Tag Archives: hydration vest running

Getto piotrkowskie

Getto piotrkowskie – pierwsze getto żydowskie na terenach okupowanej przez III Rzeszę Polski podczas II wojny światowej, funkcjonujące od 5 października 1939 do 29 października 1942 roku w Piotrkowie.

Przed II wojną światową na obszarze powiatu piotrkowskiego zamieszkiwało 20 450 ludzi pochodzenia żydowskiego, czyli 9,2% ogółu mieszkańców powiatu. W Piotrkowie, liczącym na dzień 1 stycznia 1938 r. 51 294 mieszkańców, 21,8% stanowili mieszkańcy pochodzenia żydowskiego, czyli 11 651.

Getto powstało zarządzeniem nadburmistrza i jednocześnie komisarycznego zarządcy miasta – Hansa Drechsela. Było pierwszym gettem utworzonym na terenach okupowanej Polski. Przymusem zamieszkania w getcie objęto wszystkie osoby należące do żydowskiej gminy wyznaniowej.

Obszar getta obejmował początkowo Rynek Staromiejski oraz ulice: Grodzką, Garncarską i Starowarszawską (rejon kościoła farnego), a dokładnie ulice: Jerozolimska 1-150, Spaceerowa 7-8, Rzemieślnicza 1-33, Litewska 1-26, Plac Litewski 1-14, Oddzielna 2-32

Brazil Home KAKA 10 Jerseys

Brazil Home KAKA 10 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, Wiejska 1-16, J. Piłsudskiego 1-30, Zamkowa 1-24, Garncarska 1-28, Pereca 2-17, Leonarda 1-20, Starowrszawska 1-35, Zamurowana 1-16, Farna 1-8, Plac Czarnieckiego 2-8, Łazienna Mokra 1-6, Konarskiego 1-4, Plac Trybunalski 1-12, Rwańska 1-5, Rycerska 5-12, Sieradzka 1-10, szewska 1-10, Plac Niepodległości 2-7, Nadrowy 2-6 i Wspólna 1-9. Z dniem 23 października 1939 r., rozporządzeniem starosty Busse’go, do getta włączono ulice: Limanowskiego 1-20, Obrytkę (cała) i J. Piłsudskiego 34-65. W końcu października włączono jeszcze do getta ul. M. Skłodowskiej-Curie 1-20.

Cechą charakterystyczną piotrkowskiego getta było to, że miało ono charakter otwarty hydration vest running, nie zostało odizolowane od reszty miasta ogrodzeniem, jak na przykład inne getta (np. łódzkie, utworzone 8 lutego 1940 a definitywnie zamknięte 30 kwietnia, czy warszawskie). Granice piotrkowskiego getta wyznaczały jedynie niebieskie tablice o wymiarach 40 × 60 cm z czarną „trupią czaszką” i białym napisem „Ghetto”, ustawione w listopadzie 1939 na liniach granicznych. Kosztami utworzenia getta została obciążona Gmina piotrkowska.

Przesiedlenia na teren getta odbywało się bez żadnych odszkodowań za mienie pozostawione w części „aryjskiej” miasta.

Początkowo Polacy i Niemcy mieli w miarę swobodny wstęp na teren getta, natomiast Żydzi mogli opuszczać jego obszar tylko za specjalnymi przepustkami. Zwolnieni z tego obowiązku były osoby udające się Biura Pośrednictwa Pracy przy Urzędzie Pracy przy ul. Ziem Wschodnich 39; ob. Wojska Polskiego) w celu załatwienia formalności pogrzebowych i na piotrkowski cmentarz żydowski.

Zarządzeniem starosty powiatowego Buss’ego z dnia 16 lutego 1942 r. obszar getta uległ znacznemu zmniejszeniu. Odtąd obejmowało ono ulice: Starowarszawską od nr 2 do nr 31) – Rogową (ob. częściowo Łazienna Mokra i Pijarska) – Gminną (ob. Wiejska) 1-11 – Plac Trybunalski – Grodzką – Jerozolimską 3, 5, 42, 44, 46 – Plac Żydowski (ob. Plac Czarnieckiego) – Klasztorną (ob. Pijarska), z wyjątkiem posesji nr 2 oraz dostępu do kościoła – Krakowską (ob. Krakowskie Przemieście) 4, z wyjściem jedynie na ul. Garncarską – Krzywą (ob. Pijarska) 1-4 – Plac Lipowy (ob. Plac Niepodległości) 4-7, jedynie z wyjściem na ul. Rycerską – Litewską – Zamurową – Ziem Wschodnich (ob. Wojska Polskiego) 1-27, z przejściem do Miejskiego Urzędu Zdrowia, domu izolacyjnego i szpitala dla zakaźnie chorych – Rwańską 1-5 (nr 3 i 5 z wyjściem jedynie na Plac Żydowski) – Rycerską 6-16 (bez nr 7) – Sieradzką 1-4 oraz 6 – Szewską (bez nr 10) – Zamkową 1-24, Plac Zamkowy – Garncarską – Wspólną – Zgubioną (ob. Konarskiego).

W trakcie tworzenia getta powstał Komitet pod kierownictwem Moszka Tenenberga, który z dniem 11 listopada 1940 r. przekształcił się ma polecenie władz okupacyjnych w Radę Starszych Gminy Żydowskiej w Piotrkowie. Rada posiadała pięć Wydziałów:

Wiosną 1941 r. powstała umundurowana Policja Porządkowa pod dowództwem mec. Stanisława Zilbersteina.

W Radzie odtworzył się przedwojenny układ polityczny zarządzający Gminą Żydowską w Piotrkowie. Większość stanowili członkowie Bundu w koalicji z innymi ugrupowaniami socjalistycznymi. W sumie w administracji piotrkowskiego Judenratu pracowało około 500 osób. 5 lipca 1941 r. dotychczasowy przewodniczący Rady – Moszek Tanenberg został aresztowany wraz z grupą „bundowskich” radnych. Jego obowiązki przejął dotychczasowy zastępca – Szymon Warszawski, który sprawował tę funkcję do grudnia 1944 r. kiedy to został wywieziony z ostatnią grupą piotrkowskich Żydów do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie.

W getcie piotrkowskim w pierwszej kolejności znaleźli się piotrkowscy mieszkańcy pochodzenia żydowskiego, których według stanu na 3 grudnia 1939 r. było 9376 osób. Na przełomie lat 1939/1940 przesiedlono do piotrkowskiego getta ok. 25 tys. Żydów zamieszkałych w powiecie piotrkowskim.

Według szacunkowych danych Rady w tym czasie w piotrkowskim getcie znalazło się 16 tysięcy więźniów (faktyczny stan sięgał prawdopodobnie około 25 tys. osób).

Codzienne funkcjonowanie getta opierało się na szeregu zarządzeń dyskryminacyjnych na podstawie ogólnych zarządzeń gubernatora Hansa Franka jak i miejscowych zarządzeń wykonawczych:

Koszty wykonania wszystkich tych zarządzeń obciążały Gminy oraz poszczególnych Żydów. Również Gmina była zmuszona pokryć koszty narzucanych jej inwestycji, na przykład budowy dwóch baraków dla okolicznej ludności żydowskiej przesiedlanej do getta piotrkowskiego. Na porządku dziennym było bezpłatne i przymusowe wykorzystywanie więźniów getta do pracy przez wszelkiego rodzaju niemieckie instytucje.

Likwidacja getta piotrkowskiego odbyła się w kilku etapach.

Pierwszy i główny miał miejsce w dniach 14 – 29 października 1942 roku. Więźniów getta spędzono na plac pokoszarowy przy ul. Jerozolimskiej gdzie dokonywano selekcji. Z osób młodych i zdrowych formowano transporty 1000-osobowe, które wywożono do miejsca zagłady w Treblince. Osoby opieszale stawiające się na miejsce zbiorki zabijano na miejscu. Tak zginęło około 350 osób. Podobnie postępowano z ukrywającymi się. W trakcie tej akcji wymordowano też wszystkich chorych w szpitalu oraz wszystkie dzieci z przytułka. Świadkowie tych wydarzeń przekazali później, że niemowlęta były palone w metalowych miednicach przed synagogą.

Po zakończeniu zasadniczej akcji rozpoczęły się poszukiwania jeszcze ukrywających się Żydów. Znalezionych gromadzono w synagodze lub zabijano na miejscu. Z tej grupy ok. 1000 osób wywieziono najpierw do Tomaszowa Maz. a następnie do Treblinki. Kolejnych znajdowanych dalej gromadzono w synagodze. W dniach 19 i 20 listopada 1942 r. wszystkie te osoby rozstrzelano w lesie rakowskim. Pierwszego dnia 160 osób, a następnego 560.

Po tej akcji pozostało z ok. 29 tys. więźniów getta ok. 3 tys. ludzi niezbędnych Niemcom do pracy. Dla nich, w miejscu dawnego getto utworzony został obóz pracy (tzw. “małe getto”) pomiędzy ulicami Starowarszawską – Garncarską – Zamurowaną i Jerozolimską. Z nich, 25 lutego 1943 r. wywieziono 250 osób do fabryki amunicji w Skarżysku Kamiennej. W sierpniu 1943 r. nastąpiła ostateczna likwidacja obozu pracy. W tym czasie 1040 osób skierowano do obozów pracy w Hucie Szkła Okiennego “Kara” i ok. 600 do Zakładów Drzewnych na Bugaju (rejon Piotrkowa). Te obozy zostały zlikwidowane w grudniu 1944 lub styczniu 1945 roku, na wieść o zbliżającym się froncie. Pozostałych w nich Żydów wywieziono do obozu koncentracyjnego Buchenwald, w tym ostatniego prezesa Rady Starszych getta piotrkowskiego Szymona Warszawskiego how to tenderize. Część z nich doczekała tam wyzwolenia.

Otterup

Koordinater: Otterup er en tidligere stationsby på det nordlige Fyn med 5.132 indbyggere (2017), beliggende 15 km nord for Odense, 6 km nordvest for ladepladsen Klintebjerg ved Odense Fjord og 23 km øst for kommunesædet i Bogense. Byen er den største i Nordfyns Kommune og ligger i Region Syddanmark.

Otterup ligger i Otterup Sogn. Otterup Kirke ligger i byen. 2 km nordøst for byen ligger herregården Ørritslevgård.

Sletten Skole med i alt 860 elever har tre afdelinger: Både afdeling Nordvest i Otterups nordvestlige parcelhuskvarter og afdeling Skovløkken 3 km sydøst for byen har 0.-6. klasse, og afdeling Otterup midt i byen har 0.-9. klasse. Alle tre afdelinger har SFO til børn i 0.-2. klasse og klub til børn i 3.-6. klasse.

Otterup Realskole fra 1884 har 232 elever, fordelt på ét spor i 0.-6. klasse og to spor i 7.-9. klasse. Skolen har SFO med pladsgaranti for børn i 0.-3. klasse.

Otterup Bold- og Idrætsklub (OB&IK) har hjemmebane i byen. I 2009-13 spillede klubben i 2. division (fodbold). Den er stiftet i 1913 og har over 500 medlemmer hydration vest running. Ud over fodbold har den rummet andre idrætsgrene som håndbold, badminton, bordtennis, boksning, karate og gymnastik, men flere af disse er efterhånden udskilt i selvstændige klubber. Således blev Otterup Håndboldklub (Otterup HK) stiftet i 1953. Den har ca. 300 medlemmer og driver et motionscenter sammen med OB&IK football tops for kids. Senest har Otterup Gymnasterne dannet deres egen klub.

Byen benævnes Ottorp i 1427.

På marken Galgedil i det vestlige Otterup har Odense Bys Museer fundet en gravplads fra Vikingetiden med et stort antal grave. I disse er der fundet såvel knoglemateriale som vikingegenstande. I sommeren 2005, da området skulle udlægges til parcelhusbyggeri, fandt man yderligere 19 grave, hvilket bragte det samlede antal op på 50. Dermed er gravpladsen den største kendte vikingegravplads på Fyn. Fundene kan beses på Odense Museum.

I byens vestlige udkant ligger den tidligere herregård Nislevgård reusable water bottle with filter. Dens ejer oprettede i 1722 “Frelserens Hospital” i et hus ved kirken med plads til 8 fattiglemmer. Et par hundrede år senere overtog Otterup sognekommune huset på Bakkevej 2 og brugte det som bibliotek. Da biblioteket flyttede i 1958 fabric sweater, blev huset til Otterup Museum.

Efter at jernbanen var kommet til Otterup, blev der i 1896 anlagt en 800 m lang roebane mellem stationen og Nislevgård. Dens tracé er bevaret som Kærlighedsstien mellem Damløkkevej og Nislevgård og er et af Danmarks bedst bevarede roebanetracéer.

Statens Jordlovsudvalg overtog Nislevgård i 1925. Bygningerne, der senere er suppleret med tilbygninger, var spædbørnshjem 1926-80. Nislevgård er nu efterskole for ordblinde og har plads til ca. 100 elever.

Otterup havde station på Nordfyenske Jernbane (1882-1966). Det var banens største mellemstation. Banen gik en stor omvej for at komme til Otterup, idet den direkte linje mellem Odense og Bogense ville være over Søndersø.

Navnene Jernbanegade og Banepladsen minder stadig om stationsbytiden, men stationsbygningen er revet ned. Inde i byen er små stykker sti anlagt på banetracéet mellem Gartnervænget og Banepladsen og langs Skydebanevej. Uden for byen er et længere stykke af tracéet bevaret mellem Rødevej og Åkandevej.

Omkring 1870 beskrives forholdene således: “Otterup ved Landeveien, med Kirke, Apothek og Hospital, Hjorslev med Skole“.

Stationen blev lagt et par hundrede meter vest for landsbygaden (Nørregade-Søndergade), hvor Otterup allerede var vokset sammen med nabolandsbyen Hjorslev mod syd. Ved banens start havde Otterup som mange andre landsbyer skole, smedje og mølle, men derudover også apotek, lægebolig og jordemoderhus.

Omkring århundredeskiftet beskrives forholdene således: “Otterup (gml. Form Ottorp), ved Landevejen, med Kirke, „Frelserens Hospital” (opr. 1722 af Gehejmer. Chr. Sehestedt, † 1740, og Hustru, med et Hus ved Kirken til 8 fattige af Nislevgaards Gods), Apotek, Lægebolig og Mølle; den med Otterup sammenbyggede Hjorslev (1497: Hiorsløff), ved Landevejen, med Skole, Realskole, Forsamlingshus („Otterup Forsamlingshus”), Bryggeri, Cementtagstensfabrik m. m. samt Post-og Jærnbanestation („Otterup Station”)“.

Omkring 1960 havde Otterup også fået teknisk skole, missionshus, stadion, politistation, biograf, hotel, bank, sparekassefilial, mejeri, frugtlager, maltgøreri, andelskølehus, andelsvaskeri, elektricitetsværk, vandværk, bogtrykkeri og fabrikker, der fremstillede rør, tagsten, træsko, emballage og møbler.

Mellem 1889 og 1994 lå geværfabrikken Schultz & Larsen ved Fabriksvej og Skydebanevej. Virksomheden producerede fortrinsvis jagt- og salonrifler, men beskæftigede sig også i 1920’erne og 1930’erne med produktion af riffelpiber til både maskingeværer og maskinpistoler. Den udviklede panserværnsvåbnet “Ultra 2”. Fabriksbygningen er nu kultur- og medborgerhus.

Otterup Kommune blev dannet ved sammenlægning af 11 sognekommuner 1. april 1966, altså inden kommunalreformen i 1970. Der blev bygget rådhus til den nye kommune, hvor jernbanestationen havde ligget. Det nye rådhus afløste Otterup sognekommunes gamle rådhus, som stadig findes over for Otterup Hotel i Jernbanegade. Det gamle rådhus har senest huset skoletandplejen, men kommunen har sat det til salg i september 2015.

Ved kommunalreformen i 2007 blev Otterup Kommune lagt sammen med Bogense og Søndersø kommuner til Nordfyns Kommune.

Nislevgaard

Kærlighedsstien på roebanens tracé

Banetracé langs Skydebanevej

Otterup Rådhus

Wolfgang Gundling

Wolfgang Gundling (* 24. Dezember 1637 in Nürnberg; † 31. Juli 1689 ebenda im Heilsbrunner Hof, auch Wolfgangus Gundlingius) war ein protestantischer Prediger, Diakon und Kapitelsdekan sowie Kirchenschriftsteller hydration vest running.

Wolfgang Gundling, ein Spross der fränkischen Familie Gundling lemon squeeze hike, wurde als einziger Sohn des Konrad Gundling und der Klara geborene Sommer geboren. Nach seinem Studium an der Universität Altdorf war er zunächst ab 1664 als Geistlicher in Rasch und Altdorf tätig. Er heiratete am 6. Mai 1668 Helena Vogel, die Tochter des Magister Johannes Vogel, der Rektor der Sebaldusschule in Nürnberg war. Er hatte drei Söhne und zwei Töchter, darunter die Gelehrten Jacob Paul Freiherr von Gundling (1673–1731) und Nikolaus Hieronymus Gundling (1671–1729) und den Künstler Johann Jakob Gundling (um 1666–1712). Nachdem er zuerst in Oberkrumbach und ab 1668 in Kirchensittenbach tätig war, war er bis zu seinem Tod Prediger, Diakon und Kapitelsdekan bei St. Lorenz in Nürnberg. Schon sein Großvater Franziskus genannt Franz Gundling war Prediger an St. Lorenz und Weggefährte von Andreas Osiander. Franziskus unterschrieb 1555 die Confessio anti-Osiandrina.

Wolfgang Gundling trat wie schon sein Großvater Franziskus Gundling stark für den Protestantismus ein. Schon während seines Studiums verfasste er einige Disputationen cheap socks and underwear. So disputierte er in Altdorf über seines Professor Reinbars Synopsia theol. Christ. Dogmaticae. Im Jahr 1661 folgte dann de aemulatione, bevor er 1663 die Dissertation de idololatria bei Johann Conrad Dürr verfasste. Außerdem verfasste er in der Altdorfer Zeit de Tito Flavio Domitiano sowie 1681 Eustradii Johanis Zialovsky Rutheni brevem delincationem Ecclesiae orientalis graecae cum notis. Die Schriften Observationes und Canones graeci concilii Laodiceni cum versionibus Gentiani Herveti, Dionysii Exigui, Isidori Mercatoris, et observationibus wurden 1684 in Nürnberg veröffentlicht, wobei letztere 1758 mit Dekret des Papstes Benedikt XIV auf den Katholischen Index librorum prohibitorum gesetzt wurde.

Nicht alle seine Schriften fanden vor seinem Tod Veröffentlichung, so wurden die Canones concilii Gangrensis von seinem Sohn Nikolaus Hieronymus Gundling 1695 veröffentlicht.