzelfde huis dat in 1474 als “Hofstat” genoemd staat. In 1643 liet Otto Willem Schenck van Nydeggen in een verklaring optekenen dat het huis een eeuw geleden werd verwoest.

Op de landkaart uit 1728 staat in de burcht MH vermeld hetgeen staat voor Markies van Hoensbroeck. Op deze kaart is ook nog duidelijk de voorburcht te zien waarvan nu nog de huidige tiendschuur is overgebleven.

Rond 1850 kwam er een einde aan het adellijk eigendom van Huis Witham en werd de familie Roosen de nieuwe eigenaar. Zij werden achtereenvolgens opgevolgd door de families Lemaire, Widdershoven, Rutten en Roebroeck. In 1936 werd de familie Voncken de nieuwe eigenaar van het huis en de bijgelegen boerderij. In de Tweede Wereldoorlog fungeerde het huis als verpleeghuisvoor zowel Nederlandse en Duitse militairen. In de jaren na de oorlog werd het gebruikt als onderdak voor daklozen en vluchtelingen. Hierna werd het pand sterk verwaarloosd waarna het in verval raakte en verviel tot bouwval.

Van af 1995 werd het in slechte staat verkerende complex onder toeziend oog van Monumentenzorg volledig gerestaureerd en in de stallen rondom het binnenplein werden 8 woningen gerealiseerd. Het herenhuis werd na de restauratie aangekocht en bewoond door An en Dieter Minning. Deze hebben het herenhuis in 2015 verkocht aan Jan en Sandra Daris.

Huis Wittem anno 1950

Huis Wittem anno 1951

Huis Wittem voor de restauratie in 1998

Huize Witham na de restauratie in 2000

Huize Witham na de restauratie

Huize Witham met carrévormige hoeve

Aan den Bollenberg · Landgoed Aan gen End · Kasteel Aerwinkel · Kasteel Afferden · Alde Huys · Kasteel De Aldenborgh · Kasteel Aldenghoor · Alte Burg · Kasteel Amstenrade · Slot Annendael · Kasteel Arcen · Arenborg · Baersdonck · Baronsberg · Belfort · Kasteel De Berckt · Kasteel Bethlehem · Huis Blankenberg · Kasteel Bleijenbeek · Boerlo · Bolberg · Bollenberg · Kasteel De Bongard · Borchgrave · Kasteel d’Erp · Kasteel Borggraaf · Kasteel Borgharen · Kasteel Born · Huis Bree · Kasteel Broekhuizen · Gracht Bruggraaf · Kasteel De Burght · Kasteel Cartils · Kasteel Cortenbach · Huis De Dael · Dalheym · Huis Ten Dijcken · Kasteel Doenrade · Landgoed Doesborgh · Kasteel Erenstein · Kasteel Eijsden · Eijsden · Kasteel Elsloo · Eperhuis · Etzenraderhuuske · Exaten · Kasteel Eijckholt · Kasteel Eyckholt · Eys · Kasteel Genbroek · Gebroken Slot · Kasteel Geijsteren · Kasteel Op Genhoes · Kasteel Genhoes · Genneperhuis · Kasteel Het Geudje · Kasteel Geulle · Kasteel Geusselt · Kasteel Goedenraad · Kasteel Grasbroek · Kasteel Groenendaal · Groethof · Kasteel van Gronsveld · Kasteel Haeren · Kasteel Den Halder · Heerlaer · Kasteel Hillenraad · Kasteel Hoensbroek · Kasteel Holtmühle · Huize Holtum · Kasteel Horn · Huys ter Horst · Kasteel ten Hove · Kasteel Hurpesch · Kasteel Sint-Jansgeleen · Kasteel Jerusalem · Kasteel Kaldenbroek · Den Kamp · Kasteel Karsveld · Kasteel Keverberg · Klimmender Huuske · Koppelberg · Kasteel Lemiers · Leymskamp · Kasteelruïne Lichtenberg · Kasteel Limbricht · Huize Lovendael · Luyseycke · Huize Maagdenberg · Malbeck · Huize Manresa · Kasteel van Meerlo · Kasteel Meerssenhoven · Kasteel van Mheer · Kasteel Millen · Kasteel Montfort · Sint-Jozefklooster Villa Moubis · De Munt · Château Neercanne · Kasteel Neubourg · Huis Nierhoven · Nieuwborg · Kasteel Nieuwenbroeck · Nije Huys · Kasteel Nijenborgh · Kasteel Nijswiller · Kasteel De Bockenhof · Kasteel Obbicht · Kasteel Ooijen · Kasteel Oost (Valkenburg) · Kasteel Oost (Oost-Maarland) · Kasteel Ouborg · Kasteel Passarts-Nieuwenhagen · Prinsenhof · Kasteel Puth · Kasteel Raath · Kasteel De Raay · Reiderode · Kasteel Reijmersbeek · Kasteel van Rijckholt · Kasteel Rivieren · Kasteel Schaesberg · Kasteel Schaloen · Kasteel Scheres · Landgoed Schoneborg · Huis Severen · Sibberhuuske · Château St. Gerlach · Huis De Spyker · Stadhuis van Venlo · Huize Stalberg · Kasteel Stein · Stoel van Swentibold · Kasteel Strijthagen · Struyver · Kasteel Terborgh · Kasteel Ter Worm · De Tombe · Huis de Torentjes · Kasteel Vaalsbroek · Kasteel Vaeshartelt · Kasteel Valkenburg · Vinckenhof · Kasteel Vliek · Vogelsanxhof · De Vroenhof · Vrijburg · Kasteel Wambach · Weyborch · Kasteel Wijnandsrade · Wijnandsrade · Huize Witham · Kasteel Wittem · Kasteel Wolfrath · Kasteel Wylre · Kasteel Wijlre · In het Zand