Tag Archives: kids soccer uniforms

Nandu plamiste

Nandu plamiste, nandu Darwina (Rhea pennata) – gatunek dużego nielotnego ptaka z rodziny nandu (Rheidae). Występuje wyłącznie w Ameryce Południowej do wysokości 3500–4500 m n.p.m.

Po raz pierwszy opisany w 1834 roku przez d’Orbigny’ego pod nazwą Rhea pennata. Jako lokalizację holotypu autor wskazał Río Negro na południe od Buenos Aires w Argentynie. Takson ten często umieszczano w monotypowym rodzaju Pterocnemia, lecz jest blisko spokrewniony z Rhea americana, z którym w warunkach hodowlanych dochodziło do przypadków krzyżowania się. Wyróżniono trzy podgatunki R. pennata. Ich status jest niepewny, podgatunek tarapacensis być może powinien być traktowany jak odrębny gatunek.

Takson ten zamieszkuje zależnie od podgatunku:

Długość ciała 92,5–100 cm, masa ciała 15–25 kg. Samce większe i cięższe od samic. U samca podgatunku nominatywnego głowa, szyja i górne części ciała koloru płowo-brązowego. Pióra na plecach, w tylnej części ciał i skrzydłach z białymi, wyraźnymi plamami na końcach. Spód ciała białawy. Tęczówki i dziób brązowe. Nogi koloru szarowo-żółtawego. Ubarwienie samicy jest na ogół ciemniejsze niż u samca. Również białe plamy na piórach są mniejsze. Ubarwienie podgatunku tarapacensis jest bardziej szare niż u nominatywnego, głowa i szyja popielato-szara, górne części ciała rdzawo-brązowawe z wyraźnym szarawym odcieniem, białe plamy na końcówkach piór mniejsze. Podgatunek garleppi jest podobny do tarapacensis, ale głowa i szyja bardziej płowa a górna część ciała bardziej szaro-brązowa. Pisklęta mają na grzbiecie dwa czarne remington mens shavers, podłużne pasy. Osobniki młodociane są bardziej brązowe od dorosłych, bez białych plam na końcówkach piór. Typowe ubarwienie dorosłych uzyskują po 3-4 latach życia.

W północnej części zasięgu występowania (podgatunki tarapacensis i garleppi) zasiedla punę, solniska, wyżynne torfowiska i wrzosowiska do wysokości 3500–4500 m n.p.m.. W południowym rejonie występowania zasiedla półpustynne stepy z grupami krzewów i użytki zielone terenów zalewowych do wysokości 2000 m n.p.m.. Młode rodzą się zazwyczaj w obszarach górskich bogatych w kostrzewę. Podczas badań przeprowadzonych w północno-zachodniej Patagonii zaobserwowano, że samce wybierają miejsce na gniazdo na obszarach podmokłych (tzw. mallín).

Zazwyczaj występuje w stadach liczących 5-30 osobników. Często pasie się się wspólnie z lamami andyjskimi (Lama glama), gwanako andyjskimi (Lama guanicoe) i wikuniami andyjskimi (Vicugna vicugna). Gdy przebywają w mniejszych grupach kids soccer uniforms, a także w bardziej zamkniętych obszarach i w miejscach, gdzie istnieje duże ryzyko zagrożenia ze strony drapieżników, są bardzo czujne. Nandu plamiste jest wszystkożerne. W jego diecie przeważa pokarm roślinny, a zwłaszcza trawy. Pokarm uzupełniany jest małymi zwierzętami, zwłaszcza owadami.

Sezon rozrodczy w północnej części zasięgu występowania przypada na wrzesień-styczeń, na lipiec w Río Negro i w listopadzie w skrajnie południowej części zasięgu występowania. Samce na początku sezony lęgowego toczą walki o terytorium. Gniazdo budowane jest przez samca w płytkim zagłębieniu w ziemi. Pokryte jest suchą trawą lub gałązkami. W gnieździe znajduje się najczęściej 10-30 żółto-oliwkowych jaj o średnich wymiarach 127×87 mm złożonych przez kilka samic. Jaja wysiadywane są przez samca przez okres 30-44 (najczęściej 40) dni. W tym czasie samiec jest agresywny wobec wszystkich intruzów zbliżających się do gniazda, nawet samic z własnego stada. Samice składają wtedy jaja w pobliżu samca, które to samiec stara się przetoczyć do gniazda. Jaja, które są poza jego zasięgiem, gniją i przyciągają muchy, które służą mu oraz nowo wyklutym pisklętom za pokarm. Po wylęgnięciu młode znajdują się pod wyłączną opieką samca przez okres 6 miesięcy. Młode pozostają w grupach Month Necklace, dopóki nie osiągną dojrzałości płciowej w wieku 2-3 lat. W północnej Patagonii, gdzie ryzyko drapieżnictwa jest małe, zanotowano sukces lęgowy wynoszący 75%. Ponad 25% młodych przeżyło pierwszą zimę.

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii NT (bliski zagrożenia). Wpisany do załącznika I (R um football uniforms. pennata) i II (R. p. pennata) CITES. Wszystkie populacje wykazują trend spadający. Szczególnie zagrożene są podgatunki północne. Łączną liczebność populacji podgatunków tarapacensis i garleppi szacuje się na kilkaset osobników. Głównym zagrożeniami dla tego gatunku są polowania dla mięsa i piór, wybieranie jaj oraz intensywne przekształcanie środowiska życia tych ptaków na pola uprawne i pastwiska dla bydła.

Alan Trammell

Als Spieler

Als Manager

Als Coach

Alan Stuart Trammell (* 21. Februar 1958 in Garden Grove, Kalifornien) ist ein ehemaliger US-amerikanischer Baseballspieler und aktiver Trainer in der Major League Baseball.

In den Jahren 1977 bis 1996 spielte er als Shortstop bei den Detroit Tigers. Trammell, Spitzname “Tram”, hatte eine erfolgreiche Spielerkarriere bei den Tigers. Höhepunkte hierbei waren der Gewinn der World Series im Jahre 1984 und der Divisiontitel in der American League-East im Jahre 1987. Besondere Stärken von Trammell waren seine gute Reichweite und Stärken beim Double Play, die vor allem auf die ungewöhnlich hohe Genauigkeit seiner Würfe zurückzuführen waren.

Nach dem Ende seiner aktiven Karriere 2003 blieb Trammell den Tigers noch bis zum Jahre 2005 als Team-Manager erhalten. Momentan ist Alan Trammell “bench coach” bei den Arizona Diamondbacks.

Trammells Karriere begann beim Farmteam der Tigers in Montgomery, wo er in der Southern League zum Einsatz kam. Dort bestritt er auch das erste Spiel gemeinsam mit Lou Whitaker, der über viele Jahre Teamkollege von Trammell bleiben sollte. Beide gemeinsam feierten ihr Debüt in der MLB am 9. September 1977 im Fenway Park. Dies war der Beginn der ersten von insgesamt Neunzehn Spielzeiten, in denen Trammell und Whitaker dasselbe Jersey trugen.

Im Jahre 1980 wurde Trammell, dank seiner Defensivleistungen und einem “batting average” von .300, erstmals zum All-Star-Game gerufen. Die Ehre t shirt for football, für die Allstars der American League zu spielen sollte ihm noch fünf weitere Male zuteilwerden. Seinen endgültigen Durchbruch feierte Trammell dann in der Saison 1984, wo er mit einem batting average von .314, 14 Homeruns, 66 Runs batted in und 30 gestohlenen Bases, zu den überragenden Spielern der Saison zählte. Folgerichtig gewann er den MLB Comeback Player of the Year Award.

Trammell und Whitaker traten während der Saison 1983 zudem als Gaststars in der Fernsehserie Magnum, p.i. an der Seite von Tom Selleck auf. Selleck, der in Detroit geboren ist, spielte den Protagonisten der Serie als bekennenden Tigers-Fan.

Trammell und seine Teamkollegen lieferten im Jahre 1984 eine Traumsaison ab, die mit dem Sieg der World Series gekrönt wurde. Obwohl Trammell über die komplette Saison unter einer Sehnenscheidenentzündung in der Schulter litt und 43 Spiele der regular season verpasste, landete er auf Platz fünf bei den “batting average” und wurde achter in der Statistik der “on base percentage”. In der Serie um den Titel der American League gegen die Kansas City Royals erreichte Trammell einen “batting average” von .364 und erzielte einen Homerun und drei “runs batted in”. In der World Series gegen die San Diego Padres gelangen ihm zwei Homeruns in Spiel 4, mit denen er quasi im Alleingang die Partie entschied. Neun seiner 20 “at bats” in der World Series waren “on base”. Detroit gewann die Serie mit 4-1 und Trammell wurde zum World Series MVP gewählt.

Nach zwei erfolgreichen Jahren wurde Trammell 1985 von einigen Verletzungen gehemmt und kam über einen “batting average” von .258 nicht hinaus. Nach der Saison musste er sich am linken Knie und an der rechten Schulter operieren lassen uniform maker football. Die darauf folgende Saison kam er allerdings sehr erfolgreich zurück und schaffte es sowohl 20 Homeruns fabric lint shaver, als auch 20 gestohlene Bases in einer Saison zu erzielen. Zudem stellte er mit 75 RBI einen neuen persönlichen Rekord auf.

1987 konnte Trammell sich dann erneut extrem Verbessern und erreichte im September einen überragenden Schlagdurchschnitt von .416, inklusive sechs Homeruns und 17 RBI. Damit hatte er großen Anteil am Titel in der American League East, den die Tigers erringen konnten. Sein Saisonergebnis von 200 Hits und 100 RBI in einer Saison war die beste Leistung eines Tigers Spielers seit dem Erfolg von Al Kaline im Jahre 1955.

In den folgenden Jahren wurde Trammell von einer Verletzung nach der anderen heimgesucht und verschlechterte sich dadurch zunehmend, sowohl beim Schlagen, als auch auf dem Feld. 1991 kam er aufgrund von Knie- und Knöchelverletzungen nur auf 101 Spiele. In der darauf folgenden Saison 1992 gar nur noch auf 29 Einsätze, bevor er sich den rechten Knöchel brach und den Rest der Saison aussetzen musste. Nachdem er die Verletzung auskuriert hatte, gelang es ihm nicht mehr als regulärer Shortstop in den Kader zu stoßen. 1996 dann trat er vom aktiven Sport zurück.

In seiner 20-jährigen Karriere erreichte Trammell einen Schlagdurchschnitt von 28,5 %, inklusive 185 Homeruns, 1003 RBI, 1231 Runs, 2365 Hits, 412 Doubles, 55 Triples und 236 gestohlenen Bases in 2293 Spielen. Im Anschluss an die aktive Karriere agierte Trammell 1999 als Schlagtrainer bei Detroit und 2000 bis 2002 als First-Base-Coach bei den San Diego Padres, bevor er als Manager zurück nach Detroit kam.

Alan Trammell übernahm den Managerposten bei den Tigers am 9. Oktober 2002, nachdem das Team zu den schlechtesten der Major League Baseball zählte. In seiner ersten Saison als Manager 2003 verloren die Tigers 119 Spiele in der American League und stellten damit einen Negativrekord auf. In der Saison 2004 konnte das Team sich, nicht zuletzt durch die gute Managerarbeit, auf ein Record von 72-90 verbessern. Dies war die größte Erfolgsverbesserung eines Teams in der American League seit 16 Jahren. Im Jahre 2005 blieb das Ergebnis mit einem Record von 71-91 fast unverändert. In seiner Zeit als Manager bei den Tigers brachte Trammell es dementsprechend auf einen Gesamtrecord von 186-300.

Nachdem die Tigers drei Jahre in Folge keinen positiven Record erreichen konnten wurde Trammell am 3 kids soccer uniforms. Oktober 2005 entlassen und durch Jim Leyland ersetzt. Das Angebot der Tigers als Assistent zu bleiben lehnte Trammell ab.

Im Oktober 2006 unterschrieb er bei den Chicago Cubs, bei denen er ab der Saison 2007 als Bench Coach arbeitete. Von Beobachtern wurde dies als Schritt zurück in Richtung eines zukünftigen Managerpostens in der MLB gesehen. Nach dem Rücktritt von Manager Lou Pinella im August 2010 ernannten die Cubs nicht Trammell, sondern den bisherigen Bench Coach Mike Quade zum neuen Manager. Trammell verließ die Cubs zum Saisonende und wurde am 26. Oktober 2010 von den Arizona Diamondbacks als neuer Bench Coach unter Vertrag genommen.