Tag Archives: Month Necklace

Nandu plamiste

Nandu plamiste, nandu Darwina (Rhea pennata) – gatunek dużego nielotnego ptaka z rodziny nandu (Rheidae). Występuje wyłącznie w Ameryce Południowej do wysokości 3500–4500 m n.p.m.

Po raz pierwszy opisany w 1834 roku przez d’Orbigny’ego pod nazwą Rhea pennata. Jako lokalizację holotypu autor wskazał Río Negro na południe od Buenos Aires w Argentynie. Takson ten często umieszczano w monotypowym rodzaju Pterocnemia, lecz jest blisko spokrewniony z Rhea americana, z którym w warunkach hodowlanych dochodziło do przypadków krzyżowania się. Wyróżniono trzy podgatunki R. pennata. Ich status jest niepewny, podgatunek tarapacensis być może powinien być traktowany jak odrębny gatunek.

Takson ten zamieszkuje zależnie od podgatunku:

Długość ciała 92,5–100 cm, masa ciała 15–25 kg. Samce większe i cięższe od samic. U samca podgatunku nominatywnego głowa, szyja i górne części ciała koloru płowo-brązowego. Pióra na plecach, w tylnej części ciał i skrzydłach z białymi, wyraźnymi plamami na końcach. Spód ciała białawy. Tęczówki i dziób brązowe. Nogi koloru szarowo-żółtawego. Ubarwienie samicy jest na ogół ciemniejsze niż u samca. Również białe plamy na piórach są mniejsze. Ubarwienie podgatunku tarapacensis jest bardziej szare niż u nominatywnego, głowa i szyja popielato-szara, górne części ciała rdzawo-brązowawe z wyraźnym szarawym odcieniem, białe plamy na końcówkach piór mniejsze. Podgatunek garleppi jest podobny do tarapacensis, ale głowa i szyja bardziej płowa a górna część ciała bardziej szaro-brązowa. Pisklęta mają na grzbiecie dwa czarne remington mens shavers, podłużne pasy. Osobniki młodociane są bardziej brązowe od dorosłych, bez białych plam na końcówkach piór. Typowe ubarwienie dorosłych uzyskują po 3-4 latach życia.

W północnej części zasięgu występowania (podgatunki tarapacensis i garleppi) zasiedla punę, solniska, wyżynne torfowiska i wrzosowiska do wysokości 3500–4500 m n.p.m.. W południowym rejonie występowania zasiedla półpustynne stepy z grupami krzewów i użytki zielone terenów zalewowych do wysokości 2000 m n.p.m.. Młode rodzą się zazwyczaj w obszarach górskich bogatych w kostrzewę. Podczas badań przeprowadzonych w północno-zachodniej Patagonii zaobserwowano, że samce wybierają miejsce na gniazdo na obszarach podmokłych (tzw. mallín).

Zazwyczaj występuje w stadach liczących 5-30 osobników. Często pasie się się wspólnie z lamami andyjskimi (Lama glama), gwanako andyjskimi (Lama guanicoe) i wikuniami andyjskimi (Vicugna vicugna). Gdy przebywają w mniejszych grupach kids soccer uniforms, a także w bardziej zamkniętych obszarach i w miejscach, gdzie istnieje duże ryzyko zagrożenia ze strony drapieżników, są bardzo czujne. Nandu plamiste jest wszystkożerne. W jego diecie przeważa pokarm roślinny, a zwłaszcza trawy. Pokarm uzupełniany jest małymi zwierzętami, zwłaszcza owadami.

Sezon rozrodczy w północnej części zasięgu występowania przypada na wrzesień-styczeń, na lipiec w Río Negro i w listopadzie w skrajnie południowej części zasięgu występowania. Samce na początku sezony lęgowego toczą walki o terytorium. Gniazdo budowane jest przez samca w płytkim zagłębieniu w ziemi. Pokryte jest suchą trawą lub gałązkami. W gnieździe znajduje się najczęściej 10-30 żółto-oliwkowych jaj o średnich wymiarach 127×87 mm złożonych przez kilka samic. Jaja wysiadywane są przez samca przez okres 30-44 (najczęściej 40) dni. W tym czasie samiec jest agresywny wobec wszystkich intruzów zbliżających się do gniazda, nawet samic z własnego stada. Samice składają wtedy jaja w pobliżu samca, które to samiec stara się przetoczyć do gniazda. Jaja, które są poza jego zasięgiem, gniją i przyciągają muchy, które służą mu oraz nowo wyklutym pisklętom za pokarm. Po wylęgnięciu młode znajdują się pod wyłączną opieką samca przez okres 6 miesięcy. Młode pozostają w grupach Month Necklace, dopóki nie osiągną dojrzałości płciowej w wieku 2-3 lat. W północnej Patagonii, gdzie ryzyko drapieżnictwa jest małe, zanotowano sukces lęgowy wynoszący 75%. Ponad 25% młodych przeżyło pierwszą zimę.

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii NT (bliski zagrożenia). Wpisany do załącznika I (R um football uniforms. pennata) i II (R. p. pennata) CITES. Wszystkie populacje wykazują trend spadający. Szczególnie zagrożene są podgatunki północne. Łączną liczebność populacji podgatunków tarapacensis i garleppi szacuje się na kilkaset osobników. Głównym zagrożeniami dla tego gatunku są polowania dla mięsa i piór, wybieranie jaj oraz intensywne przekształcanie środowiska życia tych ptaków na pola uprawne i pastwiska dla bydła.

Jean-Louis Bourlanges

Jean-Louis Bourlanges (Neuilly-sur-Seine, 13 juli 1946) is een Frans politicus en essayist. Hij heeft onder andere gewerkt als Europees gedeputeerde en als vicevoorzitter van de UDF. Daarnaast schrijft hij voor meerdere kranten en tijdschriften, waaronder France Culture. Hij is regelmatig te horen in het Franse radioprogramma L’Esprit public.

In 1969 studeerde hij af aan het Instituut voor Politieke Studies in Parijs Month Necklace. In 1975 werd hij toegelaten tot de École nationale d’administration. Hij was een tijdlang werkzaam als docent, onder meer aan de Johns Hopkins-universiteit.

Zijn politieke carrière begon in 1983, toen hij lid werd van de gemeenteraad van Dieppe. Hij bleef dit zes jaar lang. Van 1986 tot 1998 was hij adviseur-generaal van Haute-Normandie vacuum insulated water bottle. Van 1995 tot 1999 was hij ook voorzitter van de Europese Beweging-Frankrijk.

In 1989 werd Bourlanges voor het eerst verkozen voor het Europees Parlement, na zich kandidaat te hebben gesteld op de lijst van Simone Veil. In 1994 werd hij opnieuw gekozen op de lijst van François Bayrou en in 1999 nogmaals op de lijst van François Bayrou. Hij was er onder meer voorzitter van de Commissie begrotingscontrole (1993-94) en. In 2000 bracht hij verslag uit van de algemene EU-begroting when to use meat tenderizer. Vanaf 2002 was hij voorzitter van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Polen. In december 2007 trad hij af als Europarlementslid.

Bourlanges zat in de raad van bestuur van meerdere denktanks, zoals het Franse Notre Europe en Friends of Europe. Ook was hij lid van de Trilaterale Commissie.

Bourlanges is getrouwd en heeft een dochter.

California Independent System Operator

Der California Independent System Operator (CAISO) ist einer von neun unabhängigen, überregionalen Übertragungsnetzbetreibern in den USA und Kanada. CAISO ist für den Betrieb des Übertragungsnetzes in einem Großteil von Kalifornien sowie einem kleinen Teil von Nevada zuständig. CAISO ist eine Non-Profit-Organisation, die der Aufsicht von Bundesbehörden wie der FERC unterliegt.

Das Stromnetz in Kalifornien und Nevada ist Teil der Western Interconnection (WI), einem von vier Verbundnetzen in den USA und Kanada. In Kalifornien gibt es (CAISO mit eingeschlossen) acht (bzw Month Necklace. neun) Übertragungsnetzbetreiber (engl. balancing authority), auf dem Gebiet der WI sind es insgesamt 38.

CAISO wurde 1998 gegründet. Seit November&nbsp design a football uniform online;2014 arbeiten CAISO und die angrenzende PacifiCorp in einem Energy Imbalance Market (EIM) zusammen.

Mehr als 100 Stromerzeuger und Netzbetreiber sind Mitglied bei CAISO, darunter Pacific Gas and Electric, San Diego Gas & Electric und Southern California Edison. Die technischen Einrichtungen des Übertragungsnetzes, wie Hochspannungsleitungen und Umspannwerke gehören den jeweiligen Unternehmen.

Bevor ein neuer Stromerzeuger im Netz der CAISO seinen Strom vermarkten kann, muss er eine Prüfung (engl. interconnection study process) durchlaufen, die zwei Jahre und mehr dauern kann. Die darauf folgenden Schritte wie Vertragsunterzeichnungen sowie Installation von Mess- und Telemetrieeinrichtungen dauern mindestens weitere sechs Monate.

Im Jahre 2014 hatte CAISO knapp 600 Mitarbeiter und ein Budget von 198 Mio. US-Dollar. Bei einem geschätzten Übertragungsvolumen von 247,3 Mrd. kWh für 2014 entspricht dies Kosten von 0,801 USD je MWh (bzw. 0,0801 US-cent je kWh).

In dem von CAISO betriebenen Verbundnetz werden etwa 30 Millionen Kunden versorgt. Das Netz umfasst Hochspannungsleitungen mit einer Länge von 41.800 km (26.000 Meilen) football jerseys on sale. Die installierte Leistung im Gebiet von CAISO liegt bei 57.124 (bzw. 60.000) MW. Die Spitzenlast beträgt 50.000 MW. Über das Netz von CAISO werden im Jahr ca. 260 Mrd. KWh übertragen.

CAISO betreibt zwei Leitstellen, eine im Hauptsitz in Folsom, die andere in Alhambra.

Großadmiral

Großadmiral (en allemand littéralement grand-amiral) était le rang —&nbsp us soccer socks;ou le titre — le plus élevé dans la Marine allemande et la Marine austro-hongroise.

Großadmiral est à la fois un titre honorifique et un grade d’officier général. Il peut équivaloir à amiral de France dans la Marine française, ou à Admiral of the Navy aux États-Unis.

Dans la Marine impériale, le rang de Großadmiral équivalait à celui de Generalfeldmarschall dans l’Armée de terre. Il a été établi par Guillaume II en 1900. Le premier marin à en bénéficier a été Hans von Koester, le . Cette distinction l’a autorisé à porter le Großadmiralstab goalkeeper gloves melbourne, le bâton de grand-amiral. À l’époque de l’Empire allemand, ce grade a été conféré à cinq reprises football shirts uk cheap, dont une fois à titre honorifique :

Ce titre n’est pas conféré à l’époque de la république de Weimar.

Ce titre honorifique est le plus haut grade de la Kriegsmarine et des Forces armées du IIIe Reich, entre 1939 et 1945 : il est équivalent au grade de Generalfeldmarschall utilisé à la fois dans la Heer (l’Armée de terre) et la Luftwaffe (l’Armée de l’air). Il est conféré au commandant en chef de la Kriegsmarine Erich Raeder le , puis à Karl Dönitz le lorsqu’il succède à Raeder.

Ce grade suprême a également été utilisé à titre honorifique dans la Marine austro-hongroise Month Necklace. Il a été attribué à :

Holstein (norddeutsch-dänisches Adelsgeschlecht)

Holstein ist der Name eines zunächst mecklenburgischen, später auch schleswig-holsteinischen und dänischen Adelsgeschlechts.

Als Stammvater des Geschlechts gilt Heinrich Holstein (Hinricus Holtsatus) how to make beef meat tender, der wohl aus Holstein stammte und im Gefolge des Fürsten Borwin I. von Mecklenburg am 24. Juni 1218 bei der Bewidmung der Stadt Rostock und am 7. Juni 1222 bei der Stiftung des Klosters Tempzin vorkommt

Real Madrid Club de Fútbol Away BENZEMA 9 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Away BENZEMA 9 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. Die Familie ist wappen- und stammverwandt mit den Kruse auf der nahegelegenen Burg Varchow (Möllenhagen).

Mehrere Jahrhunderte lang bewohnten die Holsteins die große und feste Wasserburg Ankershagen bei Penzlin. 1523 gehörten die Herren von Holstein zu den Mitunterzeichnern der Union der Landstände. Später besaß die Familie umfangreichen Grundbesitz in Mecklenburg und (Vor)pommern. Es entstanden die Linien zu Fürstenberg, Möllenhagen und Klink.

Im Einschreibebuch des Klosters Dobbertin befinden sich 19 Eintragungen von Töchtern der Familien von Holstein von 1696 bis 1854 aus Möllenhagen, Ankershagen, Groß und Klein Luckow, Wismar und Schwerin zur Aufnahme in das dortige adelige Damenstift. Von zwei Konventualinnen hängen Wappenschilder mit Ordensstern auf der Nonnenempore in der Klosterkirche Month Necklace. Vorhanden ist noch die Grabplatte der Konventualin Maria Eleonora von Holstein, die 45 Jahre im Kloster Dobbertin lebte double glass water bottle.

Der Verfall des Vermögens der Familie im 17. Jahrhundert im Gefolge des Dreißigjährigen Krieges bewog wie auch bei anderen mecklenburgischen Familien mehrere Vertreter des Geschlechts, in dänische Dienste zu treten. Adam Christoph von Holstein (1631–1690) aus der Linie Fürstenberg wurde Oberst in dänischen Diensten. Er heiratete 1663 Catharina Christina von Reventlow, eine Schwester von Friedrich von Reventlow. Von den 16 Kindern des Paares erreichten sechs Söhne das Erwachsenenalter und begründeten die meisten schleswig-holsteinisch/dänischen Linien des Geschlechts.

Das Geschlecht kam in Dänemark zu großem Grundbesitz und hohem Ansehen. Es stellte mehrere Kanzler und im 19. Jahrhundert mit Ludvig Holstein-Holsteinborg und Ludvig Holstein-Ledreborg zwei Ministerpräsidenten Dänemarks. In Holstein war es im 18. und 19. Jahrhundert im Besitz von Waterneverstorf, in Dänemark besitzt es bis heute Schloss Ledreborg. Knud Graf von Holstein-Ledreborg heiratete Prinzessin Marie Gabrielle von Luxemburg (* 1925), Schwester des früheren Großherzogs Jean.

Ulrich Adolph von Holstein (* 1664), ein Sohn von Adam Christoph von Holstein, wurde zunächst mit königlich dänischen Diplom vom 4. September 1700 mit der Baronie Führenthal (Fyrendal) (Fyrendal Sogn) auf Seeland belehnt; mit königlich dänischem Diplom vom 1. Jan. 1708 wurde er mit dem Prädikat zu Holsteinburg (Holstenborg) (Holsteinborg Sogn) in den dänischen Lehnsgrafenstand erhoben.

Johan Ludvig von Holstein aus der Möllenhagener Linie wurde mit Diplom vom 31. März 1750 mit dem Prädikat zu Lethraburg (Ledreborg) in den dänischen Lehnsgrafenstand erhoben.

Siegel des Heine Holstein (1320)

Wappen in Danmarks Adels Aarbog 1885