Tag Archives: safe glass water bottles

Arthur Foote

Arthur Foote

Arthur William Foote (né le à Salem, dans le Massachusetts – mort le à Boston) est un compositeur classique américain. Il est l’un des membres de l’école de Boston, avec George Chadwick, Amy Beach, Edward MacDowell, John Knowles Paine et Horatio Parker.

La tendance actuelle est de qualifier la musique de Foote de « romantique » et « européenne » à la lumière des générations suivantes de compositeurs américains tels que Aaron Copland, Roy Harris et William Schuman, qui ont tous contribué à développer une musique classique reconnue comme américaine.

Foote fut un des premiers musiciens à défendre Brahms et Wagner et à promouvoir les représentations de leurs œuvres. Il fut professeur et a rédigé des ouvrages pédagogiques, dont Modern Harmony dans Theory and Practice (1905), écrit avec Walter R. Spalding, réédité sous le titre Harmony (1969). Il a aussi écrit Some Practical Things in Piano-Playing (1909) et Modulation and Related Harmonic Questions (1919). Il a contribué à de nombreux articles de revues, dont Then and Now, Thirty Years of Musical Advance in America pour la revue Etude (1913) et A Bostonian Remembers pour Musical Quarterly (1937).

Une grande partie de la musique de Foote est constituée de compositions de musique de chambre et ces œuvres sont parmi ses meilleures. À propos de cette musique, le Chamber Music Journal écrit : « Si son nom n’est pas totalement inconnu, il est exact de dire que sa musique l’est. C’est une honte safe glass water bottles. Sa musique de chambre est de première classe, et mérite d’être diffusée régulièrement en concert. » Son Quintette avec piano, Op. 38 et son Quatuor avec piano, Op. 23, sont particulièrement prisés

Brazil Home HULK 7 Jerseys

Brazil Home HULK 7 Jerseys



. En ce qui concerne le Quintette avec piano, l’auteur de l’article cité écrit : « Chacun de ces mouvements est un joyau. Le scherzo est particulièrement beau et le final au-delà de tout reproche. Je crois que la seule raison pour laquelle cette œuvre n’a jamais reçu l’audience qu’elle mérite est due au fait qu’elle a été écrite par un Américain qui était « hors du cercle ». Pour le Quatuor avec piano water resistant cover, son opinion est qu’« il est aussi bon que n’importe quel quatuor avec piano de la fin du XIXe siècle. »

Love Is the Drug (film)

Love is the Drug (also known as Addicted to Her Love) is a 2006 American drama produced by Box Office Productions and Alpine Pictures. Directed by Elliott Lester, it was filmed in Los Angeles, California. It was previewed at the Slamdance Film Festival in January 2006 before being released theatrically on a limited basis in Seattle, Washington on October 6, 2006. Starring John Patrick Amedori, Lizzy Caplan, and D.J. Cotrona, the film tells the story of a social outcast who becomes obsessed with a pretty wealthy girl and begins stealing drugs for her friends to be near her. It received mixed reviews from critics.

Jonah Brand (John Patrick Amedori) is a scholarship student at a private school full of wealthy students. Poor and lacking the social confidence of his classmates, at graduation he finds himself attracted to Sara Weller (Lizzy Caplan), who is part of a close-knit quartet of drug users that includes her boyfriend Troy (Jonathon Trent) and their friends Lucas (D.J. Cotrona) and Erin (Jenny Wade). Sara returns his interest but the rest of her group discourage Jonah’s attention. However, after the group learn that he works part-time at a pharmacy doing delivery, they bring them into his world for the summer, in exchange for his stealing prescription drugs for them. Jonah’s mother, Sandra (Daryl Hannah), is too busy working multiple jobs to try to keep up appearances, to try to deal with her son’s sudden change in behavior. As the group gets more experimental with their drugs of choice, Jonah unravels as he becomes more and more obsessed with Sara. After Troy dies under questionable circumstances, his parents hire private investigator Phil Hackwith (Bruce A. Young) to try to find out the truth. The investigator questions all four of the teens with little results. A few days later, Sara comes to visit Jonah at work, stating that she feels empty and doesn’t know why she’s there. Jonah asks her to come away to Tijuana with him for the weekend, she agrees. The next morning, the private investigator watches from his parked car as they pull out of the driveway together. They proceed to drink lots of tequila and drunkenly kiss in the hotel room, which leads to sex, during which Sara asks Jonah to stop and he does not. Afterwards, she is clearly distraught and demands to be taken home. They return to California that evening. The next day at work, Lucas storms in and informs Jonah’s boss that Jonah has been stealing pills and selling them. Jonah is not able to deny this and is subsequently fired. He shows up in Sara’s backyard uninvited later that night, ignoring her requests that he leave, and confesses that he was the one who bought the drugs for Troy. He asks her if she will run away to Mexico with him, saying he’ll rob the pharmacy for pills and money. She says “okay”, primarily to get him the hell out of her backyard safe glass water bottles. On the day they are scheduled to depart. Jonah loses his temper and physically abuses his mother. He later meets Sara in the bathroom of Lucas’ house. He tries to convince her that she has feelings for him; she doesn’t. Jonah attempts to give her drugs but she is reluctant to taking them. During this time the private investigator comes to Lucas’ house and asks for Sara. Erin goes looking for her. After realizing that Sara will never love him, Jonah commits suicide by stabbing himself with a pair of scissors. The film is ended with Lucas expandable running belt, Erin, and the private investigator walking into the bathroom and seeing Jonah’s dead body with Sara frightened in the corner stainless steel drinking cups.

Love is the Drug debuted as an entry in the January 2006 Slamdance Film Festival. It was given a limited theatrical release in Seattle, Washington on October 6, 2006. It was released to Region 4 DVD in Australia.

Love is the Drug holds a rating of 60% and an average rating of 5.2 out of 10 on the film aggregate site Rotten Tomatoes, based on reviews from five critics. Varietys Justin Chang called the film “darkly compelling” and a “smartly acted and strikingly confident feature”, he praised the cinematography and screenplay. He also praised Caplan’s performance as Sara and felt Cotrona was “explosively charismatic”, but he criticized the film’s ending as “repetitive and overwrought” and found that the final moments “played like a cheap stunt”. While Seattle Times reviewer Ted Fry praised the film as a “small, earnest and generally well-acted movie [that] infuses a horrifying sense of realism in the sexual and drug-fueled behavior of kids who believe they are mature beyond their years”, he also criticized the characters as being hard to identify or sympathize with and found Johah’s eventual actions to be “unpleasantly erratic”. Soren Andersen of The News Tribune panned the film, feeling the characters were sympathetic. In particular, he felt Sara was “vapid” and Lucas a “Robert Downey, Jr. doppelgänger” and “heartlessly manipulative substance abuser”. The Seattle Post-Intelligencer’s Bill White gave the film a grade of “D” and stated that Lester “aim[ed] for an edgy teen melodrama and finishe[d] with something less than a spineless horror flick”. In particular, he felt the ending was “as predictable as it is improbable” and stated that it seemed like “an alternate ending to ‘Beyond the Valley of the Dolls,’ shot by the gaffers during a meal break.”

Franciszek Kokot

Franciszek Józef Kokot (ur best lime squeezer. 24 listopada 1929 w Oleśnie) – polski lekarz, nefrolog i endokrynolog, profesor nauk medycznych, rektor Śląskiej Akademii Medycznej (1982-1984), członek rzeczywisty PAN i PAU.

Laureat tytułu Doctor honoris causa 9 wyższych uczelni oraz nagrody Lux ex Silesia w 2001 roku.

Franciszek Kokot jest członkiem honorowym 14 zagranicznych towarzystw nefrologicznych.

Franciszek Kokot urodził się 24 listopada 1929 roku w Oleśnie. W 1948 zdał egzamin dojrzałości i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Lekarskiej w Rokitnicy Bytomskiej. Uzyskał dyplom lekarza w 1953 roku. Ukończył specjalizację I stopnia w zakresie chorób wewnętrznych w 1955, a II stopnia w 1958. W 1957 otrzymał tytuł stopień kandydata nauk medycznych i w 1962 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. Na wniosek Rady Wydziału Lekarskiego Śląskiej Akademii Medycznej w 1969 został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego Śląskiej Akademii Medycznej, a w 1982 otrzymał tytuł naukowy profesora zwyczajnego .

W 1975 obiął funkcję Kierownika Kliniki Nefrologii Instytutu Chorób Wewnętrznych (przemianowaną w 1981 na Katedrę i Klinikę Nefrologii), a w 1997 na Katedrę i Klinikę Nefrologii, Endokrynologii i Chorób Przemiany Materii. W 1979 ukazało się pierwsze wydanie książki autorstwa Franciszka Kokota Choroby wewnętrzne. Pełnił funkcję prorektora ds. szkolenia podyplomowego w latach 1980-1982. Następnie w latach 1982-1984 obiął funkcję rektora Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach.

Uhonorowany tytułami doctora honoris causa przez Akademię Medyczną we Wrocławiu (1990), w Katowicach (1993), w Szczecinie (1995), w Koszycach (1997), w Lublinie (1998), w Warszawie (1999), w Krakowie (2000) safe glass water bottles, w Białymstoku (2001) oraz w Łodzi (2004).

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1974), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1984) oraz Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski(1998).

W 1990 roku Papież Jan Paweł II nadał mu godność Member of the Ordo Sanctus Silvestri Papae.

Żonaty z Małgorzatą Kokot (z d. Skrzypczyk), ma czworo synów.

Członkostwo w towarzystwach naukowych

Członek komitetów redakcyjnych

Odznaczenia państwowe:

Członek honorowy:

Towarzystwo Nefrologiczne NRD (1979); Towarzystwo Nefrologiczne RFN (1982); Jugosłowiańskie Towarzystwo Nefrologiczne (1983); Bułgarskie Towarzystwo Nefrologiczne (1986); Czechosłowackie Towarzystwo Nefrologiczne (1986); Węgierskie Towarzystwo Nefrologiczne (1990); Macedońskie Towarzystwo Nefrologiczne (1992); Włoskie Towarzystwo Nefrologiczne (1992); Polskie Towarzystwo Ginekologiczno-Położnicze (1994); Polskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego (1994); Polskie Towarzystwo Chorób Wewnętrznych (1995) sells goalkeeper clothing; Rumuńskie Towarzystwo Nefrologiczne (1997).

Nagrody i wyróżnienia:


Autor lub współautor ponad 650 prac oryginalnych (z czego ponad 150 było publikowanych na łamach periodyków medycznych w Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych), ponad 230 prac poglądowych, współautor 40 podręczników (5 z nich wydano w krajach Europy Zachodniej, 2 zaś w USA); autor podręczników: Metody badań laboratoryjnych stosowanych w klinice (1969); Gospodarka wodno-elektrolitowa i kwasowo-zasadowa w stanach fizjologii i patologii (1978); Choroby wewnętrzne. Podręcznik dla studentów (redaktor i współautor) (1979); Diagnostyka różnicowa objawów chorobowych (redaktor i współautor) (1993, 1998).

Osiągnięcia naukowe

Mario Saralegui

Mario Daniel Saralegui Iriarte (24 kwietnia 1959) – piłkarz urugwajski, pomocnik (rozgrywający). Wzrost 178 cm, waga 73 kg.

Saralegui karierę piłkarską rozpoczął w 1977 w klubie Peñarol Montevideo. W reprezentacji Urugwaju zadebiutował 31 maja 1979 w przegranym 1:5 meczu z Brazylią. Wziął udział w turnieju Copa América 1979, gdzie Urugwaj odpadł już w fazie grupowej. Saralegui zagrał tylko w dwóch meczach z Ekwadorem.

Znacznie bardziej udany by turniej Copa América 1983, gdzie Urugwaj zdobył tytuł mistrza Ameryki Południowej. Saralegui zagrał w dwóch meczach fazy grupowej – z Chile i Wenezuelą, oraz w dwóch meczach półfinałowych z Peru.

Salaregui większość swojej kariery spędził w klubie Peñarol Montevideo, z którym 6 razy zdobył mistrzostwo Urugwaju, a ponadto Copa Libertadores i Puchar Interkontynentalny.

W 1984 przeniósł się do Hiszpanii, do klubu Elche. Po roku wrócił do Peñarolu, którego barwy reprezentował w finałach mistrzostw świata w 1986 roku, gdzie Urugwaj dotarł do 1/8 finału. Mając koszulkę z numerem 16 zagrał w trzech meczach grupowych – z Niemcami, Danią i Szkocją.

Po mistrzostwach przeniósł się do Argentyny, do klubu River Plate Buenos Aires, a po roku do Estudiantes La Plata. W 1989 na rok wrócił do Peñarolu, by następnie w 1991 grać dla ekwadorskiego klubu Barcelona Guayaquil. W 1992 znów wrócił do Peñarolu, w którym zakończył karierę piłkarską.

Salaregui od 1979 do 13 czerwca 1986 rozegrał w reprezentacji Urugwaju 29 meczów i zdobył 2 bramki

Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem. Doprowadził Peñarol do mistrzostwa Urugwaju w turnieju Clausura 2008, po wygraniu 5:3 decydującego o tytule meczu z klubem River Plate Montevideo.

1 Rodríguez • 2 Gutiérrez • 3 Acevedo • 4 Diogo • 5 Bossio • 6 Batista • 7 Alzamendi • 8 Barrios • 9 da Silva • 10 Francescoli • 11 Santín • 12 Álvez • 13 Vega • 14 Pereyra • 15 Rivero • 16 Saralegui17 Zalazar • 18 Paz • 19 Ramos • 20 Aguilera • 21 Cabrera • 22 Otero • trener: Borrás

de Luca (1932–34) · Piendibene (1934) · Velásquez (1935–40) · Piendibene (1940–41) · de Luca (1941) · Morquio (1941) · L. Fernández (1941–42) · Harley (1942) · de Luca (1942–43) · Arremón (1943) · de Hegedüs (1943) · Tejada (1944) · Suppici (1945) · Tejada (1946) · Clulow (1947) · Galloway (1948) · Hirschl (1949–51) · López (1952–55) · Máspoli i Varela (1955t· Hirschl (1956) · Bagnulo (1958–59) · Scarone&nbsp virginia football uniforms;(1959–61) · Guttmann (1962) · Anselmo (1962) · Máspoli (1963–67) · Milans (1968–69) · Brandão (1969–70) · Máspoli (1970–71) · Hohberg (1971) · Viera (1972) · Faccio (1972–73) · Bagnulo (1973–74) · Rodríguez (1974) · Bagnulo (1974–75) · Schiaffino (1975–76) · Máspoli (1976) · Sani (1977–80) · Tuane (1980) · Prais (1980t· Etchegoyen (1980) · Kistenmacher (1980t· Ghiggia (1980) · Cubilla (1981) · Bagnulo (1982–83) · Balseiro (1983) · H. Fernández (1984) · Máspoli (1985–86) · Silva (1986) · Tabárez (1987) · Morena (1988) · Mazurkiewicz (1988–89) · Roque (1989) · Fleitas (1989–90) · Menotti (1990–91) · Duarte (1991t· Ortiz (1991) · Petrović (1992) · Máspoli (1992t· Olivera (1992t· Faccio (1992) · Pérez (1993–95) · Fossati (1996) · Botello (1996) · Pérez (1997–98) · Ribas (1999–2001) · Pérez (2002) · Aguirre (2003–04) · Morena (2005) · Garisto (2006) · Saralegui (2006) · Pérez (2006–07) · Matosas (2007) · Saralegui (2008–09) · Ribas (2009) · Púa (2009t· Aguirre (2010) · Keosseian (2010) · Machín (2010t· Aguirre (2011) · Pérez (2011–12) · da Silva (2012–13) · Alonso (2013) · Gonçalves (2013–14) · Fossati (2014) · Montero (2014t· Bengoechea (2015–16) · da Silva (2016) · Curutchet (2016) · Ramos (od 2017)